Mohammad J > Recent Status Updates

فصل یک، ۲۴ صفحه.
پی نوشت فصل یک، ۶۷ صفحه!
خواندنش خیلی سخت و طولانی خواهد بود...

شروع به فکر کردن، شروع به تحلیل رفتن تدریجی است.

کسی که به تولد از باکره و قیامت اعتقاد داره اون قدر احمقه که به هیچ باور دیگه اش نمیشه اعتماد کرد.

حالا دیگر گوشی دستم آمده بود که عُشاقِ بزرگ همیشه مردهایی بوده اند که دنیا به تخم‌شان هم نیست. من وقتی بی‌خانمان بودم، بهتر می گاییدم تا موقعی که هر روز صبح بایستی می‌رفتم سرِ کار.

آدمی چگونه می تواند در این جامعه آسوده بخوابد، وقتی که به رغم تظاهرات آن می داند که این جامعه لذت های پَست خود را از رنج و کار میلیون ها روح مرده فراهم آورده است؟

طاغی کیست؟ انسانی که "نه" می‌گوید، اما "نه" گفتن او از سر انکار نفس نیست. او، چون به نفس خود بیندیشد، "آری" می‌گوید. برده‌ای که تمام عمر فرمان گزارده، به ناگاه در می‌یابد که نمی‌تواند از فرمان تازه‌ای اطاعت کند. منظور او از "نه" گفتن چیست؟
منظور او این است که مثلا "این وضع دیگر بیش از حد طولانی شده است." یا "تا اینجا هر چه بود گذشت، اما دیگر بس است." یا "این دیگر زیاده‌روی است." و یا "مرزهایی هست که نباید از آن گذشت.

جمعه:
ساعت سه. ساعت سه همیشه یا خیلی دیر است یا خیلی زود. برای هر کاری که بخواهی انجام دهی. ساعتی عجیب در بعدازظهر.
امروز غیر قابل تحمل است.

رمان آینه ای است که در جاده بزرگی در حرکت است. گاهی آبی آسمان ها را در نظرتان می آورد و گاهی گل و لجن چاله های راه را. و شما کسی را که آینه را به دوش می کشد به بی اخلاقی متهم می کنید! آینه اش لجن را نشان می دهد و شما آینه را متهم می دانید! اتهام را به جاده بزنید که چاله در آن است، و از آن هم بیشتر به بازرس راهداری که می گذارد چاله تشکیل شود و آب در آن بماند و بگندد.

هیچ از آنچه بر سرتان می آید اندوهگین نباشید. اصلا مگر ما در این دنیای فانی برای تیره‌بخت شدن نیامده ایم؟!

"در ساعت یازده شب چهارشنبه آن هفته جن در آقای "مودت" حلول کرد."

چه شروع خوبی واسه کتابی که ساعت ۳ بعد از نیمه شب برمیداری واسه خوندن! 😶

قرار نیست در این کتابِ به‌خصوص منتظر چیز به‌خصوصی باشی. تو آدمی هستی که به دلیل اصول زندگی ات هیچ انتظاری از هیچ چیز نداری. آدم های بسیاری از تو جوان تر یا از تو پیر تر، زندگی شان در انتظار تجربه های فوق العاده گذشته. تجربه با کتاب‌ها، آدم‌ها، سفرها و ماجراها و با تمام چیزهایی که آینده در چنته دارد. اما تو، نه. تو می دانی به بهترین چیزی که می توانی امید داشته باشی، این است که از بدتر احتراز کنی.

انسان نه قادر به تکرار لحظات است و نه قادر به بیان آنهاست.

آه.. حقیقتا درک تنهایی دلپذیر است، چقدر دلپذیر، بی شک اهریمن مطرود، از این جهت به یزدان خیانت کرد که می خواست تنها باشد. موهبتی که دیگران از آن نصیبی نداشتند.

در نظرم زندگی دام رنج آوری است. انسان متفکر وقتی به سن بلوغ رسید و رشد عقلی یافت، بی اراده خود را در دامی می بیند که راه خروج ندارد. در حقیقت انسان بر خلاف اراده خود، در نتیجه یک سلسله حوادث به وجود آمده است، چرا؟ معلوم نیست.

اما به عقیده من، محبوس کردن افراد در تیمارستان همیشه مستبدانه است. هنوز نمی توانم بفهمم به چه حق انسانی را از آزادی محروم می کنند. ساد را حبس کردند؛ نیچه را حبس کردند؛ بودلر را حبس کردند.... میدانم اگر دیوانه بودم، و چند روز حبس می کشیدم، در یک موقعیت که جنون موقتاً رهایم می کرد و حالم عادی می شد، با خونسردی یکی از کسانی را که دور و برم می دیدم - ترجیحاً پزشک را - به قتل می رساندم.

هرگز فورا بدبختى كسى را باور نكنيد. بپرسيد كه مى تواند بخوابد يا نه؟... اگر جواب مثبت باشد، همه چيز رو به راه است. همين كافى است.

”وقتى زياده از حد يك جا ماندى، اشياء و آدمها تكه پاره مى شوند و فقط به خاطر تو مى گندند و بوى بد مى دهند.“
-----------------------------
بوکوفسکی: «سفر به انتهای شب بهترین کتابی‌ست که در دوهزار سال گذشته نوشته شده‌است.»
شاهكار!! شاهكار!! شاهكار!!

وقتى شروع به خواندن ميكنم، در واقع نمى خوانم. جمله اى زيبا را در دهان گذاشته و مثل آب نبات مى مكم، يا مثل مايعات مى نوشم تا انديشه همانند الكل جذب وجود من شود، در دلم نفوذ كند و در رگهايم جارى شده و به ريشه هر گلبول خونى برسد.

به مرور زمان هر چقدر به تعداد كتاب هام اضافه شد، از تعداد دوست هام كم شد!
پس من اين نظريه رو اعلام مى دارم كه: "تعداد دوستاى آدم با تعداد كتاباى آدم نسبت عكس دارد."
مواظب باشيد كه تعداد دوستاتون از كتاباتون بيشتر نشه!

دوست داشتن آدم هاى ديگه توهميه كه اگر ميخوايم تو جامعه زندگى كنيم، بايد درون خودمون پرورش بديم. اين چيزيه كه مدت هاست از زندگيم بيرونش كرده م. تو دوست دارى دوست داشته بشى. من فقط دوست دارم باشم، همين. يك روز معنى حرفم رو متوجه مى شى، شايد. و لبخند مى زنى. نه بر ضد من. همراه من.

ديگر نمي خواهم زندگى كنم. بيش تر عمرم به نخواستنِ زندگى گذشته. تنها جايى كه خوشحالم اين جا در كلاس درس است كه مجبورم به چيز ديگرى فكر كنم، يا مواقعى كه كتاب مى خوانم يا سينما مى روم. يا توى تخت. فقط وقتى خوشحالم كه يادم مى رود وجود دارم.

"هيچوقت يه كتاب رو از رو جلدش قضاوت نكن"
يكى از درگيرى هاى ذهنى هميشگى من، طراحى جلد كتاباى ناشراى ايرانيه! دريغ از يه ذره ذوق و سليقه.
عكس نويسنده ى بدبخت رو بزن رو جلد و يا على!!! برو چاپ دهم!
فقط كافيه يه كتاب رو با نسخه هاى خارجيش مقايسه كنيد!
هنوز چهل صفحه نخوندم مجذوب كتاب شدم!

"مردها موجودات عجيبى اند."
فقط "ناستنكا"ى داستايفسكى ميتونه (احتمالا) تو كل ادبيات اينو درباره مردها بگه، در صورتى كه تا دلتون بخواد تو كتاب ها و فيلم ها و .... فقط درباره زن ها همچين چيزى رو گفتن!
عاشق داستايفسكى ام!

استفان گفت: "من مطمئنم كه چيزى به نام "تفكر آزاد " وجود ندارد چرا كه هر تفكرى با قوانين خودش محدود مى گردد."

"مى پرسيد آيا به خدا اعتقاد دارم. گفتم نه. با عصبانيت نشست. گفت اين محال است؛ همه ى آدمها به خدا معتقدند، حتى آنهايى كه به خدا پشت مى كنند.
اين اعتقاد او بود و اگر در اين اعتقادش شك مى كرد زندگى اش بى معنا مى شد"

ترس از بى معنا شدن زندگى؛ مى تونه دليل اصلى باورها و اعتقادات مردم باشه!

"باورم كن، چيزهايى مثل رنج بزرگ، اندوه بزرگ، خاطره ى بزرگ معنا نداره... همه چيز فراموش ميشه، حتى عشق بزرگ.
اونچه درباره زندگى غم انگيز و حيرت آوره، همينه. فقط يه راه براى ديدن چيزها وجود داره، راهى كه هرازگاهى به سراغت مى آد"

"آنچه من ميتوانم به تو بگويم اين است: قرن ما لجن و نفرت انگيز است."

آقاى بالزاك عزيز؛ كه در مورد قرن نوزدهم اينو گفتى، در مورد قرن بيست و يكم چى بگيم؟!!

كلاسيك خوندن هميشه لذت بخشه! تو هر سنى و هر جايى :دى