Marmar

“می‌دانی؟ می‌دانی از وقتی دلبسته‌ات شده‌ام
همه‌جا بوی پرتقال و بهشت می‌دهد
هرچه می‌كنم چهار خط برای تو بنويسم
می‌بينم واژه‌ها خاک بر سر شده‌اند
هرچه می‌كنم چهار قدم بيايم
تا به دست‌هایت برسم زانوهایم می‌خمد
نه اينكه فكر كنی خسته‌ام
نه اينكه تاب راه رفتن نداشته باشم
نه٬ تا آخرش همين است
نگاهت به لرزه‌ام می‌اندازد”
― عباس معروفی

“عزيز دلم، مي داني سيم آخر چيست؟ همه خيال مي كنند كه سيم آخر
ساز است. حتا يک نوازنده بي سواد روی صحنه زد به سيم آخر تارش گفت:
اين هم سيم آخر! اما سيم آخر يعني وقتي مي رفتند قمار، سكه زرشان را كه
مي باختند، جيبشان را ميگ شتند، آخرين سكه سيم را هم به قمار مي زدند.
مي زدند به سيم آخر، به اميد بردن همه هستي، يا به باد دادن آخرين سكه
نيستي.”
― عباس معروفی, تماماً مخصوص

“هيچ دليلي وجود ندارد
كه عاشقت نباشم؛
اين همه دوري؟
اين همه راه؟
نمي فهمم...”
― عباس معروفی

“شب‌ها در پارک راه می‌روم و به عکس ماه در آب سلام می‌کنم. تاريکی از سوت می‌ترسد. سوت می‌زنم و خوشبختم.”
― عباس معروفی