Ej Szwagier > Recent Status Updates

To jest trochę jak kotlet schabowy z ziemniaczkami i mizerią. Jem to już po raz czwarty, ale co z tego, skoro dobre?

Poryczałem się na pierwszym rozdziale. Panie Follett, Ty diable.

W jednej powieści spotykają się Highlander, Conan Barbarzyńca, John Wick, Heavy Metal i Świnka Peppa... I to działa jak cholera. Aha, oni są obdarzeni wrażliwością Miyazakiego. To znaczy oprócz Świnki, to badass.

Follet w swoim stylu. Ja lubię.

Wrażliwość autorów mnie powala. Nie jest ordynarna, wulgarnie obwieszczana światu na każdej stronie, ale kiedy już złapiesz jej zapach, to on uwodzi.

Chaos, który mnie absolutnie wciąga.

Dziwne w ten sposób, który mnie całkiem intryguje. Pomimo, że mam teraz bardzo mało czasu na czytanie, jestem zdecydowanie zaciekawiony.

No, Follett jak zwykle trafia mnie tym samym trikiem. Nienawidzę villainow, kibicuję protagonistom. Są emocje.

Początek zalał mnie tsunami ekspozycji z milionem nazw własnych i lore dumpem. Nieciekawy był to początek, ale właśnie od jakichś 20 stron zaczęło się coś dziać. Czuć wpływ Rodziny Borgiów i Ojca Chrzestnego, tylko fantasy (choć na razie tylko jedna skamielina je reprezentuje)

W każdej kolejnej części autorowi łatwiej jest sprawić, że się czuje jak u siebie. A to dzieciaki całują się ukryte za grobem protagonisty Filarów Ziemi, a to ktoś podziwia wieżę zbudowana przez bohatera Świata bez końca... Niemniej, póki co bawię się dobrze, ale nie wpadłem tak, jak przy dwóch poprzednich odsłonach. Miejmy nadzieję: JESZCZE.

Wchodzimy w trzeci akt. Nadal bez zaskoczeń, natomiast nadal solidna, fajna akcja. Jedna naprawdę mocna dla mnie scena z batonikiem - jest spoko. Jak finał dowiezie, będzie mocna czworeczka.

Dawno nie czytałem tak przewidywalnej powieści. Dosłownie to jest ten stopień, gdzie wjeżdża opis postaci, a Ty się domyślasz jej ksywy. Czy mi to przeszkadza? W ogóle. John Wick też nie stoi na zwrotach fabularnych i przemianie bohatera, tylko na radosnej akcji. I to mamy tu na bardzo wysokim poziomie.

Nie zmieniam zdania. Co prawda porównania do Johna Wicka są tu nieco mylące (bo Karol Hotaro to nie mszczący się zabójca a opłacony najemnik), mamy tu równie radosny akcyjniak. Bawię się świetnie i przewiduje Keanu ja miniaturce wideorecenzji 😁

Ja i akcyjniaki mamy trudną relację, ale na tym bawię się świetnie! Póki co jest dla mnie tym, czym w filmach był pierwszy John Wick (chociaż fabuła jest zgoła odmienna)

Zdecydowanie lepiej niż w tomie pierwszym. Choć protagonista jest dupkiem i na tym etapie trudno go polubić, to powoli pojawiają się w tej fasadzie pęknięcia, które wyglądają mi na niszę do opowiedzenia w przyszłości dobrych historii. Oby.

Na ten moment: super sceny akcji i jak zawsze praca domowa odrobiona przez Arkadego. Krzysztof Gosztyła to kocur.