Otto Van > Recent Status Updates

Hij vertelt eigenlijk zowat het hele verhaal van rusland en Oekraïne sinds WOII, wat veeel diepgaander is dan men soms zou denken. Maar, het gaat wel heel diep, wat zeker niet erg is. maar als iemand die de maidan revolutie etc niet heeft meegemaakt is het soms iets moeilijker om bepaalde dingen bij te houden (wie is wie nu weer). Maar valt echt wel heel goed mee, nog steeds zeer positief over dit boek.

Ik zit echt vastgeplakt aan dit boek, ontzettend interessant. Jan Balliauw mengt mooi zijn eigen ervaringen in het boek maar wilt het niet over hem laten gaan.
Soms (echt niet veel) moet ik wat nadenken om de structuur te volgen. Hij springt soms fel in jaartallen en namen, maar al bij al (voor iemand die niet veel dossierkennis heeft over dit onderwerp) heel behapbaar en duidelijk gescvreven.

Ik zie wachten als een grondhouding, als de kans om tijd te geven aan het zelf. Een weekend in een bubbelbad gaan liggen in een chic resort en 's namiddags golfen om dan op maandag de hectiek weer te hervatten is niet wat ik bedoel.

wees omzichtig, wacht, denk lang na, en beslis dan pas. Maar als je beslist moet dit je motto zijn: bemin je keuze. In alle opzichten. Je draait de bladzijde om en je blift niet twijfelen. Als als als, het spreekwoord is bekend 'aved des si, on mettrait Paris en bouteille'. Als als als, op het moment van de beslissing bestaat als niet meer. Dat moet een leidraad zijn.
Dirk de wachter - Wachten

Ik vind het echt een ontzettend tof boek om te lezen. Het kruipen in De Wachter’s wereld en gedachten is super fijn. Het leest super vlot

Het is een ontzettend intelligente man die in dit boek eigenlijk een lang (doch interessant) praatje maakt, met een hoofdonderwerp namelijk wachten. Het boek springt van de psychiatrische praktijk naar poëzie, naar zijn persoonlijk leven, etc… Doch steeds zeer interessant! Heb al veel figuren (filosofen, poëtrn,…) leren kennen en opgezocht door dit boek

Tijdens het lezen van dit boek heb ik de auto gepakt, en ben ik naar de begraafplaats van mijn vader, oma en opa gereden. Mooie ervaring. Eerste deel van het boek is tot nu toe mooi, wel heel ‘bourgeoisie filosofisch’. Doch mooi

Hij drong door de menigte, keek een ogenblik naar de man en begon plotseling met korte stoten te lachen. Even later was hij hem vergeten, hij zag hem zelfs niet ook al keek hij naar hem. Toen liep hij door zonder te weten waar hij was. Maar toen hij op het plein kwam ging er plotseling een beweging door hem heen, nam een emotie hem over, maakte zich meester over lichaam en geest.
Ik ben deze schrijfstijl kotsbeu

Ontzettend moeilijk, zwaar en vermoeiend om te lezen. Los van of dit boek al dan niet als een ‘masterpiece’ beschouwd wordt, was dit voor mij meestal niet zo een aangename leeservaring.

2 zeer sterke hoofdstukken achter de rug. De begrafenis en koffietafel van Marmeladov (de dronkaard die geïntroduceerd wordt in het eerste hooffstuk en die een heel arme familie achterlaat). Deze koffietafel ontspoort volledig en maakt het leven van de achtergelaten familieleden zo mogelijk nog erger.

Jesus fk Christ get on with it fyodor

Een heen saaie passage (2 bladzijden ongeveer van Sonja die de bijbel voorleest aan Raskolnikov) waarin ik geërgerd geraakte door het boek, wordt vervolgens geniaal goedgemaakt door de alinea die erop volgde. Zie pagina 332

Toevallig Herman Brusselmans onlangs horen zeggen dat hij Dostoyevski verschrikkelijk vond om te lezen. En dat snap ik momenteel wel. Ik wacht echt op een soort episch einde dat het ‘wachten’ waard maakt