Juliak > Recent Status Updates

Miałam sobie darować, ale dam jej jeszcze jedną szansę

Nowe wydanie tej książki jest ładniejsze, musicie mi uwierzyć na słowo

"Karę śmierci wykonano. Po raz kolejny udało nam się zniszczyć coś, czego nie potrafiliśmy stworzyć".

Uwielbiam tę historię i uwielbiam do niej wracać, a jednak jest jedną z tych, na których zwyczajnie się rozklejam

"– Będziesz o nim myślała, zobaczysz miejsca, w których przebywał, zaczniesz go wyczuwać – mówił dalej Crawford. –Nie będziesz go nawet nienawidzić tak mocno, jakby wypadało."

Kiedyś ktoś powiedział mi, że jak coś we wsi się spali, to najwidoczniej mieszkańcy chcieli, żeby się spaliło, bo gdyby nie chcieli, pobiegli by gasić

Nie wiem, czy moja irytacja tą książką jest wywołana faktem, że trzy godz temu miałam 40°C, czy po prostu spodziewałam się czegoś innego.

A najpewniej zwyczajnie nie byłam gotowa na to, że dzieci w tym tekście to potwory, które zabijają, gnębią i zapewne koniec końców wykończą siebie nawzajem...

Ja rozumiem, dzicz, wola przetrwania, walka o życie, po trupach do celu, ale... UHHHHH, JAK TO DRAŻNI

Powiem tylko jedno: dzieci, jeśli chcą, potrafią być najokrutniejszymi stworzeniami na świecie

"Dostatecznie dorośli, by zabić. Dostatecznie dorośli, by umrzeć."


Perspektywa dogorywającego samotnie Gusta robi robotę

Już mi się podoba, jest akcja. Ostatnio niepokojąco dużo czytam kryminałów z akcją osadzoną w Skandynawii, to chyba przeznaczonie

Fakt, że na obozie, na którym zginęło 69 osób, wciąż leci piosenka z Gumisiów („Zawsze zwycięskie, waleczne, rycerskie) jest mega creepy

Opis ataku zostawiam sobie na rano

„Ciemność nie jest dla dzieciaków, tylko dla starych i przegranych. Dla próchniejących dziwek jak Izka, samotnych dziwaków jak Literat, alkoholików jak Albert czy wreszcie wreszcie dla osiłkowatych morderców, takich jak on.

Bo choćby nie wiem jak jej nienawidzić, Ciemność to kat, sprawiedliwość".

„Wyszła na środek ulicy.
Coś trzasnęło tuż nad nią, uniosła więc głowę… i wtedy ich dostrzegła.

Stali w każdym domu, w każdym oknie, jak tylko była w stanie sięgnąć okiem. Czasem całymi rodzinami, innym razem w pojedynkę – ludzie o bladych twarzach i oczach pokrytych bielmem. Za ich plecami kłębiła się płonąca Ciemność. "

DZIEJE SIĘ

Nie wiem czemu w tej aplikacji są te najbrzydsze wydania 💀

„Wschodzące słońce zbyt jaskrawe dla jej gasnących oczu”


„Depresja nie jest skutkiem ubocznym raka. Depresja jest skutkiem ubocznym
umierania."


"— Wszelki ratunek jest chwilowy. Kupiłem im minutę. Może ta minuta kupi
im godzinę, a godzina rok. Nikt nie kupi im wieczności, Hazel Grace, ale moje życie dało im
minutę. A to już coś."


„Powiadam, umrzesz i
nikt cię nie wspomni”


Ta książka to wielki cytat

Robimy reread, żeby ocalić Esther ze „Szklanego klosza" przed wypadnięciem przez okno, kiedy skończy mi się do niej cierpliwość (skończyła się z pierwszym rozdziałem)

Zaraz rzucę tą książką przysięgam (jaszczur widzę cię, przestań się śmiać)

Nie wiem, czego się spodziewałam, ale na pewno nie tego. To chyba po prostu nie jest mój ukochany typ książki – nie ma krwi, akcji, tajemnicy, jest tylko durna, obrzydliwie niewinna kujonka, której się wydaje, że świat dla niej zrobi wszystko, chociaż ona sama nie podejmuje żadnych działań, żeby spełniać marzenia czy poprawić swoje życie

Ta książka jest... dziwna. Bohaterka beznadziejna, w gruncie rzeczy straszna z niej egoistka.

Właśnie przebrnęłam przez dwie strony opisu sraczki, jaką przeżyła. Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam xD

Główna bohaterka jest póki co osobą kompletnie nijaką i frustrującą

„Ci ludzie chcą jedynie zobaczyć czyjąś krew".

To chyba na chwilę obecną moje ulubione dzieło Kinga.
Przerażająca, ale i dość realna wizja przyszłości, w dodatku akcja toczy się – UWAGA – w roku 2025 :P (książka jest z 1982)

"Ludzie w barach, w hotelach czy ci stojący na zimnie przed wystawami sklepów nie oczekują pańskiego zwycięstwa. Chcą widzieć pana porażkę, chcą widzieć pańską śmierć i przyczynią się do niej, jeżeli tylko będą w stanie. Im bardziej krwawa będzie jatka na ekranie, tym lepiej."

Opisy w tej książce są po prostu genialne. No pls, czy porównanie zrujnowanego budynku do „szkieletu zamordowanej idei nie jest piękne?