Bogna > Recent Status Updates

Autorka przyznała, że jest brutalna w stosunku do ludzi z unikowym stylem przywiązania.
Wszystko siedzi w dzieciństwie i w latach, kiedy dojrzewamy.
I w relacji z matką.

Nadal mam mieszane uczucia, ale mam już jakąś charakterystykę w głowie i powoli zaczynam dostrzegać wzorce i schematy.

Nadal ubóstwiam!

Jestem w trakcie...

Ta książka doprowadziła mnie do wyłapania jednego schematu (była bodźcem do teog) i zrozumienia lepiej mojego zachowania, co może doprowadzić do realnych zmian w moim życiu.

Hyperindependence

I udało mi się dojść do tego z czego to wynika (dzieciństwo) i z jakimi obawami się wiąże. Ale nadal mnie będzie sporo kosztowało jak zrobić miejsce dla innych w życiu, pozwolić sobie by polegać na nich i po prostu być.

Jestem ciekawa czy polubię się czy znienawidzę się z tą książką. Bo jednocześnie już się wkurzyłam czytając niektóre zwroty i zobaczyłam w tym siebie. Chociaż niektóre zwroty są dla mnie zwyczajnie brutalne, nie wyrozumiałe czy krzywdzące nawet. Niektóre potrzebne do zobaczenia relacji z dwóch stron a niektóre totalnie zbędne.

To satysfakcjonujące przeskoczyć liczbę przeczytanych o ponad sto.

Zapadł mi w pamięć ten cytat:
"Każdy z nas będzie leżał we własnym grobie, więc niech sobie do niego zabierze, co mu się podoba."

Chcę przeczytać "Zaślubiny. Lato" A. Camusa.

I doceniam wartość cierpliwości i zwolnienia w życiu.

I przypomniało jak wiele jest zagrywek, sposobów i metod na które nie ma możliwośći ataku albo odparcia honorowo.

Tutaj zanotuję organizacje, które warto sprawdzić i zapoznać się z ich treściami:
= Mohammed Equipe Media
- CODAPSO
- CODESA (Colectivo de Defensores Saharauis de Derechos Humanos, Stworzyszenie Saharyjskich Obrońców Praw Człowieka)
- AFAPREDESA

i film: Sons of the Clouds: The Last Colony (Spanish: Hijos de las nubes, la última colonia)

Mam tyle do powiedzenia a jednocześnie nie wiem, gdzie zacząć...

Wróciłam do czytania tego reportażu, tych rozważań na głos po ponad półrocznej przerwie i nadal jestem oczarowana bezpośrednością, pokazaniem realność sytuacji, codzienności i nadal, albo jeszcze bardziej przerażona realiami codzienności, bytu, tam, gdzie normą jest łamanie praw człowieka i nie ma realnego narzędzia kontroli do ich egzekwowania, wielu organom na tym nie zależy by był taki człon...

Czytam tą książkę, wciąga mnie i jednocześnie chcę ją kończyć i nie. Przedłużyć chwilę kończenia jej a jednocześnie przeczytać całość do ostatniego słowa na kartce, by móc poznać dalsze losy, zakończenie otwarte czy koniec historii.

Kilka fragmentów mi się spodobało. Kilka przeleciałam wzrokiem.

Przeczytałam jedną scenę, która wbiła mnie w podłogę i pozwoliła wrócić swoich własnych trudnych doświadczeń. Przestałam czytać ją po niej. Jednocześnie chcę czytać dalej, bo życie nie kończy się na tej jednej scenie.

Każdy inaczej przechodzi ból i stratę. I czasami potrzebujemy więcej czasu na uświadomienie sobie jak wielka była i jak bardzo ją odczuwamy. I poczuć ją w pełni, aby iść dalej. Albo może iść dalej z nią zajmującą część naszego serca niezmiennie.

Przeczytałam dzisiaj jedną z najważniejszych scen w książce. Została ona rozszerzona w stosunku do filmu.
I jestem w stanie utożsamić się nie z jednym z bohaterów a dwoma.
I tym jak miejsce w którym przebywasz wpływa na Ciebie i na łaknieniu wolności.
I uwielbiam to, że autorka pokazuje to, co siedzi w głowie bohaterów, ich wyobraźnie. Jakby siedziała w ich głowach.

Każde wydanie, które czytałam ma inną ilość stron i skończyłam licząc na kalkulatorze ile % książki już przeczytałam, aby samą siebie zdopingować. I pokazać, że mimo tego, że wbudowana apka do czytania mi się tnie i zniechęca do czytania to i tak przeczytałam sporo a książka mi nie idzie tak powoli jak myślę, że idzie. To motywujące.

Chwilę wcześniej poczułam tą książkę i zrozumiałam jakie perspektywy może pokazać i dlaczego chcę ją przeczytać. Podoba mi się pokazanie postaci w niej. I widzę powoli to, co autorka chce pokazać poprzez nią.

Moim celem było, aby jak najszybciej dobić 50% i dopiero sięgnąć do social mediów. Zamiast tego udało mi się dobić 21%. Ale rzeczywiście siadałam do książki zamiast przeklikiwać obrazy z dźwiękiem dające dopaminę, więc to i tak już coś. I jestem z siebie dumna, że rzeczywiście to robię, każdego dnia podejmuję tą próbę.

Jej słowa są przyjemne i rześkie. Proste.
Czasami muskają duszę.
Czasami muskają to, co czuję.
A czasami coś, obok czego nie przejdę obojętnie.
Czasami, ale rzadko coś, co chciałabym przeżyć albo coś, co czuję.
Czasami chcę się w nie tak po prostu zanurzyć.

To satysfakcjonujące, kiedy zmieniam liczbę procent z 24 na 42!, Przyjemnie się czyta, szczególnie te fragmenty, które idą gładko i znam i rozumiem każde napisane słowo. Pozostałe inspirują do nabycia jeszcze szerszego słownictwa. Albo są wyczytywane z kontekstu.

Podoba mi się rozszerzenie perspektywy, które umożliwia przeczytanie tej książki.

Zaaupdatuje dla motywacji i pokazania progresu. Powoli i do przodu! Bardzo się cieszę, że udało mi się trochę poczytać ostatnio!

Im dalej w las, tym więcej się dowiaduje, a postacie wydają się pełniejsze. Bardziej złożone. Akcja toczy się miarowo. Powoli prowadząc do połączenia dwóch dusz.

Lubię sięgnąć po nią jak biorę kąpiel w wannie. Czytać. Pożerać napisane w niej słowa i podziwiać piękne obrazy znajdujące się tuż obok.

Te kilkadziesiąt stron nakreśliło mi relacje pomiędzy głównymi bohaterami
i pomogło zrozumieć film. Jestem ciekawa, co będzie dalej. Ale jednocześnie przypomniało mi, że słownictwo rzemieślnicze to coś nad czym trzeba by się pochylić, bo leży u mnie i kwiczy. I angielski brytyjski jest bardziej wymagający niż angielski amerykański, przez to są bardzo przyjemne fragmenty i te nieco bardziej wymagające.