Hosein Samani > Recent Status Updates

عجب خزعبلاتی

نخستین پیمان دو انسان فانی در پای صخره‌ای بسته شد که رو به فروپاشی داشت؛ آسمانی را به شهادت وفاداری خویش خواستند که دمی پایدار نبود: همه چیز در درون و در پیرامونشان درگذر بود و آن دو می‌پنداشتند احساسات قلبی‌شان تغییرناپذیر باقی می‌ماند. ای کودکان! ای کودکان ابدی!...

تا ابد از این تروآ و جنگش سیر نخواهم شد.

«مگرنه این که برای عشق هم، مثل گیاهانِ از هند آورده، خاک مخصوص و درجه حرارت مشخّصی لازم بود؟»

«شاید دلش می‌خواست این همه را محرم‌وار با کسی در میان بگذارد. امّا چطور می‌شد از رنجی ناشناختنی حرف زد که مدام چون ابرها تغییر شکل می‌داد و چون باد در پیچ و تاب بود؟ نه کلمات مناسبِ این کار را می‌یافت، نه فرصتش و نه شهامتش را.»