cosmo.bookshelf > Recent Status Updates

Kubasiewicz nie zawodzi. Czytam z zaangażowaniem i napięciem. Najgorsze w tej książce jest to, że się zaraz skończy.

Włączyłam audiobook od niechcenia trochę, ale od razu zassało. Zakochałam się w klimacie, narracji i świecie. (Jak na razie).

Nie mogę się wyzbyć skojarzeń ze Ślepowidzeniem. Tutaj też fabuła opiera się na świadomości, inteligencji i ewolucji, choć w nieco innym kontekście. Cały vibe jest zresztą inny. Język w Ślepowidzeniu jest twardy, uderza o mózg, jest jakby nieociosany. W Górze pod Morzem natomiast dosłownie płynie się przez tekst. Jest spokojnie i poetycko. Jedyne co, to brakuje mi napięcia.

Jak na razie mega mi się podoba!

Totalny vibe Mexican Gothic. Grzyby. Nawiedzony dom. Idealnie na hoa hoa hoa season. No i to Kingfisher, to zawsze dobrze się czyta/słucha.

Grzęznę przez ten tom, jak przez muł. Okropny jak na razie. Romantyczne rozwiązania z dupy uwierają mnie chyba najbardziej.

Moja mina przy pierwszym rozdziale Tyler/Saedi: ಠ_ಠ

Dużo plot twistów, większość przewidywalna, ale TEN JEDEN jest naprawdę spoko. Jeszcze nie wiem, jak to rozwiążą, ale ratuje drugi tom.

Wątek romantyczny między Aurorą, a Kalem okropnie miałki. W ogóle nie ma w tym chemii.

Ogólnie drugi tom gorzej napisany. Całkiem sporo drętwych dialogów. Ale. Bardzo lubię perspektywę Tylera i Fina.

Strażnicy Galaktyki 4: Alina Starkov w kosmosie.

„Daleko jeszcze?”

Wątek romansowy bardzo na siłę i totalnie bez chemii. Jasne, można poczuć do kogoś miętę w krótkim czasie, ale bez przesady, niech powodów będzie więcej niż to, że druga osoba po prostu istnieje.

Ogólnie trochę wieje nudą. Na ten moment o rzy lekturze trzymają mnie tylko tajemnicze dzieciaki.

Do Marsa zbliża się kometa, która ma uderzyć w biegun (to nie spoiler, wiemy to od początku), a ja nie czuję żadnych emocji. Nuda. Przy czytaniu utrzymuje mnie tylko intrygą z tajemniczymi dzieciakami i jestem ciekawa rozwiązania.

Also: Kosik nie umie w relacje romantyczne. Kolacja Allena i Doris to żenujące doświadczenie.

Jak na razie mam kilka wątpliwości naukowych:
1) wieże mają wytwarzać tlen z wilgoci zawartej w powietrzu, a tymczasem marsjańskie powietrze ma w sobie niewiele wilgoci; logiczniejsze byłoby wytwarzanie tlenu z CO2
2) jak mieszkańcy radzą sobie z chłodem, Mars jest dość zimny
3) jak radzą sobie z promieniowaniem
Można mnie oświecić w komentarzu.

Coś mnie uwiera w tej książce. Ale jeszcze nie wiem co. Mam wrażenie, że jest typowa. Oby nie.

Bardzo typowe, acz przyjemne jesienne czytanko o duchach. Dobrze się tego słucha, choć nie widzę na razie żadnej oryginalności. Tytuł wydaje się mocno nietrafiony jak na razie, ale pewnie przy odkryciu tajemnicy domu będę miała takie „oh, to dlatego!”.

Dla mnie mocny vibe serialowego Nawiedzonego Domu na Wzgórzu.

Rozpoczyna się jak kolejna oklepana historia, z motywami, które już znamy z innych powieści. Niemniej - nie skreślam.

O żesz kurde. Spodziewałam się takiego kierunku akcji, ale żeby aż tak? Ostatnie strony chyba łyknę jak pelikan. (Nie, to nie jest tak, że jestem super zachwycona. Początek był mozolny i nieco nudny, ale naprawdę jestem ciekawa finału).

Język jest bardzo prosty, ale czyta się dobrze - szybko. Jeszcze nie posmakowałam tego wspaniałego thrillera, którym „Najbardziej samotna dziewczyna” się reklamuje. Niemniej widzę podrzucane odłamki układanki. Zaskakujące, ale muszę przyznać, że zaczyna mnie interesować ostateczny obraz.

To ostatni tom. Sprawa dwóch ostatnich została zamknięta i zastanawiam się czy ten trzeci będzie bezpośrednio z nimi związany. Czy może dostaniemy uniwersalną konkluzję typu „człowiek wepcha się wszędzie i wszystko zniszczy dla własnej korzyści, nie bacząc na faunę i florę innych planet, a pycha to drugie imię ludzkości” tyle że na innym przykładzie.

Niesamowite, jak schematyczna jest konstrukcja fabuły. Mam wrażenie, że toczka w toczkę z poprzednimi częściami. Najpierw Carlowi ktoś coś proponuje, potem jedzie do danego miejsca, obserwuje i wprowadza nas w świat wszystko tłumacząc, a potem pewnie będą się działy rzeczy.

Tym razem mamy kalkę z tomu pierwszego - znowu ktoś ważny zaginął, znowu trzeba odnaleźć.

Totalne #comfortreading

Intryga się zagęszcza i podsuwa pytania - jak na razie - bez odpowiedzi. Fabularnie robi się ciekawie. Zaczynam czuć zainteresowanie i bardzo chcę poznać odpowiedzi. Jednak styl Kosika i budowanie przez niego postaci i relacji między nimi to chyba nie moja bajka. Sięganie do stereotypów i kalek momentami jest mocno meh.

Jakoś nie jestem przekonana. Chemia między bohaterami, którzy mają się mieć ku sobie, po prostu nie istnieje. On pomyślał, że ona jest szybka, ładna i ładnie pachnie i voila. Raz trafiło się dziaderskie powielanie stereotypu, że jak ktoś jest gruby i nie ma idealnej cery to musi się kojarzyć z oblechem.
Świat skupiony na bohaterach, trudno oczekiwać pogłębień. Chyba trochę pisane dla fanów.

Bardzo dobrze się bawię, ale baśniowa narracja nie jest chyba moją ulubioną. Na ten moment wydaje mi się, że mamy do czynienia z etosem bohatera wypełniającego misję. Marra ponosi pewne koszty swojej podróży, nie wywołuje to jednak większych emocji. Czekam na zakończenie, bo to zazwyczaj zakończenia nadają książce pełną wartość.

Czekam, aż ta książka stanie się pozycją popularnonaukową, a nie YA o narcystycznej nastolatce.

Z jednej strony autorka (bo nie oszukujmy się, Droga Mleczna nie jest świadoma, nie ma swojego punktu widzenia, a tym bardziej nie ma charakteru i opinii; i to autorka wybrała formę wywyższania się i nieuprzejmość) utrzymuje, że chce przekazać wiedzę, a z drugiej deprecjonuje czytelnika (który czyta książkę, bo sam z siebie chce się czegoś dowiedzieć) i człowieka w ogóle. Bardzo pedagogiczne.🤡

To niesamowite, że Droga Mleczna może być jednocześnie wredną nastolatką z przerostem ego i krindżowym boomerem.

Jestem prawie w połowie. Dobrze się tego słucha, intrygujące wątki i ciekawe postaci. Mile mnie ta pozycja zaskakuje. Jak na razie lekkie, przyjemne i trzymające w napięciu.