Anxo > Recent Status Updates

Bloody Balfour, kasko das

Que ben escribe este señor, a cada pouco teño que abrir as notas do móbil para apuntar palabras chulas para as opos e non dou avanzado <:(

Están moi interesantes os lazos familiares do autor con figuras relevantes da historia Palestina daquela época. Putos británicos, sempre jodendo e aínda acaba de empezar todo. Gústame como se desmenten falacias sionistas que todos coñecemos cando xorde a súa orixe na narración.

Mi madriña para o Bruno indo de aquí para acolá para estar o máis cerca posible da fronte. Igual peca moito de que apareza moitas veces a situación da xente dicíndolle "non vaias que é moi perigoso, estás tolo!" e el vai. Pero a ver, é que o tío vai jaja.

Encántame ver como entra no Donbass, a súa vida e como interactúa cos civís e militares. Maldita OTAN, arruinaron Ucrania (e putos nazis). Seguiremos reportando.

Flashback ás vivencias universitarias da Raquel e sucece o momento no cal perde o cordón o vestido do cal tanto se falou do libro pero non lembro por que. Logo ao vestido cáelle sopiña no presente. Está maldito.

O Miau faise unha palla entre uns arbustos mentres mira para unha parella e a nai descúbreo.

Quero que acabe este libro xa

"Isabella reflectia na necessidade que todos os países têm de padeiros e de putas. Ninguém vive só da massa sólida e regenerativa do pão, como ninguém vive apenas da beleza vaporosa e lírica do sexo"

Meet Dona Fátima, a puta maior con saudades dos pirolos gordos dos anos 20.

Bonita historia de como Isabella chega a Galveias dende Brasil despois de levar o corpo de Dona Fátima á súa terra.

Kill puteiros. Pobre Isa.

Soan violíns e casan o João Paulo e a Cecília. O Catarino está invitado e só fala da moto súa moto, a Famélia, que fai MOOOMOMOMOMOOO MO MO MOOOOO. En serio, Catarino, cala.

Hai carreiras ilegais, pero o João Paulo nunca aposta porque é mecánico e sabe que moto fai MO MO mellor.

Pero algo pasa e sube na moto.

Nunca montedes en moto nin vaiades con ninguén.

O capítulo máis puto askeroso que lin na miña vida, contado desde a perspectiva dun can.

Descríbese a súa pirola, como intenta montar unha cadela (morre envelenada), as bragas usadas dunha pava e a pirola mexada e esmegmada dun tío.

PEIXOTO STAHP

PERO VOLVEN AS ENEMIES TO LESBIANAS, BARRETA & CABEÇA!! De tirarse merda a foder co can diante.

Logo volve "O marido esmegmoso" e a Barreta fode con el. Asko é pouco.

O Joaquim Janeiro (o carteiro que lle pegou ao Miau) colle un avión, a onde irá? Pois a ver á súa familia secreta de Guinea-Bissau, como todos os anos (estivo alí cunha guineana na guerra colonial)

Sempre leva regalos aos fillos e á nai doulle unha máquina de coser (padrazo aliade). Os veciños achéganse para escoitar as historias do home branco que saíron xa no libro. Galveias parécelles enorme (coitados)

Ta cute

"Quando ela ia para casa, quase sempre depois de passar o hino nacional, ele ficava sentado no sofá, sozinho, a cheirar os dedos"

Que porco o vello do ti Manuel Camilo. Ata daba pena cando a súa muller quedou xorda. Pero é que estaba cheirando os dedos DESPOIS DE METERLLOS A UNHA RAPAZA DE 15 ANOS

Thankfully os Cabeças equivócanse e lle meten unha malleira por algo que non lembro.

Anyway, patos got mentioned

"Não, não foi isso mesmo que disse, não usei mesmo essas palavras. Disse: que trinta mil caralhos o fodam e refodam, seu monte de merda podre"

MARIA TERESA dixit

Volven aparecer dúas personaxes moi queridas polo público:

O Catarino fai un cameo na súa moto facendo MOMOMOOOoooo...

E VOLVE APARECER O MIAU, amado por todos polo seu gracioso nome

*unha páxina despois

-Lamentamos informar que o Miau é un violador

Tremendo OVA, pero sálvao as frases bonitas sobre como o nepobaby gilipollas vestido de traxe branco Doutor Matta Figueira III era un meniño que non tiña con quen xogar (o prota do capítulo xogaba con el de pequeno).

Ao final hai un pouco de seggs +65 (non entendín ben como acabaron así as dúas personaxes) e aparece o Justino pola porta. Eran os irmáns que non se vían dende había 50 anos. Salseo e unaliving incoming

Rosa caga nunha lata, mestúraa con aceite, lánzalla á amante do seu marido e líanse a putiazos na rúa. Entón como só hai unha cela na comisaría TERMINA O CAPITULO ASÍ:

"Sem dirigir um olhar à Joana Barreta, ignorándo-a de propósito, estava longe de imaginar que, em menos de duas semanas, adormeceria enroscada no seu sovaco"

PERO ESTE THERE'S ONLY ONE CELL/ENEMIES TO LOVERS???

no lo suponía🏳️‍🌈 ?

Esta historia/episodio estivo bastante ben, Peixoto, I'll let you cook🍳

Not a big fan deste capítulo. Moita caza e moita descrición das lebres esfareladas. O Catarino é literalmente o típico chaval cuxa única personalidade é dar voltas pola vila nunha scooter facendo MOM MOMOMOMO MO MO MOOOOOOOOOOOOO.

Nooon siñor Castelao, independencia non significa autarquía, pero a topísimo contigo🫡

Que saibades que sigo lendo, eh. Mentín no de que ía ler todos os lías, pero sigo lendo (a ver cando o acabo, pero bueno)

O segundo capítulo é máis fácil de ler e entender.

ACABOUSE. Agora si que me vou poñer a ler un pouco todos os días para acabar este libro e ler os outros que teño. Viva a lectura >:3

Polo de agora é un libro denso, sobre todo para alguén que non ten formación no socialismo (require buscar cousiñas básicas en Google). Iso si, como material de consulta e de estudo (sen dogmatismos) e no que baseármonos para responderlle a xente que di que "nacionalismo = fascismo" ou que "o nacionalismo é egoísta" serve de moito. Non é o mellor libro para a praia.

Avexaneda y xo

Que dor a carta. Puta vella do bus, que cale a boca. Pois algo de piedade hai que ter co vello homófobo, he's just depressed and alone. Quero ir ao Palacio Salvo e tomar un café vendo o feo que é. Blanca forever e Avellaneda ben petit.

Hmm, pasaron cousas. Un pouco cringe este Santomé, propio de señoro maior, pero polo de agora non lle vai mal. Vai facendo, pero así sen avisar e está feo. Pobre Escayola.

Fala moito de pernas pero me gusta. Tamén agradezo empezar a miña reading era (a de verdade) cun libro que ten formato de diario. Gústame as reflexións que fai, porque por veces te sintes identificado ou comprendes como se sinte Santomé

Teño que volver lelo máis seguido, que xa non me lembro de todo o que lin :(