George Georgiadis

“Μνήμη είναι μια ζεστή υγρασία που ξεκινά από τα νευρωνικά κέντρα του εγκεφάλου σου και αναβλύζει από τα μάτια και τα δάχτυλά σου και σου στολίζει το στήθος και την κοιλιά. Μνήμη είναι οι εικόνες ενός παραχαραγμένου παρελθόντος, κι όμως εσύ γελάς με το κεφάλι ριγμένο πίσω, γελάς ένα γέλιο σκοτεινό, εξαγνιστικό. Βλέπεις, καθώς τα χρόνια περνούν, η μνήμη της στοργής δεν απειλείται από τη λήθη, απειλείται από τις ιστορίες που επινόησες, αυτές στις οποίες πιστεύεις πιο βαθιά από οτιδήποτε. Έτσι, δεν απομένει χώρος για όσα πραγματικά συνέβησαν, κι εγώ πάσχω από μνήμη. Από υπερβολική μνήμη-καταλαβαίνεις;”
― Akis Papantonis, Καρυότυπος

“We all want to be told stories, and we listen to them in the same way we did when we were young. We imagine the real story inside the words, and to do this we substitute ourselves for the person in the story, pretending that we can understand him because we understand ourselves. This is a deception. We exist for ourselves, perhaps, and at times we even have a glimmer of who we are, but in the end we can never be sure, and as our lives go on, we become more and more opaque to ourselves, more and more aware of our own incoherence. No one can cross the boundary into another—for the simple reason that no one can gain access to himself.”
― Paul Auster, The New York Trilogy

“It seemed to K. as if at last those people had broken off all relations with him, and as if now in reality he were freer than he had ever been, and at liberty to wait here in this place usually forbidden to him as long as he desired, and had won a freedom such as hardly anybody else had ever succeeded in winning, and as if nobody could dare touch him or drive him away, or even speak to him, but — this conviction was at least equally as strong — as if at the same time there was nothing more senseless, more hopeless, than this freedom, this waiting, this inviolability.”
― Franz Kafka, The Castle

“Μόλις εξηγήσεις κάτι αρχίζει να σχηματίζεται μέσα σου το αντίθετο, όλοι το ξέρουν αυτό κι όμως συνεχίζουν να εξηγούν, φοβούνται ότι κάτι θα γίνει και θα πεθάνουν αν σταματήσουν να εξηγούν, φοβούνται ότι θα πεθάνουν και εξηγούν.”
― Χρήστος Βακαλόπουλος, Η γραμμή του ορίζοντος