Yeji

“Het hardblauw en hagelwit van de borden langs de Nederlandse snelweg, die ik nu voorbij zie schieten vanuit mijn taxi, en die Amsterdam-Zuid aangeven. Zijn verkeersborden ergens anders ter wereld zo kraakhelder, zo onaangetast, zo keurig dwingend? Staan ze ergens anders zo recht? Desoriëntatie wordt hier in de kiem gesmoord; de beste ontwerpers van bewegwijzering komen uit Nederland, net als de beste cartografen, al eeuwen. Een natie van kaartenmakers en navigators zijn we, geen land voor dwalers en zoekers. Kil en ongastvrij eigenlijk, dit blauw en wit, hoe goed het je de weg ook wijst. Dáár is de bestemming en nergens anders. Voel je vrij om er deze smetteloze asfaltweg naartoe te nemen, maar verwacht niet te veel gezelligheid want dat is voorbehouden aan inboorlingen.”
― Nina Polak, Gebrek is een groot woord

“I can hear the din of voices, balloons popping, laughter scattering wildly like dice across tile.”
― Ling Ma, Severance

“Een probleem bij vertellen wat er is gebeurd, is dat het vertellen na de gebeurtenissen komt. Ik probeer dat samen te laten vallen, maar de angel is eruit. Het ene opschrijven, betekent het andere niet opschrijven. In werkelijkheid gebeurt alles tegelijkertijd, en dat maakt het zacht, vaag en draaglijk. Wat ik op het ene moment ervaar als een inzicht, vind ik de volgende dag een holle frase.

Leven doe je in het donker, las ik bij de apodicticus des vaderlands. Hou toch op, denk ik nu. Dat is te makkelijk. Leven doe je in het licht.”
― Marja Pruis, Huiswerk

“Mooie dingen, allemaal mooie dingen: je hand die voor het eerst een kattenvacht streelt, je moeder die bezorgd je knie verbindt, zes moegedraafde paarden in de zon, het onweer waar augustus mee begon, Diana’s hand die naar je broek afgleed, haar lichaam waar je blind de weg in vond, de kleur van een kwatrijn van J.C. Bloem, Nick Cave die dwars door Paradiso zong, een woord als moerbei, huisraad, ravelijn, de vondst van een nog net niet schurftig rijm:—mooie dingen, allemaal mooie dingen zoals de treinen waarop ik gezoend heb, het zachte golven van een dranklokaal, een meisjeskamer die naar adel geurt, het wonder dat geen dag zich ooit herhaalt, o mooie dingen en mijn mond benoemt het voor ik me met het domme zwart verzoend heb.”
― Menno Wigman, Slordig met geluk