Hamed

“نیلوفر

ای کدامین شب
یک نفس بگشای
جنگل انبوه مژگان سیاهت را
تا بلغزد بر بلور برکه چشم کبود تو
پیکر مهتابگون دختری کز دور
با نگاه خویش می جوید
بوسه شیرین روزی آفتابی را
از نوازش های گرم دست های من
دختری نیلوفرین شبرنگ مهتابی
می تپد بی تاب در خواب هوسناک امید خویش
پای تا سر یک هوس آغوش
و تنش لغزان و خواهش بارمی جوید
چون مه پیچان به روی دره های خواب آلود سپیده دم
بسترم را
تا بلغزد از طلب سرشار
همچو موج بوسه مهتاب
روی گندم زار
تا بنوشد در نوازشهای گرم دستهای من
شبنم یک عشق وحشی را
ای کدامین شب باک نفس بگشای سیاهت را”
― هوشنگ ابتهاج

“پرندگان پشت بام را دوست دارم
دانه هايی را که هر روز برايشان ميريزم

در ميان آنها
يک پرنده ی بی معرفت هست
که مي دانم روزی به آسمان خواهد رفت
و بر نمي گردد.

من او را بيشتر دوست دارم


”
― گراناز موسوی / Granaz Moussavi

“God is not needed to create guilt or to punish. Our fellow men suffice, aided by ourselves. You were speaking of the Last Judgement. Allow me to laugh respectfully. I shall wait for it resolutely, for I have known what is worse, the judgement of men. For them, no extenuating circumstances; even the good intention is ascribed to crime. Have you at least heard of the spitting cell, which a nation recently thought up to prove itself the greatest on earth? A walled-up box in which the prisoner can stand without moving. The solid door that locks him in the cement shell stops at chin level. Hence only his face is visible, and every passing jailer spits copiously on it. The prisoner, wedged into his cell, cannot wipe his face, though he is allowed, it is true. to close his eyes. Well, that, mon cher, is a human invention. They didn't need God for that little masterpiece.”
― Albert Camus, The Fall

“Empires and churches are born under the sun of death.”
― Albert Camus, The Fall