Mohadese p

“زین پیش از پس و پیش زلف دو تا مگستر

در پیش پای دل ها دام بلا مگستر

تا کی کنی پریشان دل های مبتلا را

آن خرمن بلا را پیش صبا مگستر

بر پای مرغ مألوف کس رشته می نبندد

دام فسون خدا را بر آشنا مگستر

من خود به خواهش خویش سر در پی ات نهادم

دستان مساز و دامم در پیش پا مگستر

چون شب سیاه کردی بر سایه روز روشن

بر آن مه دو هفته زلف دو تا مگستر”
― هوشنگ ابتهاج

“وقتي چمدانش را به قصد رفتن بست،
نگفتم : عزيزم ، اين كار را نكن .
نگفتم : برگرد
و يك بار ديگر به من فرصت بده .
وقتي پرسيد دوستش دارم يا نه ،
رويم را برگرداندم.
حالا او رفته
و من
تمام چيزهايي را كه نگفتم ، مي شنوم.
نگفتم : عزيزم متاسفم ،
چون من هم مقّصر بودم.
نگفتم : اختلاف ها را كنار بگذاريم ،
چون تمام آنچه مي خواهيم عشق و وفاداري و مهلت است.
گفتم : اگر راهت را انتخاب كرده اي ،
من آن را سد نخواهم كرد.
حالا او رفته
و من
تمام چيزهايي را كه نگفتم ، مي شنوم.
او را در آغوش نگرفتم و اشك هايش را پاك نكردم
نگفتم : اگر تو نباشي زندگي ام بي معني خواهد بود.
فكر مي كردم از تمامي آن بازي ها خلاص خواهم شد.
اما حالا ، تنها كاري كه مي كنم
گوش دادن به چيزهايي است كه نگفتم.
نگفتم :باراني ات را درآر...
قهوه درست مي كنم و با هم حرف مي زنيم.
نگفتم :جاده بيرون خانه
طولاني و خلوت و بي انتهاست.
گفتم : خدانگهدار ، موفق باشي ، خدا به همراهت .
او رفت
و مرا تنها گذاشت
تا با تمام چيزهايي كه نگفتم ، زندگي كنم.”
― شل سیلوراستاین

“چتر ها در شرشر دلگیر باران می رود بالا


فکر من آرام از طول خیابان می رود بالا



من تماشا می کنم غمگین و با حسرت خیابان را


یک نفر در جان من مست و غزل خوان می رود بالا



گشته ام میدان به میدان شهر را هر گوشه دردی هست


ارتفاع دردها از پیچ شمیران می رود بالا



خواجه در رویای خود از پای بست خانه می گوید


ناگهان صدها ترک از نقش ایوان می رود بالا



درد من هر چند درد خانه و پوشاک ارزان نیست


با بهای سکه در بازار تهران می رود بالا



گاه شب ها بعد کار سخت و ارزان خواب می بینم


پول خان با چکمه اش از دوش دهقان می رود بالا



جوجه های اعتقادم را کجا پنهان کنم ، وقتی


شک شبیه گربه از دیوار ایمان می رود بالا



فکر من آرام از طول خیابان می رود پایین


یک نفر در جان من اما غزل خوان می رود بالا”
― حسین جنتی

“از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت
بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم
...”
― حافظ