Michelle > Recent Status Updates

en ik schrijf sorry dat ik niet heb gereageerd, sorry voor mijn late reactie, ik kom er zo snel mogelijk op terug, ik snap niet hoe het mogelijk zou moeten zijn om tegelijkertijd moeder en partner en werkkracht te zijn in deze maatschappij zonder eraan onderdoor te gaan.

Anna thinks: What kind of book am I writing? A monstrous book for a monstrous feeling. A monstrous experience: giving birth.

To be a mother is to worry, and at the same time be dutifully ashamed of this worry.

Restanten van supernova’s. Sterrenhopen.

Wanneer we die willen zien, moeten we voorbijgaan aan onze neiging om scherp te stellen op wat we willen zien, en moeten we aanvaarden dat sommige dingen alleen maar perifeer in beeld kunnen komen.

Perifeer kijken vergt oefening, en geduld.

In mij is zoveel vijandigheid dat ik alleen maar alleen kan zijn en tegelijk gek word van eenzaamheid.

In mij zitten fossielen van dieren met vleugels.

De vanzelfsprekendheid waarmee al deze mensen deelnemen aan de dag is ontmoedigend. Ze maakt de afstand tussen mijzelf en de wereld belachelijk, maakt de inspanning die het kost om op deze stoep te staan absurd.

Of ik zelf wel ontspannen ben, vraagt die laatste, met een strenge blik vanachter zijn bureau. Ik leer dat onrustige moeders onrustige kinderen krijgen.

In mijn oren knetterde de twijfel, als vuurwerk dat in volmaakte duisternis uit elkaar spat.

In mijn oren knetterde de twijfel, als vuurwerk dat in volmaakte duisternis uit elkaar spat.

Had ik kunnen weten dat wat ik verlangde, niet was wat mij wachtte? Dat de overtreffende trap van intimiteit betaald zou moeten worden met een verschroeiend isolement?

Het werd de winter van de misluksokken.