Senne Adam > Recent Status Updates

Ik snap dat er weinig literaire vertalers Turks-Nederlands zijn en ben al dankbaar dat er iemand is gevonden om dit werk toegankelijk te maken voor Nederlandstalige lezers.

Maar er had toch wel iemand de vertaling kunnen nakijken? Ik kan geen vijf pagina's doorlezen zonder een taalfout tegen te komen.

Ik moet tijdens het lezen echt vaak denken aan 'Honderd jaar eenzaamheid', want dat is ook zo'n surrealistische koortsdroom van begin tot eind. Maar ik kan oprecht niet uitleggen waarom ik dit boek wel goed vind en 'Eenzaamheid' niet.

Dit boek lijdt aan het te-veel-personagessyndroom, maar dat wil ik hier gerust door de vingers zien want ik amuseer me enorm!

Dit boek lijdt aan het te-veel-personagessyndroom, maar dat wil ik hier gerust door de fingers zien want ik amuseer me enorm!

'The Blue Light' is het ziekste sprookje tot nu toe: ontvoering, massamoord, geïnsinueerde verkrachting ... Gewoonweg fucked up.

'The Giant with the Three Golden Hairs' is het eerste sprookje in deze bundel dat me verrast en echt goed in elkaar zit. No notes.

Raoul is zo'n leeghoofd amai

DUUUMMMMMM DUM DUM DUM DUM DUUUMMMMMM

Haal jullie hooivorken maar al boven, want mijn eindoordeel zal al even impopulair zijn als dit boek geliefd is.

"Kill your darlings", luidt het advies aan schrijvers die wel wat verhaallijnen en personages hadden mogen schrappen. Awel, Zafón had voor mijn part een hele massamoord mogen plegen op zijn darlings.

Jullie hebben met jullie enthousiasme mijn verwachtingen veel te hoog gelegd, want voorlopig vind ik dit boek gewoon ... oké.

Charles Blackwood moet dood.

Sneeuwwitje was maar zeven jaar???

Pas aan het einde van het boek kom je te weten hoe de laatste van de drie verhaallijnen aan de andere twee is verbonden EN HET IS FUCKED UP, BESTIES!!!! Elif Shafak, jij betaalt mijn therapiesessies vanaf nu!

Let's go, lesbians!

Het gevoel als je eindelijk weer een goed boek leest na een hele reeks teleurstellende werken 💙💙

Ik vond de zogenaamd gruwelijke sprookjes van de gebroeders Grimm heel goed meevallen, en toen kwam ik aan een verhaal waarin een hond wordt doodgereden, drie paardenhoofden in twee worden gespleten door een bijl, en een vrouw zo ver wordt gedreven dat ze met diezelfde bijl per ongeluk haar man doodt.

Altijd lief zijn voor huismussen, lieve kindertjes.

Dit ging echt bijna mijn eerste DNF worden, maar dan besloot meneer Whitehead plots op twee derde van zijn boek mijn aandacht toch nog vast te houden. We doen dan maar voort, zeker?

Ik lijk nu echt in mijn hater era, maar sorry, De Bremer Stadsmuzikanten is gewoon een kutverhaal.

Nóg veel meer namen van personages, en hun rol duurt vaak maar een paar alinea's. Dat in combinatie met een heel afstandelijke en beschrijvende stijl zorgt ervoor dat ik onverschillig naar het verhaal kijk, wat toch wel vreselijk tragisch is voor een boek over slavernij.

Bro, hoe ga je aan het begin van je boek al meer dan tien personages bij naam noemen en van mij verwachten dat ik nog mee ben?? Doe normaal.

Bro, hoe ga je in je aan het begin van je boek al direct meer dan tien personages bij naam noemen en van mij verwachten dat ik nog mee ben?? Doe normaal.

Ik zou zo graag eens bij Oscar Wilde op de koffie komen, maar hij zou me waarschijnlijk recht in mijn gezicht beledigen zonder dat ik het doorheb.

Dit is exact de puur sfeerscheppende, rond de pot draaiende schrijfstijl waardoor ik jarenlang niet gelezen heb 😭😭

200 jaar later nog altijd mijn mond doen openvallen met een plotwending? Jane Austen kan dat.

Jane, ik heb echt heel hard mijn best gedaan om al je personages bij te houden. Maar als je er honderden pagina's lang een paar niet meer vernoemt, om ze dan in de aanloop van de ontknoping terug te laten keren, GA IK NIET MEER WETEN WAAROM ZE BELANGRIJK ZIJN!!!

Ik heb echt het gevoel dat ik veel drama aan het missen ben nu 😭😭

Wie Elinor als personage niet kan uitstaan, kan het gewoon niet aan om zijn eigen negatieve kanten weerspiegeld te zien.

Er is geen haat zo groot als christelijke liefde.

Nog een voorbeeld van stilistische whiplash in een overwegend academische tekst: "Edward II (...) is dealt with in condign fashion, fucked to death at the hands of a usurper's agent."

Like??? 😭😭

Dit boek is heel academisch geschreven maar dan beschrijft de auteur de mythische figuur Orpheus als een "queer icon" en schrijft hij een bepaald Shakespearepersonage "power bottom energy" toe. Stilistische whiplash krijg ik hiervan 😭😭