AnnaCecylia > Recent Status Updates

Już męczący staje się ten egzaltowany styl autorki. I obsesja na temat rzeki

Obsesja rzeki nadal trwa

Cudowny koncept na retelling, świetna bohaterka, ale pod koniec z braku oryginalnego pomysłu na fabułę autorka sięgnęła po sprawdzony trójkąt miłosny i cierpienia serca wynikające z niedopowiedzeń i niemądrych emocjonalnych reakcji #lekkizawód

Dziewczyna przeszła make-over i od razu zaczęła wzbudzać męskie zainteresowanie :P

Bardzo ciekawa powieść, ale trochę przegadana. Bardziej przypomina fabularyzowana rozprawę spoleczno-filozoficzna. Nie mogę doczekać się dzisiejszej dyskusji na jej temat w Klubie Czytelniczym PIWu

Nie jest to jakaś genialna czy interesująco zbudowana książka, niemniej wydaje się bardzo rzetelna. Taka wystarczająco dobra, by byc pomocną (na pohybel perfekcjonizmowi)

Mam problem ze zrozumieniem systemu pracy na Marsie i nie wiem, czy kto kwestia moich ograniczeń, niedociągnięć tłumaczenia czy jednak pisarskiego lenistwa autorki...

Rozmyślania nad naturą twórczości trafiają blisko domu

Robi się społecznie-filozoficznie, niestety kosztem światotwórstwa. Sprawia to, że wątki polityczne i wynikające z nich zagrożenia zdają się rysowanymi na kartonie symbolami i nie wywołują porządnych emocji

Plebanek nadal opowiada o rzece, której nie ma, ale nie jest to jedynie nachalne narzekanie na historię miasta i decyzje byłych władz. Jest w tym także urocza fascynacja Senne, objawiająca się poszukiwaniem jest ostałych fragmentów na belgijskiej wsi. Więcej mówiłam o naturze autorki niż mieście, które opisuje, jest w tym jednakże coś tak szczerego, że trudno się nie uśmiechnąć podczas lektury

Zapowiada się fascynująca opowieść o dwóch różnych ścieżka h przyszłego społeczenstwa

Plebanek rzeczywiście ma obsesję na punkcie rzeki

It’s official - Musierowicz zamieniła Borejków we polskich Amiszy. Jak człowiek oderwie się od sentymentów pozostałych po utraconej Jezycjadzie (co jest o tyle łatwiejsze, ze autorka już trzy tomy temu porzuciła Poznań i Jeżyce) to jest to dosyć intrygujące. Dwudziestolatka powożąca bryczka z kobyła i zbierająca stoły po sąsiadach na własne wesele to jedna ze smiesniejszych wizji w tym tomie xD

Na rasizm i samolubną trzpiotowatość Scarlett czasem aż bolą zęby, trzeba jednak przyznać, że dziewczyna wzbudza też podziw swoją siłą i wytrwałością, pokonuje własne przerażenie i w obliczu walącego się wokół niej znanego dotychczas świata przywdziewa hardą minę i nie poddaje się. Lubię opowieści o kobietach z silnym instynktem przetrwania.