Wouter Bakhoven > Recent Status Updates

“What did it matter where you lay once you were dead? In a dirty slump or in a marble tower on top of a high hill? You were dead, you were sleeping the big sleep, you were not bothered by things like that. Oil and water were the same as wind an air to you. You just slept the big sleep, not caring about the nastiness of how you died or where you fell.”

“‘I don’t like it,’ I said. ‘But what the hell am I to do? I’m on a case. I’m selling what I have to sell to make a living. What little guts and intelligence the Lord gave me and a willingness to get pushed around in order to protect a client. It’s against my principles to tell as much as I’ve told to-night, without consulting the General.’”

“He was a grey man, all grey, except for his polished black shoes and two scarlet diamonds in his grey satin tie that looked like the diamonds on roulette layouts. His shirt was grey and his double-breasted suit of soft, beautifully-cut flannel. Seeing Carmen he took a grey hat off and his hair underneath it was grey and as fine as if it had been sifted through gauze.”

“I was wearing my powder-blue suit, with dark blue shirt, tie and display handkerchief, black brogues, black wool socks with dark blue clocks on them. I was neat, clean, shaved and sober, and I didn’t care who knew it. I was everything the well-dressed private detective ought to be. I was calling on four million dollars.”

“I been there before.

The end. Yours truly, Huck Finn.”

“My heart fell down amongst my lungs and livers and things, and a hard piece of corn-crust started down my throat after it and got met on the road with a cough and was shot across the table and took one of the children in the eye and curled him up like a fishingworm, and let a cry out of him the size of a war-whoop, …”

“It was a close place, I took it up, and held it in my hand. I was a trembling, because I’d got to decide, forever, betwixt two things, and I knowed it. I studied a minute, sort of holding my breath and then says to myself: ‘All right, then, I’ll go to hell” - and tore it up.”

“It didn’t take me long to make up my mind that these liars warn’t no kings nor dukes, at all, but just low-down humbugs and frauds. But I never said nothing, never let on; kept it to myself; it’s the best way; then you don’t have no quarrels, and don’t get into no trouble. If they wanted us to call them kings and dukes, I hadn’t no objections, ‘long as it would keep peace in the family;”

“I watch it float away into the shivering shade.
“You could come with me,” I say to Jonah. “If you want.”
I lower my gaze to the mud.
“Sure, Samantha,” says the mud, “I’d love to.””

“He musses my hair again, letting the bitch curtain fall so that once again I can only see the world with one eye. “You know, the Wound isn’t going to Tap itself, Samantha.””

“SO MUCH YES also pumpkin spice something?!?!?!?!?!?!?
OH MY GOD, PUMPKIN SPICE EVERYTHING!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

“He smiles. A smile so kind I almost cry.”

“Welcome to Workshop, Bunny.”

“I fall to the earth. I fall and fall and fall. It’s a long way down to the blood- and skull-splattered floor. And in the background, the song that was so familiar is still playing, the song my seventeen-year-old heart knows so well yet the name escaped me, becomes one I finally recognize as “Slave to Love.””

“… she wears pumps even though she’s at least two inches taller than I am and I’m a freak. Why? Because life is shorter than we are, she says, so why beat around the bush.”

“Kom, Tenare en Melyi, sluit met de geur van uw krullen deze mond en open met de bloemkelken van uw mond deze ogen.”

“- Nee. Het is de paradox van slaaf te zijn van Lieber, de drank, de fata morgana van vrijheid. Cor inbutum -”

“Er gaat niks boven afzonderlijk drinken. De synthetische magie van gezamenlijk buizen is ontegenzeggelijk, maar de ware alchemie vindt plaats wanneer hij alleen was. Verveling is de drijvende kracht. Wie dit ontkent die liegt en wie liegt die bevestigt de verveling.”

“- Wanneer zal deze roof van zintuigen afgelegd worden? Wanneer zal de persoon van vlees en ziel geveld worden en alleen de persoon van been en bot achterblijven? Alleen. Eindelijk. Deze lever die schreeuwt, de tong die woorden in verkeerde volgorde tuimelen laat. Deze hersenpan en wat hij herbergt als een pleisterplaats voor dromen, maar vooral van nachtmerries.”

“De goden hingen hun bogen op, een teken dat er gedronken moest worden. Hoe vaak verdwaalden we niet in de kleuren van verre zonsondergangen en tussen de dimsters van bekende straten, gelukkig van alcohol. Onze weg vonden we niet terug, uitgeput als er waren van plezier en genot.”

“De regen hield op, de zon brak door met alle heftigheid van een jaloerse man in de kamer waar hij haar ontrouw vermoedt te vinden en de rossigheid leek vlam te vatten. De bladen lichtten verguld en wasemend op.”

“(Een flits: de fiere vogel, een saletjonker die zijn staart als degen draagt, een fraaie pronker van kastanje en goud, met iriserend blauwe choker en told oogmasker, die in een mistontploffing van karabijn, veren verliezend, het leven verlaat.)”

“Misschien niet bij iedereen, maar men moest het blijven proberen, al was slapeloosheid het gevolg - een gruwelval van neuronische prikkelingen, een caleidoscoop - Zover was het nog niet. De as van de dag die langzaam doofde was van een fluwelen saaiheid en zij zou weer komen, met haar witte gezicht en hals en handen. Met andere woorden: het was zondag.”

“- Zelfs in een delirium, zelfs in het graf gaat alles niet verloren. Anders is er geen onsterfelijkheid voor de mens. Ontwakend uit de diepste sluimer verbreken we het spinrag van de een of andere droom. Maar in een tweede namaals, want zo breekbaar kan dat web geweest zijn, kunnen we ons niet herinneren dat we hebben gedroomd,- dit is wat Edgar schreef. Edgar, niet Plato, zei hij.”

“Rouge of geen rouge, blosjes droeg ze altijd - de enige make-up die ze altijd droeg, op mascara na. De personificatie van charme.”