Cora

“Het ergste nadeel van een hoge positie is de onvrijheid van meningsuiting. Hoe hoger je maatschappelijke positie hoe meer je je in zwijgen moet hullen. Vooral omdat de betekenis en het belang van een hoge positie voor mij verbonden zijn met het publieke domein, weegt dit zwaar. Het publieke domein is het forum voor meningsvorming, voor de weging van argumenten, voor de verwoording van visies. Hoe breder, hoe diepgravender, hoe origineler hoe beter. Misschien is deze gedachte over de openbare ruimte en een hoge positie altijd een droom geweest maar nu lijkt zij verder weg dan ooit.
Toen koningin Beatrix, om nog even bij de les te blijven, op een onbewaakt ogenblik of misschien zeer bewust gekozen moment over de pers zei dat 'de leugen regeert' was Nederland te klein. Niet wat de koningin had gezegd stond ter discussie maar het feit dat zij met haar kritische opmerking haar boekje te buiten was gegaan. Het is interessant te bedenken dat het in vroegere tijden juist het voorrecht van hoger geplaatsten was om ongehinderd te kunnen zeggen wat in hun hoofd opkwam. Het volk zweeg. In onze tijd is dat in zijn tegendeel verkeerd. De politicus die zegt wat hij denkt, steekt zijn hoofd in de publieke strop. Zijn kiezer daarentegen is vrij te roepen wat hij wil - zijn schreeuw, rauw en ongearticuleerd klinkt overal op en wordt gehoord, al dan niet in honderd dagen.”
― Lex ter Braak

“A peels an apple, while B kneels to God,
C telephones to D, who has a hand
On E’s knee, F coughs, G turns up the sod
For H’s grave, I do not understand
But J is bringing one clay pigeon down
While K brings down a nightstick on L’s head,
And M takes mustard, N drives to town,
O goes to bed with P, and Q drops dead,
R lies to S, but happens to be heard
By T, who tells U not to fire V
For having to give W the word
That X is now deceiving Y with Z,
Who happens, just now to remember A
Peeling an apple somewhere far away.”
― Howard Nemerov

“Imagine a person, tall, lean and feline, high-shouldered, with a brow like Shakespeare and a face like Satan, a close-shaven skull, and long, magnetic eyes of the true cat-green.”
― Sax Rohmer, The Insidious Dr. Fu-Manchu

“He had many friends – smart, aspirational people of good taste – who had planted a jacaranda tree in their new garden as though this law of nature somehow didn’t apply to them and they could make it grow by the force of their will. After a year or two they would become frustrated and complain that it had barely increased even an inch. But it would take twenty, thirty, forty years for one of these trees to grow and yield its beautiful display, he said smiling: when you tell them this fact they are horrified, perhaps because they can’t imagine remaining in the same house or indeed the same marriage for so long, and they almost come to hate their jacaranda tree, he said, sometimes even digging it up and replacing it with something else, because it reminds them of the possibility that it is patience and endurance and loyalty – rather than ambition and desire – that bring the ultimate rewards. It is almost a tragedy, he said, that the same people who are capable of wanting the jacaranda tree and understanding its beauty are incapable of nurturing one themselves.”
― Rachel Cusk, Kudos