eda > Recent Status Updates

116:
hepimiz yaşadık, nedir ki zaman!
ölüm insanla geldi dünyaya
insanla gitti dünyadan.

112:
bir kubbe gibiyim değirmi göğe
benim pilpayelerim sensin
hâreli porfirden dört tane.

ah acı, ah beklemiş şarap
yaşamamak isterdim seni
yolda olmak isterdim bir çingene

arabası gibi hüzünle.

lirik şiirler kısmına geldim... bazen romantik hissetmeyi seven bir insan olduğumu unutuyorum ve sonra aşk şiirleri görüyorum da bende akıl makıl kalmıyor, sadece kalp:

yüreğim avuç olurdu da
sonra çeşme de olurdu da
mutsuz dönüşler ayında

ben sana gelirdim.

gökyüzüdür zarı beynimizin,
kuşlar, bulutlar gezinir içinde.
(kuşlarla bulutlar)

PAS – çaresizliğin ve kaderi değiştirememenin şiiri

reha ülkü:
çok kalmak istemiyorum
bir yerde
çekip gitmek, uzaklaşmak
isterim
ne beni hatırlayan
ne de hatırlayacağım
olsun
böyle çeker gönlüm

reha ülkü:
hep tekrar söylemek heceleri
aynı harf seslerinde
kanıksamak duygusallığın çağıltısını
olmuyor, yakışmıyor gönlüme

sevi, aşk olsun diliyorum
yalnızlık nedir bilmemek
ve arada bir gülümsemek
kısacası yaşamağı çekiyorum özlemimce
ama nerde

reha ülkü'nün dizeleriyle:
billurca
olmak isterim
içim dışım bir
ışımaktalığıyla.

çağlayabilmek
çağlarca
yaşamı duymak
anlarda

boyalı yumurtalar evi sabah
açtı salkımlar kepengini,
içinde çıngırak başlı boynuzlar,
dökük bir gökyüzü hevengi.
bense tanrı gibi, değişmiyorum,
donmuş kalmışım gözleri açık yontumda,
benim nemsin doğa?

sabahı ne çabuk unuttuk
sabah ki okunmamış eski yazı


eski damların tarlası üstünde
sabahı ne çabuk unuttuk

bu sabahın konuştuğu dil
ne dili?

bir sobayla söyleşi hikâyesini deniz ali'ye sesli bir şekilde okudum ve bittiğinde ikimiz de wow dedik. insanlık ve sobalık üzerine aşırı değerli ve kafa açıcı düşünceler...

düşler'i o kadar çok beğendim ki! bu sabah la jetée izledim ve resmen onun başka türden bir çağrışımı gibi bir etki yarattı. fotoğraf ve düş gibi bir gün! ve ikisini de aynı tanım sınırları içine koyan bir öğle vakti?

o cüce eren. mal.

cruz karanlıkta dövüşürken kısmında parantez içinde bedeni karanlıkta dövüşürken kısmı beynimde jameson'ın bize iki dönemdir anlatmak istediği o insanların orta çağ'da bedenlerini nasıl algıladığı konusunu doğurdu ve ondan sonra hikâyeye bir es vermek zorunda kaldım birkaç cümle kalmış olmasına rağmen. karanlıkta dövüş... göz gözü görmüyor. dover beach'te anlatılan gibi.

çok ağırdı. bandeira çok ağır bir adamdı. sayfalardan hissettim.

ölümsüzler şehrinde olmak ve homeros'la konuşmak isterdim. onun ne kadar bıkmış olduğunu ve tavırlarının yansımasını kendimde bulacağım zamanı ama "kurtulduktan" sonra solup gidecek olmalarını sabırsızca beklerdim.

BİR DANSI KÖKENİ DOLAYISIYLA SUÇLAMAK TIPKI ASALETİN KÖKENİNİ SORGULAMAYA BENZER, ÇÜNKÜ BÜTÜN ASİLZADELERİN KÖKENİ KORSANLIĞA, HAYDUTLUĞA, CİNAYETLERE VS. DAYANIR!!!!!!!

"Evet, güney bana ev gibi gelir...
Gece ay doğar, ben uyurum,
Sabah olur doğrulurum,
Güney bana ev gibi gelir,
Bu delik bana ev gibi gelir..."
BEN ONU ÇOK İYİ ANLIYORUM VE BEN ONUN KİTAPLARINI OKUMAK İÇİN YAŞIYORUM

yarısına geldim ve şaka yapmıyorum kitabın en başında daha on gün önce izlediğim herzog filmini bir plot device olarak kullanmaya başlıyor O KADAR HEYECANLANDIM Kİ aynı zamanda ortasında da yine geçen sene yazın okuduğum brecht'in mahoganny kentinin çöküşü ve yükselişi'ne referanslar yapmaya başladı... ben kesinlikle nazlı eray okumak için doğmuşum