jasmina > Recent Status Updates

"Musiał pan bardzo go kochać, skoro tak pan na mnie patrzył." BRO.

Bywam naiwnie sentymentalny, co zresztą aż tak bardzo się nie zmieniło.

strasznie szybko mi się to czyta, podoba mi się w chuj ta książka

(przeczytałabym więcej ale czas na sen)(priorytety)

”Może rzekę tworzyły nasze łzy. Moje i Sam.
Może rzekę tworzyły łzy wszystkich ludzi. Wszystkich, którzy kogoś stracili. Wszystkie te łzy.”

”W życiu są tylko dwie rzeczy, których trzeba się nauczyć. Trzeba się nauczyć wybaczać. I tego jak być szczęśliwym.”

”Może niepamiętanie było gorsze niż niepełne pamiętanie. Albo może właśnie lepsze.”

”[…] niektórzy ludzie, tacy jak ja, przechodzą piekło na ziemi, więc będą to już mieli z głowy po śmierci. Ci ludzie nie wierzą w życie pozagrobowe, a po śmierci każdy otrzymuje to, w co wierzył za życia.”

boże Esther ogarnij cipsko, zaraz rzucę tą książką

”Wspólne rzyganie, jak mało co, robi z ludzi wiernych przyjaciół.”
wydziaram to sobie XD

”Gorąca kąpiel jest dobra na wszystko, no, prawie na wszystko. Kiedy bywa mi tak smutno, że chciałabym umrzeć, albo kiedy jestem zbyt zdenerwowana, żeby zasnąć, albo zakochana w chłopcu, którego nie zobaczę przez cały tydzień, wpadam w skrajną depresję, a w końcu mówię sobie:
-Pójdę i wezmę gorącą kąpiel.”

”Parasolki z pierwszego piętra” zniszczyły mnie psychicznie.

”Ale co do mnie, to nie mam w so­bie daru zjed­ny­wa­nia so­bie lu­dzi, nie mam przy­ja­ciół. Lu­dzie są w tłu­mie naj­bar­dziej sa­mot­ni, wiesz. Ja chy­ba zmar­no­wa­łam so­bie ży­cie.”

„–W su­mie to taka zwy­kła hi­sto­ria o mi­ło­ści. […]
–Naj­bar­dziej nie­ty­po­wa to chy­ba w licz­bach. My­śmy mie­li czter­dzie­ści lat bez sie­bie i do­pie­ro te­raz te czte­ry wspól­ne. To jest dzie­si­ęć razy wi­ęcej nie­ra­zem niż ra­zem. […] Ale tak o nas nie pisz - prosi.
–A jak na­pi­sać?
–Na­pisz: Żyli krót­ko i szczęśli­wie.”

„Głos to już jest coś bar­dzo re­al­ne­go, jest ja­kiś, na­rzu­ca się, nie mo­żna go so­bie wy­obra­żać tak czy tak, jest, jaki jest. Praw­dzi­wy, ni­ski albo wy­so­ki, czy­jś. Więc słu­chać two­je­go gło­su to prze­ko­nać się osta­tecz­nie, że ist­nie­jesz, z krwi i ko­ści, że so­bie cie­bie nie wy­my­śli­łam.”

”On – uwa­żnie czy­tał mi­ędzy wier­sza­mi, jest z na­tu­ry bar­dziej sku­pio­ny, ma do­brą pa­mi­ęć. Ona, roz­trze­pa­na, za­po­mi­na, co usły­sza­ła wczo­raj, a tym bar­dziej, co jej po­wie­dział kil­ka ty­go­dni temu.”

”On uśmie­cha się, nie pa­trząc w jej stro­nę. Jed­nak na dźwi­ęk jej gło­su jego twarz się roz­ja­śnia, jak­by w tym za­gra­co­nym po­ko­ju – pe­łnym ha­fto­wa­nych po­duch, ksi­ążek, por­ce­la­no­wych bi­be­lo­tów – na­stąpi­ło wła­śnie małe wy­ła­do­wa­nie elek­trycz­ne.”

”Art lo­ving old bat se­eks cul­tu­red man for one last fling.”