wi > Recent Status Updates

Ostatnie 60-100 było troszkę męczące i gdyby nie to, że książka wraca na tor mający nas do czegoś prowadzić byłabym w stanie ją pewnie odłożyć lub zapomnieć.

Informacje o tym, że wyprodukowano sztuczny substytut oksytocyny, która miała tylko służyć zmniejszeniu krwawienia niektórych kobiet podczas porodu, co później zmieniło się, bo zaczęły go dostawać inne kobiety tym samym mając blokowane naturalne wytwarzanie przez ich organizm tych hormonów, który pomaga po porodzie tworzenie więzi z narodzonym dzieckiem mnie tak zszokowało…

Bardzo ciekawe dane statystyczne dotyczące osób z doświadczeniami traumatycznymi w dzieciństwie. Wartościowa pozycja, myślę, że mogłaby być prezentem na ślepo dla osób od licealnego do dorosłego wieku.

Zaczęłam audiobook czytany przez Maję Ostaszewską. Długo miałam świadomość o istnieniu tej książki, ze względu na wiele jej poleceń, a także słuchanie wypowiedzi obu Mai i Natalii de Barbaro. Musiałam do niej na pewno dojrzeć. Bałam się patosu, jakiegoś “dziewczęcego współczucia”, trochę miałam przestrzeni na emocje. Teraz trafiła wybitnie, słuchanie jest aksamitne, nie nieprzyjemne.

Herta Müller ma obecnie miano mojej ulubionej pisarki wszech-czasów. Być może się to zmieni — jednakże nikt, nawet Rebecca Solnit, Susan Sontag, Anne Ernaux nie wydawały się ze mną tak myślami tożsame, w których mimo mowy o sprawach politycznych, humanitarnie podobno ‚najcięższych’ ona zabiera odwagę, wypuszcza ją wolno, bo pochodzi ona z niej wnętrza…

(Obkupię tę książkę bliskim…)

Mam wrażenie, że Herta Müller zdziera z nas skórę małymi płatami, raz za razem, bardzo szybko sprawiając, że obszar naruszony staje się bezwzględnie duży. Bezwzględnie palący.