Betül > Recent Status Updates

Nietzsche de şöyle yazar: "Huzur eksikliğinden dolayı uygarlığımız yeni bir barbarlığa doğru gidiyor. Aktif, yani huzursuz insanlar hiçbir çağda bu kadar revaçta değildi. Dolayısıyla tefekkür unsurunu büyük ölçüde güçlendirmek için insanlığın karakterinde zorunlu değişiklikleri yapmak gerekiyor."

Hızla yaşanan ve hiçbir şeyin uzun kalmadığı, yavaş hiçbir şey içermeyen bir hayat, hızlı, kısa vadeli ve kısa yaşanan deneyimlerle nitelenen bir hayat, 'deneyim oranı' ne kadar yüksek olursa olsun, kısa bir hayattır.

Bizi özgür kılan şey bağların yokluğu değil, bağlı olmaktır. Özgürlük, en mükemmel haliyle, ilişkilere mahsus bir sözcüktür. Dayanak olmadan özgürlük olmaz.

Ondan daha talihli insan var mı? Asıl bahtiyar, bir ömür boyunca hasretini çektiği şeye kavuşan değil, ona erişeceğini anladığı anda, saadetinin en yüksek noktasında bir 'Ah!' diyerek düşüp ölebilendir.

Düşünün, bir insanın celladına gülümsemesi, kendi yumuşaklığı ile onu yumuşatabileceğini sanması kadar gülünç, adi şey olur mu?

İkinci yol riskli: sürekli bir dikkat ve eğitim istiyor; cehennemin ortasında cehennem olmayan kim ve ne var, onu aramak ve bulduğunda tanımayı bilmek, onu yaşatmak, ona fırsat vermek.

Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem. İki yolu var acı çekmemenin: Birincisi pek çok kişiye kolay gelir: cehennemi kabullenmek ve onu görmeyecek kadar onunla bütünleşmek.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup her birine en uygun maskeyi buluyor.

Bütün bu yolculuklar geçmişini yeniden yaşamak için mi? diye sordu bu noktada Han. Şöyle de sorabilirdi aslında: Bütün bu yolculuklar geleceğini yeniden bulmak için mi?
Şöyle cevap verdi Marco: Başka yer, negatif bir aynadır. Yolcu sahip olduğu tenhayı tanır, sahip olmadığı ve olmayacağı kalabalığı keşfederek.

Benimle neden uğraşıyorsunuz? Benden ne istiyorsunuz? Neden her şeyi, tam istemediğim sırada veriyorsunuz bana? Neden bu kadar bekletiyorsunuz? Neden bir şeyi elde etmenin anlamı
kalmayıncaya kadar, onu vermemekte inat ediyorsunuz?

Acaba iyi bir şey olacak mı? Hayır! dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar. Ya da hiç bir şey çıkmaz.

Yalnız kalmaktan korktukça yalnızlığım artıyor.

İnsan hayallerini, masaya sürdüğü an kaybeder.

Benden önce yaşadıkların beni ilgilendirmez ama bu iş sürecekse bundan böyle tam bir dürüstlük ve açıklık isterim diyen Hakan (:

Tecrübelerim gösteriyor ki, insan ne kadar az konuşursa o kadar az pişman oluyordu.

En iyisi düşünmeyi bırakmaktı. Herkesin söylediği gibi zaman her şeyin ilacıydı; yalnızca bazı ilaçların aşırı dozu ishalle, zamanınki ölümle neticeleniyordu.

"Bilmiyorum... bilemiyorum... hiç..." dedi annem. Pek tasvip etmediği fakat karşı çıkacak gücü kendinde bulamadığı durumlarda böyle söylerdi hep.

Suç işlerken sadece yoksullar bir sebebe ihtiyaç duyar. ... İktidar sahipleri ise ekseriyetle sırf yapabildikleri için kötülük yaparlar.

Elinde olsaydı bazı şeyleri değiştirmek ister miydin, diye soruyorum ona. Bu cümleyi bir gün önce kurmuş ya da bu soruyu bana hiç sormamış olsaydın, bir sürü şey çoktan değişmiş olurdu, diye cevap veriyor. ...Gitmem gerek, diyor. Gitmesi gereken herkes bir gün gider, biliyorum. Şimdi hatırlamaya çalıştığım yüz, ta o zaman gitmeye başlamıştı belki de. Zaman, diyorum, iki kişi arasındaki en uzak mesafe değil mi zaten?

Bir şey olmaz kaybolmayla Doktor Bey. Telaş etme. Kaybolmadan doğru yolu bulmazsın zaten. Önce kaybolacaksın ki sonra doğru yolu bulasın.
...
Kaybolmak hiçbir zaman başarısızlık değildir. Geri çekilmek, beklenilmeyen bir yere gitmek, kendini bulmak için bir fırsattı, hatta.

Özgürlük ile serbest olmak arasında ayrım yaparlar. Derviş, bedene ve güdülere hayır diyebildiğinden ruh insanı olmuş, dolayısıyla güdülerinden özgürleşmiştir. Ve isteyerek, gönlüyle orada olarak eylemektedir. Mecburiyetten orada değildir, kalbi onu orada tutmaktadır. 'Eyvallah!' diyen biridir o. Her şeyi Rabbinden biliyor çünkü 'Kabülümdür!' anlamında 'Eyvallah!' diyor...

Derviş derken, her şeyden vazgeçip köşeye çekilen, şu şekilde giyinen bir tip düşünülmesin. Derviş; pasif biri değil, aktif bir öznedir. Teslimiyeti esaret anlamına gelmiyor, aksine özgürlüğe bir vurgudur. Varoluşçu filozofların önemli bir kısmı; özgürlüğün tinsel olduğunu, dolayısıyla istediği şeyi yapmanın özgürlük olmadığını söylerler. Özgürlüğü; 'istenen şeyi yapmak'ta değil, 'yaptığımız şeyi istemek'te ararlar.

İmtihandan, testten geçmeyen buluşmalar dostluğa inkılap etmez.

İnsana çok dokunan kimi durumlar vardır ki sessiz kalmak kendi içine dönmek, içsel konuşmalar yapmak ve kendi benliğinde ve onun etrafında neler olup bittiğine dikkat kesilmek, yerinde olabilir. Susarak insan tamamen kendiyledir. ... Başka sesler bağıra çağıra günlük işlerini görürken uzun süre geride kalmış veya kendini işittirememiş daha hafif sesler, onunla konuşmaya başlar o zaman.

Son noktada nihai susuş vardır: artık hiçbir şey söylememek, kendi içine kapanmak, susarak çekip gitmek, hatta belki de bu şekilde dünyadan ayrılmak ve böylece ötekilere bunu ömür boyu bir yara olarak taşıyacakları kadar sert dokunmak.

Ama susmak, susana bir şeyin acı bir şekilde dokunmuş olmasından da kaynaklanabilir; bu o zaman acılı, kederli bir susuştur, bir kelime sarf etmek için harcanacak güç bile olağanüstü büyük geliyordur insana. Belki de duyduğu ya da duymuş olduğu şeye uygun kelime bulamıyordur. Yahut da mütevekkil bir susuştur, artık sözün bir anlamı olmadığına inanıyor, konuşmayı reddediyordur.

Yahut da susanın maksadı, ruh halini belli etme riskini göze almayan cin fikirli bir hesapçılığa dayanıyordur: "En iyisi bu konuda şimdi bir şey söylemeyeyim." Aslında söylenecek her şeyi söylemiş oluyordur.

Susan kişi saiklerini hatta bir maksadı olup olmadığını bilerek belirsiz bırakırsa bu esrarlı, bilmeceli, muammalı bir susuş olur, karşısında susulanları huzursuz eden ve şüphelere sevk eden bir şekilde dokunur.