Tahmineh > Recent Status Updates

مردمان همه یکسانند، و از تقلب روزگار است که برخی صدر می نشینند و برخی ذیل.
و بدان که دنیا به دست اوباش است و نیکان به گناه لیاقت می‌میرند.

در اون دوران همه منتقد دکتر ژیواگو بودن
حتی دوستان نزدیک پاسترناک که نویسنده و‌‌ شاعر بودن
هیچ کسی دیدمثبتی به کتاب نداشته
حالا نمیدونم چطور باید به ژیواگو علاقمند بشم🥴

افکار و اندیشه‌ها برای این زاده نمی‌شوند که مخفی نگه داشته شوند یا به محض تولد خفه شوند، بلکه زاده می‌شوند تا با دیگران ارتباط برقرار کنند.

بعضی وقتها آدم نمیخواد پستی بشر و دیوانگی اونو باور کنه،نسبت به همه حس ترحم داره چه ثروتمند، چه فقیر.
چون آدم ثروتمند هم راه غلط میره...یکی رو گرسنگی و دیگری رو طلا کور کرده...آن وقت آدم به خودش میگه: تکانی به خود بدید و مردانه فکر کنید.

هزاران سال برای جمع کردن نیروهاشون وقت صرف شده..
میخهای بیشماری در قلب ما فروکردن
چطور ممکنه ما در یک لحظه با هم متحد شویم؟
باید اول آهنی رو که در دلهامون فرو رفته به کمک هم درآوریم.این آهنهای خلیده مانع میشه که دلهای ما به هم بپیونده

به خاطر همین ترس بی معنی است که ما داریم هلاک می شیم! حاکمان هم از این ترس ما سوء استفاده میکنن، اونها خوب می دونن که مردم تا وقتی بترسن مثل درخت های غان در آن مرداب می پوسند.
از من دلگیر نباش پسرم، ترس در جان و تن ما رسوخ کرده...

به آنجایی نرو که مسیر  تو را هدایت می کند، به جایی برو که هنوز مسیری به آن وجود ندارد و رد پای جدیدی از خود برجای بگذار.

اگر جوانی فصل امید است معمولاً علتش فقط این است که بزرگترها به ما امید می بندند وگرنه هیچ دوره ای به اندازه دوره جوانی مهیای این نیست که احساس ها و جدایی ها و تصمیم ها را نهایی تلقی کنیم. هر بحرانی نهایی به نظر می رسد، زیرا تازگی دارد.

مدتیه انقدر از ادبیات روس و آلمان و موضوعات دارک و جنگی خوندم که دیگه خوندن کلاسیک ها هیچ کششی برام نداره و‌ حوصله سربر هست 😕

پدر من اینجوری بود همیشه به شکنجه های روحی خیلی بیشتر از شکنجه های بدنی اهمیت داده بود...در نظرش خیلی بیشتر احترام داشتند!... اساسی تر بودند!...

وااای...یه بچه واقعا چقدر میتونه این همه توهین و‌ تحقیر و‌ سرکوفت را تحمل کنه؟

جان ما با ترس عجین بود. به‌خاطر همین ترس بود که غذا را نجویده قورت می‌دادیم، شام و ناهار را سَمبَل میکردیم، از وحشت مأمورهای اجرا، ترس اجاره، مأمور گاز، مالیات...هیچ‌وقت فرصت نکردم ماتحتم را خوب تمیز کنم از بس که باید عجله می‌کردم.

سید احمد خوشگذرانی های حرام را برای خودش حلال می شمارد و خوشی های حلال را برای خانواده اش حرام می داند و روا نمی دارد...
هیییی از دست این مرد😒

گاهی وسط خوندن فصلهای این کتاب،حس می‌کنم هنوز تو قرن ۱۴ مونده ایم؛
چرخه‌ تکراری جنگ،مذاکره،آتش‌بس،صلح
انگار تاریخ با نامهای تازه تکرار شده
در دل این همه خون و طمع و بی ثباتی و ظلمت بیشتر از همیشه دلمان برای یک چیز تنگ شده:صلح واقعی

بخش اول درباره معرفی شخصیتها و‌ زمینه سازی برای بروز اتفاقات، مثل روشن کردن کبریته
بخش دوم به سمت بحران پیش میره،شخصیتها درگیر توطئه میشن و اوج گرفتن هرج ومرج، کبریت میفته تو‌ انبار باروت و‌ حرارت بالا میره
و شروع بخش سوم و انفجار

کتاب تا اینجا تصویری بسیار تاریک و‌ سیاه ولی واقعی از
اروپای قرون چهاردهم ترسیم می‌کنه
جنگ صدساله بیشتر از اونکه در تاریخ با پیروزیها و قهرمانی هایی شناخته بشه با بدبختی مردم، ناتوانی حکومت ها و آشوب ها و‌ قیام ها نشان داده میشه

پایان بخش اول..
ثافون عزیز، عجب هزارتوی جذابی خلق کردی که از پایان این سفر ناراحتم..
و اینکه از ماتائیکس، دوست صمیمی مارتین در جلدهای قبل اسمی نبردی برام جای سواله!!!

یه ساختار پیچیده و مبهمی تا اینجا برای من داره
هنوز نتونستم خوب باهاش ارتباط برقرار کنم، شخصیت ها، روابطشون، صحبتاشون برام گنگ و‌ نامفهومه بعضی جاها
مثل دیگر کتابای داستایوفسکی سریع وارد داستان نمیشه

کتابخانه نوعی انبار شراب است. لزومی ندارد که همه را بنوشیم.

خشم و درد و اشک را فرو‌ خوریم
و این خلأ حزین را پر کنیم
باشد تا آتشِ شب به یاد آورد
نورِ ستارگان مرده را.
پابلو نرودا

کتابخانه لزوما از کتاب‌هایی که خوانده‌ایم یا حتی روزی خواهیم خواند،تشکیل نمی‌شود.لازم است که این را تصریح کنیم.کتابخانه از کتاب‌هایی بوجود می‌آید که می‌توانیم،یا احتمالا خواهیم توانست بخوانیم،حتی اگر هرگز آن‌ها را نخوانیم

مطالعه عادت زشتی است که تنبیهی برای آن در نظر گرفته نشده است.