Alathea > Recent Status Updates

W miarę ciekawy pomysł - przypomina wojnę o Graal w Fate Stay Night, ale reszta nużąca. Na razie mitologiczny cospley ya i nic nie wskazuje, żeby szło to lepszym kierunku.

Och, Magnus kochałbyś współczesną protetykę zębową, gdybyś dożył tych czasów. Swoją drogą z tymi samymi kłami, musiał strasznie seplenić.

Wieki temu czytałam prawie całą serię, więc ciekawe, czy przy rereadzie wrażenia będą chociaż trochę podobne. Specjalnie nie zaczynam od Wywiadu, bo drugi raz Louisa nie zdzierżę.

Jeśli do tej pory nie zauważył, jak parszywymi ludźmi oni wszyscy są, to naprawdę nie wiem, jak czytał...

Richard stwierdzający, że błędem Bunny'ego było robienie z niego wroga, chociaż był stroną neutralna, utwierdza mnie w przekonaniu, że oni długo się nie rozwodzili na tym, żeby się chłopa pozbyć. Na miejscu Richarda spierdalałabym od nich, jak tylko usłyszałam rozmowę między tymi psychopatami, że strasznie się stało, ale w sumie nie zabili nikogo aż tak ważnego, żeby od razu iść za kratki......................

Czytanie tej książki po tym, jak się przeczytało o niej kilka recenzjopodobnych opinii, to naprawdę interesujące doświadczenie. Nie wiem, jak można dojść do wniosków, że ta koteria jest jakąś grupą wybitnych intelektualistów, skoro ich system nauczania wygląda jak samonapędzająca się sekta, gdzie się chleje, gada o tym samym, a potem znowu chleje. Arkusz maturalny z podstawy matmy by ich pokonał.

it could have been an email

Dymitr... bardzo polskie imię.

Na razie mocno łopatologiczna i dość tandetna.

Na razie jedyne odczucie, jakie mam wobec tej książki, jest takie, że mamy z autorką absolutnie rozbieżne charaktery.

Pomysł dobry, dość interesująco napisany, ale na razie zmierza w rozczarowującym kierunku.

Czołgam się do końca.

Niektóre wskazówki oferowane są jak na oświetlonej tacy i z lewitującym napisem "tutaj". No ciekawe, gdzie jest ta księga Króla Kruków...

Chyba bardziej by mi się podobało, gdybym czytała w 2010, kiedy bardziej lubiłam fantasy. Na razie oprócz paru koncepcji całość niemiłosiernie mnie nudzi. Akcja niby sunie do przodu, ale cały czas czuję, jakby dopiero był to początek historii. Poza tym ta parodia gawiedziarskiego stylu narracji niepotrzebnie wszystko rozwleka.

Kolejna książka Tokarczuk, którą zaczynam, i która mi się podoba już od początku. Nie wierzę, że z Tokarczuk lata temu miałam takiego pecha, że się do niej zniechęciłam przez Biegunów.

Mam odczucia podobne jak przy Szczygle, tyle że akurat Szczygieł warsztatowo stał na wyższy poziomie. Za dużo szczegółów idących donikąd.

Chcę dokończyć całość, zanim zabiorę się za cokolwiek innego. Na razie widzę mnóstwo ciekawych spostrzeżeń i obserwacji, ale jak w każdych esejach: czuć zaburzenie perspektywy przez własne doświadczenia.

Czytałam wiele książek, gdzie główne postaci doprowadzały mnie do irytacji, ale muszę przyznać, że ta zaczyna przodować.

Jeśli dobrnę do końca, to sobie pogratuluję.

Dawno nie czytałam książki, w której główna bohaterka byłaby tak antypatyczna.

Zerknęłam na tę pozycję, bo mam całkiem miłe wspomnienia z trylogii Legendy i po graniu w Gamedeca zachciało mi się czegoś w podobnym klimacie, ale ta pozycja na razie jest wyjątkowo nudna i dość naiwna.

Trochę bawi mnie to, że z perspektywy Kya wszyscy dookoła są źli i be, ale z drugiej strony ona pewnie dla większości miasteczka to coś pomiędzy hillbilly a redneck, biegająca po bagnach, zbierająca pióra ptaków z ich tyłków i podglądająca ludzi zza krzaków.