Jagoda > Recent Status Updates

Bardzo przyjemnie się to czyta.

Dosłownie czuję się jakbym rozmawiała przy winie z dobrym znajomym (my good friend Stanley Tucci).

Let's go!!!

Strategiczna przerwa na pójście w spanko, ale kusiło żeby czytać dalej. Oj kusiło.

Ja 1:0 "jeszcze jeden rozdział"

Reread po kilku latach, żeby w końcu przeczytać kolejną część.

Poprzednie tomy z tej serii czytałam w całości po chyba dwa razy + niektóre fragmenty... jeszcze więcej razy xd

Ahh pandemia times... no trochę takim guilty pleasure była wtedy Daniellka.

Nie żebym się czuła jakoś mocno guilty ✌️😗

Czytam po polsku, ale taka wersja nie istnieje na goodreadsie.

Książka z kategorii rozrywkowej. Jedyny mój cel i nadzieja to mieć przyjemność z czytania.

Ona wkręcona w uniwersum!

Naprawdę fajnie to wszystko się ze sobą przeplata.

Postaci i historie z poprzednich części są wciąż bardziej lub mniej obecne. Każdy z tych główniejszych bohaterów jest co najmniej wspomniany i to tak naturalnie, a nie jako chamski namedrop.

Honorable mentions so far:
- banter (śmiałam się na głos),
- Ilya being Ilya,
- lovely friendships,
- me believing people can actually be in love xd

I reached the point of the end of episode one and I think I'm getting the hang of this book.

Kinda more used to seeing them as more than just words on paper, but I like being able to read their exact thoughts.

Is it weird that I hear the show soundtrack as I'm reading some scenes xd

Yup.... So this is happening......

My obsession with THE queer hockey TV show completely took over and after last episode's emotional rollercoaster (which was ✨absolute cinema✨ in my humble opinion) I couldn't take it anymore, so here I am at the gates of the original source 🫡


(The fangirl genes in me are well and thriving)

Lecieliśmy z koksem, że aż robię sobie mini przerwę żeby na spokojnie wszystko przetrawić.

Czaszka jest tak ikoniczna w tej części. Throwing shade left and right, this bitch. Nikt nie jest bezpieczny.

Sprawa z tym kanibalem była serio stresująca. W dużym napięciu i niepokoju czytałam sceny w jego domu. Mega creepy to było.

Fabularnie też jak na razie Jonathan dowozi, ale i literacko kolega ładnie zabłysnął (choć tutaj też credit do Tiny za tłumaczenie). Nawet w jednym zdaniu potrafi tak trafnie i naturalnie opisać co się wydarzyło gdzieś pomiędzy głównymi wydarzeniami. Dla mnie bomba.

Dzieje się, oj dzieje. Fajny jest ten tom.

Co jakiś czas łapię się na myślach w stylu "ale bym to chętnie zobaczyła zekranizowane", bo tak żywe obrazki mam w głowie, ale wtedy przypominam sobie, że nie zobaczę (dzięki Ntfx).

Efekt ostatnich spacerów z Kotem.

Przez chaos w mojej głowie i życiu zapragnęłam trochę się osadzić w historiach o codzienności, stąd padło właśnie na literaturę japońską.

Na razie zaczęło się właśnie tak jak chciałam, czyli zwykli ludzie i ich przyziemne życia - piękno w prostocie. Już pierwsze dwie historie się fajnie subtelnie przecięły, więc czekam na więcej.

Już większość za mną, a ja mam wrażenie, że dopiero się rozkręcamy.

Nie mam na myśli, że ta książka się ciągnie albo że jest nudno, tylko po prostu w mojej głowie ta historia ma tyle zakamarków, w których chciałabym się zaszyć, że mam trochę niedosyt.

Nie mam pojęcia co jest na tych ostatnich stronach, bo jeszcze dużo się może pozmieniać, ale obawiam się, że zostanę na koniec z pragnieniem zgłębienia tego mroku.

Dzisiejszy spacer z Kotem.

Coraz więcej mroku, ale dalej raczej lightowo. Chciałoby się więcej.

Trochę sobie poczytałam na słonecznym spacerze z Kotkiem.

Lecimy do przodu z historią i kropka po kropce tworzy nam się pełniejszy obrazek. Ciągle wisi nad nami jakaś mgła tajemnic, co tworzy fajną atmosferę.

Zobaczymy, co tam się dalej okaże.

Dzieje się!!!!!

Mogłam trochę poczytać jako nagroda po napisaniu kolokwium.

Każdy rozdział mnie strasznie stresuje, bo niby wiem jak to się skończy, ale nie wiem w jaki sposób i hjbkvgxhdjgiypvjfgxt.

Czytanie to frajda, nieprawdaż? 🤡

Tę książkę zaczęłam już jakiś czas temu, ale później nie miałam czasu na czytanie, później wyszly dożynki i jeszcze bardziej nie miałam czasu (nawet na nie) and now we're here.

Wrócę do niej jak tylko będę mogła (na pewno już po dożynkach), bo jestem ciekawa jak się rozkręci.

Na razie całkiem mi się podobała, ale dopiero się poznajemy.

Jak Suzanne Collins coś napisze, to naprawdę ciężko się oderwać.

Raczej nie na miejscu będzie stwierdzenie, że miło wrócić do tego świata (bo on nie jest miły), ale jednak tęskniłam za czytaniem o nim.

Intrygi, intrygi, półprawdy i ostrygi. Co będzie dalej?

Książka kupiona przed lat, a jakże trafiona. Cóż to była za przygoda!

Piękny styl pisania i narracji, obszerna czasowo fabuła, inna (jak dla mnie) perspektywa na różne wydarzenia historyczne, ciekawi i barwni bohaterowie (inspirowani prawdziwymi ludźmi), czyli razem wyborna podróż literacka.

I jak pani Allende w podziękowaniach napisała "Ta książka pisała się sama", tak równie gładko mi się ją czytało.

Powrót do korzeni, czyli książka od której wszystko się zaczęło.

Nie wiem, który raz w życiu już ją czytałam, ale mała Jagódka była w niej zakochana, więc i ta duża musiała po nią kiedyś sięgnąć.

Cieszę się, że właśnie ta historia i ci bohaterowie powitali mnie w czytelniczym świecie i jakże miło było ich znowu odwiedzić po tylu latach przelotnych myśli. Mamy za sobą ogrom wspólnych chwil i ciepłych wspomnień.

Zabrałam się za nią znienacka (miała swoje zagrzane miejsce na półce) i bardzo mile się zaskoczyłam.

Myślałam, że to będzie książka raczej "ciężka" i skupiająca się głównie na wspomnianej w opisie sprawie sądowej, a okazała się niesamowicie błyskotliwą i wielopoziomową historią o.... ludziach.

Bardzo urzekła mnie sama narracja, która nie raz doprowadziła mnie do śmiechu jak i wzruszenia.
Mega przyjemna lektura.

Zaczęłam ją czytać dobre kilka lat temu, ale strasznie mnie irytowała (idk czemu), więc po 50 stronach ją porzuciłam. Wczoraj jakoś poczułam, że chcę jej dać drugą szansę.

Wystarczającym podsumowaniem byłoby zdjęcie zaryczanej mnie po skończeniu/w trakcie czytania.
Ale ja kocham szlochać na książkach, więc to pozytywna opinia.

Kolejny case bardzo potrzebnej marynaty czasowej, żeby książka mogła do mnie trafić.

Byłam głęboko przekonana, że ta książka mnie potężnie wynudzi, a tu proszę. Szybciutko przez nią przeszłam.

Nie mam w sumie jakich większych odczuć w jej stosunku, ale całkiem się akurat wstrzeliła w nastrój moich ostatnich życiowych przemyśleń.

Na pewno niezmiernie się cieszę, że dałam jej się marynować na półce przez tyle, bo czuję, że te 4 lata temu mogłabym jej wgl nie zrozumieć.

Skończyłam!!!!!

Mam wrażenie, że nie do końca rozumiem co tam się na samym końcu stało, ale może jak się ta wiedza ułoży to do mnie dotrze (albo może tam nie ma nic głębszego, we'll see).

Ogólnie to podobało mi się. Nie jest to może jakaś wybitna książka, ale dostarczyła mi wystarczająco zabawy, żeby mi się jednak spodobała.

Taka "średnia", ale z odchyłem w kierunku "dobra", czyli taka "spoko" xd

Bardzo chillowo się to czyta. Stabilnie idziemy sobie z fabułą do przodu i heja. Niczego więcej teraz nie potrzebuję, więc mi to jak najbardziej pasuje.

Było śmiesznie, było smutno (tragedia na miarę Aleksandrii 😭), był luźny banter, był betrayal (mój ukochany 🙏) - pełen serwis.

Akcja się rozwija i na razie serio podoba mi się w jaką stronę to wszystko idzie.

Tylko nagle po prawie 200 stronach się okazało, że ten ziom wgl nosi okulary i ja nie wiem skąd to się wzięło, bo przysięgam, że wcześniej ich nie miał xd
(W mojej głowie dalej ich nie ma, ale w sumie twarzy też nie, więc jeden pies)

Ogólnie - bardzo dobrze się bawię.

"O wow, ona umie czytać!!" 🔥Sama jestem pod swoim wrażeniem, ale no książka i leżakowanie w słoneczku na trampolinie to przecież match made in heaven. ✨✨✨

Z początku zapowiada się na solidną młodzieżówkę, czyli coś do czego mi było akurat tęskno.

Zobaczymy jak mi dalej pójdzie, ale mam jednak nadzieję, że do końca majówki ją skończę. (Brzmi żałośnie, ale hej - małe kroczki 🤡)

Lecimy z koksem 🫵

Pierwszy oficjalny read roku i to nawet nie jest książka xd

Bardzo lekka historia, ładne i zrozumiałe kafelki, trochę "bez końcówki", ale ja już jestem wytrenowana przez fanfiki i sobie uzupełniłam potencjalne luki według własnej inwencji (takie bonusowe materiały w mentalnym archiwum)

Tak ogólnie to przyjemnie się to czytało, więc git

Aaa kocham wgl za autentyczny przepis na te bułeczki na końcu 🙌

Ummmm.... Skończyłam. Spłakałam się jak bóbr (dalej płaczę), ale jejku to było tak dobre 😫

Naprawdę ciekawa koncepcja. Nie wiedziałam do końca czego się spodziewać, ale damn - nie czegoś takiego 🔥

Bardzo polecam, bo zarówno pomysł jak i wykonanie są S👏U👏P👏E👏R

(Also thanks for the lovely existential crisis, really needed that rn)

Dzisiaj cosy wieczór z komiksem.

Wpadam tu tylko powiedzieć, że ja nie wiem czy ta historia powinna być taka emocjonalna, ale co chwilę się czymś wzruszam (hormony, to wy?) xd ale wgl mega się wciągnęłam od samego początku 👀