curls.between_pages > Recent Status Updates

[współpraca reklamowa]
Jestem mniej więcej w połowie Diaboliki i muszę przyznać, że dopiero teraz historia naprawdę zaczęła mnie wciągać. Początek był dla mnie dość nużący i przeciągany. Na szczęście im dalej tym robi się ciekawiej. Mam nadzieję, że druga połowa książki utrzyma poziom i w pełni wynagrodzi powolny start.💞

[współpraca reklamowa]
Jestem na 194str. i wciąż mam trudności z wciągnięciem się w tę historię. Bohaterowie nie wzbudzają sympatii, przez co trudno im kibicować. Przemiana ich relacji z niechęci w sympatię wypada zbyt szybko i mało wiarygodnie, choć przy książce liczącej ok. 340 stron trudno oczekiwać dłuższego budowania napięcia. Mimo to czuję, że ta historia ma potencjał.💞🫶🏻

Półmetek Martwego sezonu i jestem OCZAROWANA!💞Agatha Christie znów udowadnia, że potrafi budować napięcie z subtelnych gestów i niedopowiedzeń. Mroczna, jesienna atmosfera sprawia że książka wciąga jeszcze bardziej. Jak mgła z której nie chce się wychodzić.🌑🪾

[współpraca reklamowa]
Połowa książki już za mną a ja zdecydowanie przepadłam! To jedna z tych książek, przy których można zapomnieć o świecie. Czytam i DOSŁOWNIE płynę przez tekst. Między bohaterami czuć ogromne napięcie, a ta chemia sprawia, że uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Czuję że dalej będzie tylko mocniej. Dobrze że mam przy sobie od razu drugi tom.🫣💞🤞🏻

[współpraca reklamowa]
Na stronie 366 czuję że ta historia naprawdę mnie kupiła. Tabitha, która początkowo wydawała mi się uparta i irytująca, z każdą kolejną stroną pokazuje nowe oblicze. Podoba mi się, jak Jennifer Hartmann prowadzi bohaterów. Naturalnie, z emocjami i odrobiną ciepłego humoru. Lubię książki które pozwalają zmienić zdanie o postaciach i ta ZDECYDOWANIE do takich należy.💞

[współpraca reklamowa]
Do tej pory książka Jennifer Hartman naprawdę mnie zaskakuje. Akcja rozkręca się coraz bardziej, a przeplatanie dwóch perspektyw i dwóch osi czasowych sprawia, że trudno się oderwać. Jestem ciekawa, jak dalej potoczą się losy bohaterów. Jedynie Tabitha bywa dla mnie frustrująca. Jej niezdecydowanie co do uczuć wobec najlepszego przyjaciela psuje mi chwilami radość z lektury.

[współpraca reklamowa]
80 stron i moje serce już drży. Tillie Cole umie pisać tak, że od początku przeczuwam złamane serduszko. Początek jest słodki, ale ja wiem, że to cisza przed burzą. A bohaterowie? Już są dla mnie wyjątkowi i boję się co będzie na koniec.💞🤞🏻

Książka od razu wprowadza mroczny klimat, opierając się na zbrodniach sprzed dwudziestu lat, ale dopiero w jednej trzeciej zaczynają się właściwe zagadki i tajemnice. Przyznam, że liczyłam na szybszy rozwój wydarzeń. Mimo to ogromnym plusem jest postać Tru - głównej bohaterki, która idealnie wpasowuje się w atmosferę i aurę tej historii i przyciąga mnie do dalszego czytania.

Książka balansuje na granicy koszmaru i rzeczywistości, niczym taniec światła i cienia. Jest wciągająca jak sen, z którego nie można się obudzić, a jej atmosfera owija się wokół czytelnika jak zimny, wilgotny płaszcz. Nie mogę się doczekać dalszej części.