Sepid > Recent Status Updates

آخر در روزگار ما به ذهن که خطور می‌کند که دمی را صرف این فکر مسخره کند که خواننده خوب بودن براستی یک هنر است، چه رسد به اینکه وقت بگذارد تا چنین خواننده‌ای شود؟

«زندگی روزمره ایتالیایی‌ها در میانه دهه ۱۹۴۰ چیزی بیش از زندگی روزمره بود و هدف سینمای نئورئالیستی پرداخت به این موضوع، آن هم به سر راست‌ترین و مستقیم‌ترین شکل ممکن بود.»

«عکاسی بود که زمینه را برای سرمایه‌گذاری کلان اجتماعی در مرکزیت چشم، در هویت افراد، در شکل خاصی از لذت بصری و در ایدئولوژی رویت‌پذیری جهان پدید آورد.» #استیو_نیل

یکی از لذت‌هایی که تو خوندن کتاب هست و تو دیدن فیلم نیست نگاه کردن به جزئیات وجودی شخصیت‌هاست. و من کیف می‌کنم از تماشای آراگورن و جزئیات وجودش😭 مثلا اینجا برگشته میگه: «تصمیم را به عهده کسی گذاشتید که خوب تصمیم نمی‌گیرد» آخه چی میگی تو مرد؟ این همه تواضع و فروتنی چطور تو این مرتیکه جا شده که یه کامیون هم نمی‌تونه القاب و عناوین و افتخاراتش رو بکشه؟

«شاید کوبنده‌ترین نقد آدورنو بر سارتر قرار دادن موضع او در ردیف این خواست محافظه‌کارانه باشد که هنر باید چیزی به ما بدهد، و متقابلا ما هم باید قادر باشیم تا چیزی از آن به دست آوریم. از این چشم‌انداز، هنر باید سرمایه‌ی شما را برگرداند...نگرش سارتر... دسترس‌پذیری صریح معنا را پیش‌فرض می‌گیرد. برای آدورنو هنر، خود در حکم انکار این ضرورت است که همواره می‌توان چیزی از پدیده‌ها بیرون کشید».

«ما آنچنان به تعارض دیرینه میان عقل و شوق عادت کرده‌ایم که از مفهوم تفکر پرشور، که در آن اندیشیدن و شور حیات یکی می‌شوند، تا حدودی یکه می‌خوریم... و با هایدگر، این تفکر پرشور، از حقیقت ساده متولد-شدن-در-عالم نشئت می‌گیرد، و به امری می‌اندیشد که ... تفکر را فرا می‌خواند، و تفکر از آن پاسخ می‌شنود. هدف غایی این سنخ از تفکر امری همچون ادراک یا دانش نیست، بلکه نفس زندگی است.»

چه نگاه دل‌کِشی!

ساده‌انگاری خواهد بود اگر حس کنیم که ما یک خود منفرد و مجزا هستیم و می‌توانیم بدون ارجاع به دیگران خودمان را درک کنیم، چون همانطور که فرانسیس بروسک روان‌پزشک می‌گوید:« ما حسی را که به خودمان داریم در یک فضای بین فردی پرورش می‌دهیم. مفهوم «خود» منفرد و اتمی توهمی بیش نیست.»

جنبه خنده‌آور شخصیت دن کیشوت در تضاد اندیشه‌های برگزیده او با الزامات و ضروریات زمان است، در آن است که این اندیشه ها نمی‌توانند صورت فعلیت به خود بگیرند و در قالب عمل ریخته شوند. هرکسی اندکی دن کیشوت است، ولی بیش از همه،کسانی دن کیشوت‌اند که دارای نیروی تخیل آتشینند و با تمام روح خود دوست می‌دارند، قلبشان نجیب و شریف است و حتی از اراده قوی و خرد نیز برخوردارند، اما از زرنگی و مهارت عملی بی‌بهره اند.