Bogna > Recent Status Updates

Miałam przełomowy moment.
Uświadomiłam sobie coś bardzo ważnego i trudnego.
Tylko nadal nie rozumiem dlaczego tak robię.

Wzięłam ten tytuł, bo miał ładną okładkę i myślałam, że należy do serii o prawdziwych i brutalnych historiach kobiet. Okazuje się, że to jednak romans, ale jak już zaczęłam to skończę.
Czy postacie są napisane stereotypowo? Tak.
Czy niektóre rzeczy mi nie pasują ze względu na moje preferencje, co do sposobu zachowania i mówienia? Tak. Zdecydowanie tak.
Będę kontynuować...

O cyckach, śmierci i wszystkich pomiędzy

Ta książka mnie ciekawi jak i sam temat, ale sposób w jaki jest to napisane - można by było to napisać prostszym językiem. Więc jej krótkość jest związana także z użytym językiem i tym, że potrzeba pełnego skupienia, aby przyswoić treść w niej zawarte.

Zaczęłam czytać kilka lat temu, w ramch zaliczenia, stwierdziłam, że do tego wrócę. Został mi rozdział o praktykach artystycznych.

Podoba mi się lekkość podejścia do tematu.
Dzięki temu łatwiej w niego wsiąknąć i cieszyć się każdą stroną.
Przytaczanie historii ze spotkań i cytowanie wypowiedzi spotkanych ludzi, dzięki którym powstała ta książka. To aż zachęca do przeczytania!

Updatuję, aby się zmotywować do czytania, bo coś poszło do przodu, ale raczej bardzo powoli

Wgryzam się w tą książkę tak samo jak głębiej w samą siebie

nie wiem kiedy ale przeczytałam te 2%

Gdy tylko zaczęłam czytać wydawało się, że totalnie nie pamiętam, kiedy skończyłam i co zaszło w serii... jednak czuję jak bym skończyła wczoraj ostatnią część i wszystko dokładnie pamiętam i łaknę każde kolejne słowo. Uwiebiam tą serię!!

o mecenasie, praczce i Kaziku, który handlował papierosami

Lęk przed budowaniem więzi bierze się z dzieciństwa, przez traumy albo może się rozwinąć w wieku nastoletnim lub nawet w dorosłości, ciekawe, interesujące, jedziemy dalej do poznania jak można sobie z tym radzić!!

Autorka przyznała, że jest brutalna w stosunku do ludzi z unikowym stylem przywiązania.
Wszystko siedzi w dzieciństwie i w latach, kiedy dojrzewamy.
I w relacji z matką.

Nadal mam mieszane uczucia, ale mam już jakąś charakterystykę w głowie i powoli zaczynam dostrzegać wzorce i schematy.

Nadal ubóstwiam!

Jestem w trakcie...

Ta książka doprowadziła mnie do wyłapania jednego schematu (była bodźcem do teog) i zrozumienia lepiej mojego zachowania, co może doprowadzić do realnych zmian w moim życiu.

Hyperindependence

I udało mi się dojść do tego z czego to wynika (dzieciństwo) i z jakimi obawami się wiąże. Ale nadal mnie będzie sporo kosztowało jak zrobić miejsce dla innych w życiu, pozwolić sobie by polegać na nich i po prostu być.

Jestem ciekawa czy polubię się czy znienawidzę się z tą książką. Bo jednocześnie już się wkurzyłam czytając niektóre zwroty i zobaczyłam w tym siebie. Chociaż niektóre zwroty są dla mnie zwyczajnie brutalne, nie wyrozumiałe czy krzywdzące nawet. Niektóre potrzebne do zobaczenia relacji z dwóch stron a niektóre totalnie zbędne.

To satysfakcjonujące przeskoczyć liczbę przeczytanych o ponad sto.

Zapadł mi w pamięć ten cytat:
"Każdy z nas będzie leżał we własnym grobie, więc niech sobie do niego zabierze, co mu się podoba."

Chcę przeczytać "Zaślubiny. Lato" A. Camusa.

I doceniam wartość cierpliwości i zwolnienia w życiu.

I przypomniało jak wiele jest zagrywek, sposobów i metod na które nie ma możliwośći ataku albo odparcia honorowo.

Tutaj zanotuję organizacje, które warto sprawdzić i zapoznać się z ich treściami:
= Mohammed Equipe Media
- CODAPSO
- CODESA (Colectivo de Defensores Saharauis de Derechos Humanos, Stworzyszenie Saharyjskich Obrońców Praw Człowieka)
- AFAPREDESA

i film: Sons of the Clouds: The Last Colony (Spanish: Hijos de las nubes, la última colonia)

Mam tyle do powiedzenia a jednocześnie nie wiem, gdzie zacząć...

Wróciłam do czytania tego reportażu, tych rozważań na głos po ponad półrocznej przerwie i nadal jestem oczarowana bezpośrednością, pokazaniem realność sytuacji, codzienności i nadal, albo jeszcze bardziej przerażona realiami codzienności, bytu, tam, gdzie normą jest łamanie praw człowieka i nie ma realnego narzędzia kontroli do ich egzekwowania, wielu organom na tym nie zależy by był taki człon...

Czytam tą książkę, wciąga mnie i jednocześnie chcę ją kończyć i nie. Przedłużyć chwilę kończenia jej a jednocześnie przeczytać całość do ostatniego słowa na kartce, by móc poznać dalsze losy, zakończenie otwarte czy koniec historii.

Kilka fragmentów mi się spodobało. Kilka przeleciałam wzrokiem.

Przeczytałam jedną scenę, która wbiła mnie w podłogę i pozwoliła wrócić swoich własnych trudnych doświadczeń. Przestałam czytać ją po niej. Jednocześnie chcę czytać dalej, bo życie nie kończy się na tej jednej scenie.

Każdy inaczej przechodzi ból i stratę. I czasami potrzebujemy więcej czasu na uświadomienie sobie jak wielka była i jak bardzo ją odczuwamy. I poczuć ją w pełni, aby iść dalej. Albo może iść dalej z nią zajmującą część naszego serca niezmiennie.

Przeczytałam dzisiaj jedną z najważniejszych scen w książce. Została ona rozszerzona w stosunku do filmu.
I jestem w stanie utożsamić się nie z jednym z bohaterów a dwoma.
I tym jak miejsce w którym przebywasz wpływa na Ciebie i na łaknieniu wolności.
I uwielbiam to, że autorka pokazuje to, co siedzi w głowie bohaterów, ich wyobraźnie. Jakby siedziała w ich głowach.

Każde wydanie, które czytałam ma inną ilość stron i skończyłam licząc na kalkulatorze ile % książki już przeczytałam, aby samą siebie zdopingować. I pokazać, że mimo tego, że wbudowana apka do czytania mi się tnie i zniechęca do czytania to i tak przeczytałam sporo a książka mi nie idzie tak powoli jak myślę, że idzie. To motywujące.