Dominika > Recent Status Updates

Moja twarz krzywi się z odrazy od pierwszych rozdziałów książki. Skala zniszczeń i cierpienia zadanego tubylcom obezwładnia.

Skłania do myślenia i rewaloryzacji pojęcia pomoc. Nie sądziłam, że pomoc do tego stopnia może być narzędziem, mniej lub bardziej świadomego, uzależniania krajów Trzeciego Świata.

Gdzie moja dokładna instrukcja jak nauczyć się odpoczywać? Na pewno nie tu. Zamiast niej znalazłam szczegółowe (choć nie przesadnie) rozważania nad 10-cioma formami odpoczynku, które ludzie uznali za najbardziej relaksujące.
Wszystko to przeplecione dawką informacji o tym, jak niezwykle potrzebny jest odpoczynek w życiu codziennym. Co śmieszne - z dużej ilości rzeczy korzystałam kiedyś częściej.

Kilka słów o kapitalizmie. O tym, że w Polsce kapitalizm sam z siebie nie powstał, a został przywleczony z zachodu. O pracy wielu zagranicznych umysłów i rąk, które dokonały finalnego dzieła i wlały pracowników firmy w przygotowaną wcześniej formę. O pozornej obiektywnej i naukowej i racjonalnej ocenie zdolności pracowników, która jest dziurawa jak sito i ich polaryzuje. I widzę - ja w tym tkwię.

Kundera - jak zwykle - swoim pisaniem niepodzielnie zaskarbia moją atencję. Prostymi acz przekraczającymi szarą codzienność spojrzeniami na rzeczywistość wciąga mnie w powieść i nie chce z niej wypuścić. Urzeczona, zatopiona, wessana w świat złożony ze słów-obrazów wczytuję się w kolejne strony na kanapie i tracąc poczucie czasu tracę również ochotę na czytanie i robienie czegokolwiek innego

Okrutne i tak okrutnie ukryte przed wzrokiem. Pokolorowane na kolory słońca, zieleni i radości bestialstwo.

Król rozpoczęty w miniony piątek w samochodowej podróży czerwonym volvo do Krakowa.

Plachniuk jak zwykle niebywale zabawny w książce ponumerował strony od końca, by ćwiczyć moje zdolności matematyczne przez odejmowanie numeracji w celu określenia, na której faktycznie stronie jestem.
Bardzo wielkie było moje zdziwienie wczorajszej nocy, gdy spojrzałam na numerację, a strona była 280 - to się nazywa szybkie czytanie. A tak poza tym - przekonam się czy stara miłość nie rdzewieje.

Wielki powrót, po nie wiem jak długim czasie

Po “Zaś słońce wschodzi” widzę różnicę tak wielką jak sama czeluść (np pijaństwa) w słowach, które dobiera autor. Jakże angielski jest to język, podniosły w opisach rzeczy ważkich i błahych. Lubię jego wyniosły, pompatyczny ton. A Stevens… Stevens tak bardzo przywodzi mi na myśl Daniela, jak tylko przywieźć na myśl się coś da.

Zanurzenie w nieznaną mi dotychczas terminologię. W mojej głowie powoli wytwarza się obraz minionych zdarzeń. Krok w kierunku zanegowania osobistej ignorancji?

Steinbeck nie zawodzi, a wręcz zaskakuje. Z kolejną książką pojawia się we mnie głód Steinbecka, różnorodności jego oblicz. Tym razem przypomina mi narracją Marqueza. Przeprowadza wiwisekcję własnych bohaterów, a potem, zapewniając o ich czystości, staje na uboczu i razem z czytelnikiem ogląda jak ich kręgosłupy moralne się gną. Kocham jego styl, to, jak budzi martwy świat do świadomości.

Wpisana w naszą naturę Biblia. Jak piętno którego nie da się zmazać, ucieczka, która przywodzi nas do grzechu. Przeciwne są drogi życia człowieka naznaczonego swym imieniem - zanurzyć się w nim i jego brzmieniu poddać, czy wyrywać się powierzchnie przecząc jego istnieniu.
Myślę, że nie mam nic do powiedzenia, że stałam się człowiekiem wyblakłym, a jednak siadam i piszę i snuję myśl swoją.

Przemoc seksualna motywem przewodnim ostatnich miesięcy.
Nie czuję się z tym faktem źle - może istnieje we mnie wewnętrzna potrzeba zgłębienia tematu, nie pozostania obojętną a stania się uświadomioną i współczującą. Ciężko mi jest w pełni potępiać sprawców, gdyż oni sami niejednokrotnie zostali skrzywdzeni, a piętno to zdaje się przechodzić z pokolenia na pokolenie, z osoby na osobę.

Nie jest to język stricte naukowy, a jego nienaukowość momentami trafia w punkt - trafia we mnie.
Książka pasuje do tego, co się u mnie dzieje, do myśli jakie się we mnie rodzą i jestem jej wdzięczna za to, że sama do mnie przyszła. Staje się mym nauczycielem i woła do mnie „usłysz” i „lecz” wskazując na te miejsca, co we mnie są zranione.

Czym są grona gniewu? Czy jest to winogrono, którego sok stanowi nienawiść żywiona wobec potworów tworzonych przez współczesność, potworów dla których nieistotnym jest życie ludzkie, bowiem pełnią istotności jest zysk?
A jeśli tak, to jak smakuje trunek, który w wyniku fermentacji tych winogron może powstać? Jak utracony sens, bezrobocie, podróż do nikąd, ostatni zew by żyć?