ravenne > Recent Status Updates

To dopiero początek, ale raczej nie polubię się ze stylem pisania Patti Smith. Trochę obawiam się, że dalsze strony też będą wyglądały tak... słabo. Please god don't let it be a bad, pretentious writing with little to no substance

Twój największy rywal wychodzi z szafy (dosłownie i w przenośni), a 5 minut później los zmusza was do ukrycia się w niej razem. Co robisz?

Od kiedy większy balast statku zwiększa jego prędkość?

Męczę się z tą książką już kilka miesięcy i dochodzę do wniosku, że jedną z jej nielicznych zalet jest piękny styl i język. Trochę brakuje mi obiecanych, zachwycających filozoficznych przemyśleń, bo te należące do bohatera są momentami pretensjonalne i bardzo oczywiste, co jedynie ośmiesza i spłyca i tak już płytkie spostrzeżenia. Analiza psychologiczna postaci? Not in this book! Brakuje charakteru i głębi

Ogólnie czyta się całkiem przyjemnie. Nie wiem, czy to moje zboczenie, czy celowy zabieg autora, ale pojawiają się zdania zbudowane na konstrukcjach zdań łacińskich (które przy okazji zaburzają styl i rytm). Nie spodziewałam się też polskiego czasu zaprzeszłego, ale jest!!!

Styl pisania jest piękny, ale strasznie przeszkadza mi sposób w jaki przedstawiono Związek Radziecki i realia życia w czasach rewolucji. Jak narazie punkt widzenia jest jeden, a rzeczywistość mocno wyidealizowana (historia i przestrzeń ma bardziej vibe Great Gatsby niż Moskwy po obaleniu caratu). Hopefully później będzie lepiej.

Przyszła jesień czas na powieści gotyckie (i te które dzielą z nimi wiele cech wspólnych)

Wow, relacje kobiet z kobietami są jedynie pozbawionym głębi zamiennikiem relacji damsko-męskich🤡

Kurwa, co za rozczarowanie XD pierwsza połowa książki była dobra, ale im dalej...

Wow, relacje kobiet z kobietami (nieważne czy te emocjonalne, czy też romantyczno-seksualne) są jedynie pozbawionym głębi zamiennikiem relacji damsko-męskich🤡

Kurwa, co za rozczarowanie XD pierwsza połowa książki była dobra, ale im dalej...

Potrzebuję książek (czegokolwiek!), które poruszają temat okazywania miłości jako zadawania cierpienia i/lub znoszenia go. Wiem, że to kwestia ukształtowania połączonego z traumami, ale jest w tym coś jeszcze, co nie daje mi spokoju (stary zeszyt otwiera się na wywodzie "kochać znaczy cierpieć"), a czego nie jestem w stanie ubrać w słowa. Pewnie przyjdzie to do mnie z czasem, ale bogowie, to tak interesujące

I am not crying, you are

Cały dyskurs odnośnie wiary i niewiary jest niesamowicie smaczny.
Łączenie przez pewnien rodzaj wierzących miłości z przemocą chyba zawsze pozostanie dla mnie zagadką. Chętnie porozmawiałabym z kimś takim, o tym jak rozumie to połączenie (czy tak je postrzega?), czemu chwali byt, który na kartach świętych ksiąg głosi ,,miłuję was, a że miłuję- dręczę", bez leniwych odpowiedzi typu "taka jest boska tajemnica".

Co to za składnia zdań 😭😭

W większości przypadków ludzie, nawet nikczemni, są znacznie naiwniejsi i prostsi niż z reguły sądzimy. My sami zresztą też

Czuję trochę mniejszy wstyd i zażenowanie, gdy przypominam sobie okres, podczas którego myślałam, że muszę być butch, wiedząc, że próbowanie być butch to universal experience większości femek XD

Bliskie relacje z faszystami i wykorzystywanie seksualne osób o niższym od siebie statusie społecznym i w gorszej sytuacji finansowej, a także zaniedbywanie własnego dziecka i wykorzystywanie go w celach wizerunkowych (o ile można tak określić cheć wzbudzenia zainteresowania przypadkowych mężczyzn). Okropna osoba z jeszcze gorszym charakterem, let's go

Nie jestem w stanie czytać wypowiedzi Baleastadara bez wracania myślami do tamtej rozmowy. To będzie ciężka lektura...