Agata > Recent Status Updates

Pani Hargrave znowu mi to robi. Mam ochotę wrzeszczeć, wskoczyć do książki i otoczyć opieką wszystkie kobiety

Nie wiem czy to kwestia dłuższej przerwy od czytania, za którym tęskniłam, czy po prostu fakt, że wątek Charlotte jest bardzo ciekawy i taki w moim stylu, ale nareszcie mnie ta książka bujnęła tak jak na początku!

Czytam to zdecydowanie za szybko, bo nim się obejrzę skończę całą książkę i będzie mi smutno. Pani Boyce mnie nie zawodzi!

Uwielbiam wątki Sabine! Dla nich codziennie sięgam po tę książkę

Próbowałam skończyć tę książkę, ale niestety im dłuższe przerwy od czytania robiłam, tym coraz mniej pamiętałam z poprzednich rozdziałów. Muszę niestety dać dnf.

Jestem jeszcze zbyt daleko, żeby wydawać jakiś osąd (mimo, że parę mocnych myśli już się kłębi w głowie), ale mam delikatne wrażenie, że Schwab chciała napisać książkę tylko o Marii, a jakiś cudem dołożyła dwie inne bohaterki

Uwielbiam klimat tej książki. Dawno nie czytałam czegoś tak intrygującego, jednocześnie przyjemnego i płynnego w tempie. Nie ma tu miejsca na nudę i nawet rozdziały pozornie przystankowe coś dodają.

Książka niewątpliwie dziwna, ale jednocześnie ukazująca jak trudno dorastać w toksycznym otoczeniu. Bardzo mi się podoba ukazywanie życia grupki trzynastoletnich dziewczynek, a w międzyczasie dostajemy rozdziały, kim się stały już jako dorosłe kobiety. Pomimo swojej dziwności, jest mega ciekawa.

I'm a simple girl, kocham Richarda. To jest pierwszy od wielu lat bohater literacki, który sprawił, że się uśmiecham i mam ochotę kopać nogami w powietrzu.

bogowie, po roku od zaczęcia ruszyłam dalej i nareszcie mnie ta historia bujnęła!!!

Zawsze z pierwszymi osądami czekam do 100 strony, ale tutaj nie mogę, bo mam wrażenie że cały czas czytam ten sam schemat rozdziału i zapewne do końca książki nic się nie zmieni. Nigdy nie oczekuję od tego typu literatury zwrotów akcji, jednakże fajnie byłoby na tym etapie chociaż polubić bohaterów. Niestety, aktualnie nie wiem, co bardziej mnie męczy, brak rozwiniętej fabuły czy dziadek Henry.

Wykorzystam moment do napisania, że Lestat jest jak Nosferatu w Symfonii Grozy, który przenosił swoją trumnę z punktu A do punktu B. Absolutnie to uwielbiam.