Aga🐮 > Recent Status Updates

Trochę XD że świat został zniszczony, a ludzie w podziemiach dalej mszczą się za jakieś Hiszpanie, Kuby etc

Ps nie polecam przyjaźni z Artemem bo wszyscy jego koledzy giną w ciągu 24h

To uczucie, kiedy świat przedstawiony jest tak płaski, bezsensowny i ubogi, że w środku książki otrzymujemy ponad 20stronicową treść książki, którą czyta główny bohater, która to książka wyjaśnia i opisuje świat przedstawiony. Chuj mnie strzeli.

Nadal nie rozumiem - są razem (Winston i Julia) i nie mogą odejść z partii żeby żyć „normalnie” i być prolami. Ale dlaczego w ogóle wstąpili do partii? Jakie mieli/mają z tego benefity? Czy np przyciągnęła ich ideologia, a może przynależność do partii jest dziedziczna, albo nabywana w jakimś procesie genetycznym jak u Huxleya, dzięki któremu prole są drugim sortem człowieka? Brak odpowiedzi

Do tej pory było nudno - gość chodził po Londynie, kupował jakieś randomowe rzeczy, miał schizy że zaraz ktoś go nakryje.
A potem poznał tą dziewczynę i zrobiło się po prostu dziwnie. Po prostu dziwnie. Dużo bardziej podobał mi się Nowy Wspaniały Świat, gdzie wyjaśniano jak programuje się ludzi z różnych klas. Świata z 1984 nie rozumiem.

Trafiłam na ten tytuł przez serialową interpretację oraz poszukiwania lektury w klimacie Diuny.
To zdecydowanie nie jest Diuna. Nie ma przygody, za to jest dużo filozofii, trudnych tematów, refleksji dotyczących realiów świata współczesnego - choć książka ma już niemal 100 lat.
A propos daty, niesamowite jest poznawać wątpliwości dotyczące przyszłości, sprzed stu lat, z pierwszej ręki.

Mam poczucie, ze jest to książka o niczym.
Gość przez 71% książki asymiluje się w grupie, ćwiczy, biegnie gdzieś, wypełnia dokumenty i chodzi do lekarza. Raz zostaje odurzony w klubie. I TYLE.
Informacji o Neilu dowiadujemy się przez to, co myśli i wspomina. Skoro i tak planował odejść, to powinien to zrobić po tym, jak podali mu narkotyki bez jego wiedzy.

Niezwykle dłuży mi się czytanie tej książki. Może to wina tłumaczenia, ale zauważam powtórzenia, kiepską składnię, niepotrzebne słowa. Momentami nie rozumiem, jak są ułożone postacie w przestrzeni. To samo uczucie zagubienia towarzyszy mi podczas niektórych dialogów między wieloma osobami. Potencjalne wątki są jedynie napominane. Nie umiem uwierzyć w świat przedstawiony.

Dużo mniej wydarzeń i akcji niż w Diunie; więcej polityki i dyskretnych zagrań, rozmyślań o religii i władzy, oraz dialogów, które przypominają sztukę teatralną. Skoncentrowanie na politycznych celach konkretnych narodów. Praktycznie brak prawdziwych relacji, a jeśli są, to koncentrują się wokół politycznych spisków.