Ayşe > Recent Status Updates

Kendime not: Bugün İspanyol bir öğrencim için bir Sait Faik öyküsü sadeleştirirken (daha önce okuduğum) özgün metni okumaya daldım. Bir anda zaman mekan değişti sanki... Bunu tarif etmem mümkün değil. Fiziksel olarak hissedebildiğim bir şey sarıp sarmaladı beni, aldı başka bir yere götürdü. İyi hissetmekten öte bir şey bu. Benim "en büyük öykücü"m Sait Faik'tir kesinlikle.

Ben, benden evvel, daha evvel, evvelden evvel, benden sonra, daha sonra, daha sonradan sonra… Ya Rabbim ne kadar korkunç hesap… Hep aynı boşluk, hep aynı boşluğun ıstırapla, acıyla, beyhude ümitle dolması…
Takvimler zamanın hakiki çehresini verirler.
Asıl orada ölümü tanırız.
Fakat daha korkuncu var. Ölüme rağmen, öleceklerini bile bile insanların birbirlerine düşman olması... Ve bunun bir zaruret gibi görünmesi...

Cumhuriyet Türkiyesi sazla sözle maksadını müdafaa etmez. Cumhuriyet çocukları iş ve madde bilirler.

Tarık Buğra'nın Sait Faik' gönderdiği şu karta bir bakın :)

Millet günlerdir postacıları terletiyor. İhtimal yüz tane kart gönderen de vardır. Ne iyi insanlar. Benim ise senden başka sevdiğim yok.

Tarık Buğra'nın Sait Faik'e gönderdiği şu karta bir bakın :)

"Millet günlerdir postacıları terletiyor. İhtimal yüz tane kart gönderen de vardır. Ne iyi insanlar. Benim ise senden başka sevdiğim yok."

[image error]">

Tarık Buğra'nın Sait Faik'e gönderdiği şu karta bir bakın :)

"Millet günlerdir postacıları terletiyor. İhtimal yüz tane kart gönderen de vardır. Ne iyi insanlar. Benim ise senden başka sevdiğim yok."

[image error]

Tarık Buğra'nın Sait Faik'e gönderdiği şu karta bir bakın :)
<*img src="file:///C:/Users/aysdm/Downloads/Pics... (take out the **)

Y. Nabi Nayır'a:
"Muhterem efendim!
Edebiyatın bir heves, bir arzudan çok bir iç ihtilalinin fışkırması olduğunu bilmez değilim. Fakat, her heveskar gibi, ben de içimde bir ihtilal varmış gibi yazı yazdım..."

Sevdiğim yazarların özel hayatlarıyla yakından ilgilenmeyi de seviyorum :) Mektupları bitirir bitirmez Ada’ya, evine ziyarete gideceğim.

Korkunç ellerinle bastırıp yaranı
dudaklarını kanatarak
dayanılmakta ağrıya.
Şimdi çıplak ve merhametsiz
bir çığlık oldu ümid…
En güzel dünyaları
yaktık ellerimizle
ve gözümüzde kaybettik ağlamayı:
bizi bir parça hazin ve dimdik bırakıp
gözyaşlarımız gittiler
ve bundan dolayı
biz unuttuk bağışlamayı…
Varılacak yere
kan içinde varılacaktır.
Ve zafer
artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar
tırnakla sökülüp
koparılacaktır…

Bay Hiç'in kadın karakterini oynamayı çok isterdim:)

Tiyatrolar Günü yaklaşırken... Son bir senede en çok özlediğim seslerden birisi: Oyunumuzun başlamasına beş dakika var.

Tiyatrolar Günü yaklaşırken... En çok özlediğim seslerden birisi: Oyunumuzun başlamasına beş dakika var.

Bütün kavga gürültüye rağmen aynı şeyi iddia ediyorum: Bu yoksul tiyatro bildiğin tuluat. Bizimkiler gerçekten yoksulmuş, orası ayrı. Saf oyunculuk da tartışılır elbette ama kutsal oyunculuğa karşılık kutsal kıvrak zeka diyorum. Geleneksel'i farklı olanı kıyaslamak yahut bir karşılık bulmaya çalışmak zaten ne kadar anlamlı diyerek de kendimi mat ediyorum.

Çağdaş edebiyatta sehl-i mümteni estetiği... Şule Gürbüz'ü her okuduğumda bunu düşünüyorum.

S. Faik’in adını duymak bile adaya gitme isteği uyandırırken hikayeler içime öyle bir ada hasreti düşürdü ki… Kuşlar gelmiyor artık diyen yazarın adasından ne/nasıl kaldı kim bilir… Bir yerde 2003teki yangında bld bşknın "Alevler her yere dağıldı adayı kaybedebiliriz” şeklinde konuştuğunu okumuştum. Sonra başlatılan ağaçlandırma çalışmaları vs olumlu sonuçlandı diye biliyorum. Dilerim kuşları ve yeşili eksik olmasın.

Sait Faik'in Giriş Cümleleri #4
"O üzüntü birdenbire gelir. Hava yağmurludur. Bir sonu gelmeyecek başlangıç. Böyle sürüp gidecek gibidir her şey. Öyle ki, çocuklar bile çirkindir." (Şehrin Sabahları ve Adamlarından Biri)

Sait Faik'in Giriş Cümleleri #3
"Şehrin dışına çıkmak, kendi kendinden kurtulmak gibi bir şey. Hatıralarımız, aşklarımız, dostluklarımız, hıyanetliklerimiz, iyilik ve kötülüklerimiz, sefaletimiz, rezaletimiz hep şehrin içinde kaldı." (Sur Dışında Hayat)

Sait Faik'in Giriş Cümleleri #2
"Çürümeden çok önce, galiba kokuşmadan da evvel, ölümle dirim arasında geçen kavganın sonundaki boşlukta; birtakım ecza şişelerinin küçüklü büyüklü, sıra sıra dizildikleri, ağızlarını açıp bekleştikleri zamanı, ötekisi ile; sıcacık bir oda ve bir sepet içinde kokmaya, bir kurt yüzünden bozulmaya, delirmeye, canlanmaya hazırlandıkları zaman parçası ile karıştırıyorum." (Çatışma)

Sait Faik'in öykü girişleri beni çoğu zaman büyülemiştir. Buraya not düşeceğim.
Sait Faik'in Giriş Cümleleri #1
"Beyazıt havuzunun kenarındaki kanepelerden birine oturmuş sizi bekliyorum. Yaşını almış bir adamın yirmi yaşındaki çocuk kederlerini, sevinçlerini yaşaması ne demektir, diye düşünüyorum."

"Biraz zaman ver, diye seslendi kendine. Zaman! Onun bitmek tükenmek bilmez feryadıydı zaman." Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nü düşürdü aklıma: "Bazı insanların ömrü vakit kazanmakla geçer... Ben zamana, kendi zamanıma çelme atmakla yaşıyordum."