Ellen IJzerman (Prowisorio) > Recent Status Updates

Niet nog een pilot, niet weer een taskforce, geen projecttaal die verdampt in beleidsbrieven. Afronding die je kunt aanwijzen. Burgers meten niet in spreadsheets, maar in loopafstand, wachttijd en aanspreekbaarheid. Je kunt beleid pas vieren als de telefoon wél wordt opgenomen en mensen het gevoel krijgen dat ze serieus worden genomen.

Het vetmaken is van mijn toetsenbordje, omdat het zo waar is.

Wanneer centrumrechts en centrumlinks migratie gaan beschouwen als existentiële dreiging, Brussel afschilderen als vijand en de eigen overheid neerzetten als probleem, bevestigen ze precies de wereld die rechts-radicale politici schetsen. Daarmee maken ze zichzelf overbodig. Nieuwe politiek moet het tegenovergestelde doen.

[...] zo’n realistische overheid is per definitie nabij. [...] Aan de voorkant is er persoonlijk contact: [...] een loket waar je terechtkunt zonder digitale stress. Aan de achterkant is er robuust systeemontwerp: slimme controle, data-analyse en efficiënte afhandeling, zodat overheidsbeleid rechtvaardig en uitvoerbaar blijft.

Dan moeten we dus snel af van al die systemen uit de vorige eeuw. Das best duur...

De WRR wees er [...] op dat een overheid die uitgaat van een rationele, participerende burger een fictie volgt. Onderzoek laat zien dat mensen vaak niet in staat zijn om optimaal te handelen, formulieren foutloos in te vullen of deadlines te halen. Een realistische overheid houdt daar rekening mee.

Een beetje nietsig boek, dat aardig begint, maar op dat niveau blijft steken.

[...] dat wat [...] een kwestie van rente en aflossing lijkt, in werkelijkheid een verschuiving blijkt in de machtsbalans tussen burger en bestuur. De financiële sector werd de onzichtbare dirigent van lokaal beleid, de toon van de democratie veranderde langzaam van betrokkenheid naar beheersing. Wanneer de staat een spreadsheet wordt, verliezen mensen niet alleen voorzieningen, maar ook vertrouwen.

[...] is Frankrijk een paradox. Het is een van de meest gecentraliseerde staten ter wereld, maar tegelijk een land waarin grote delen van de bevolking zich in de steek gelaten voelen. De staat is overal aanwezig in reglementen, formulieren en inspecties, maar tegelijk afwezig waar het ertoe doet. De staat is niet verdwenen, maar zijn aanwezigheid is veranderd van een vorm van nabijheid naar een vorm van controle.

Wie de melodie van verlies wil doorbreken, moet investeren in dagelijkse aanwezigheid, zichtbaarheid en nabijheid. Niet alleen in noodfondsen en compensatie, maar in structuren die laten zien dat de staat er is, ook buiten de hoofdsteden en de welvarende centra. Alleen dan kan de symfonie van de democratie opnieuw harmonisch klinken.

De mechanismen die we hier [Duitsland] zien — de geleidelijke afbraak van publieke aanwezigheid, de groei van politieke machteloosheid, de opkomst van nieuwe dirigenten die verlies vertalen in een strijdkreet — zien we overal op het continent.

De AfD gaf verwaarloosde dorpen en steden een stem in het nationale debat, maar vulde de leegte vooral met een verhaal van boosheid en verraad. Het was succesvol, want het resoneerde met de dagelijkse ervaringen van burgers. Duitsland is geen uitzondering, maar een spiegel voor Europa.

De afstand tot het dichtstbijzijnde station of ziekenhuis wordt een teken dat mensen iets vertelt over de aandacht die de staat aan hun leven schenkt. Hoe moeilijker het wordt om naar het ziekenhuis te komen of de trein te halen, hoe sterker het gevoel dat de overheid niet meer zorgt.

👆👆👆

In plaats van de afbraak van publieke voorzieningen te erkennen, schuiven middenpartijen de oorzaak van verlies vaak door naar migratie [...] In werkelijkheid zijn de oorzaken veel complexer — bijvoorbeeld marktwerking, bezuinigingen en schaalvergroting — maar dat verhaal paste minder goed in de logica van crisis [...] Zo bevestigden zij onbedoeld het wij-zij-denken dat de basis vormt van de radicaal-rechtse melodie.

Wanneer premiers en ministers termen als ‘crisis en ‘dreiging’ gebruiken, wordt het gevoel bevestigd dat de sameneving zich inderdaad in een (permanente) noodtoestand bevindt. [...] De retoriek van verlies en nulsom wordt bekrachtigd door het midden zelf. En juist omdat middenpartijen voor veel kiezers nog altijd symbool staan voor bestuurlijke redelijkheid, weegt hun inbreng des te zwaarder.

💯

Later, Roland gazed at the company, at the boisterous good-willed family: a climate-change mathematician, an oceanographer, a doctor, a full-time mother, a housing specialist, a social worker, a community lawyer, a primary-school teacher, a curator. Perhaps they were all, in the spirit of the times, the newly irrelevant.

Every problem was solvable. Even in the murderous Balkans, even in Northern Ireland.

Sie kamen, sie sahen, sie haben ein bisschen eingekauft—

Daphne, like Roland, disliked and on occasions loathed the Thatcher government but, like him, she was prospering under its edicts. They often discussed the contradiction, but they would never resolve it. They had voted for Labour and its higher tax rate, but their side had lost. Their consciences were clear. Peter had the more coherent position. He had voted for Mrs. Thatcher from the start.

Sterk begin, maar op een gegeven moment raakte ik mijn belangstelling voor het verhaal helemaal kwijt, omdat noch personages, noch gebeurtenissen, noch opgebouwde wereld zich ontwikkelden. Het werd vlak, en vooral slaapverwekkend oninteressant.

Zooo jammer....

Hij blijft het maar zelf voorlezen... is er nu echt niemand mans genoeg om die man uit te leggen dat dat zeiktoontje van hem daarvoor niet geschikt is?

Kort boek, gelukkig... ook omdat het vooralsnog ook niet erg boeiend is. En dat is dan wel weer fijn om bij in slaap te vallen.