Boudewijn Bugter > Recent Status Updates

Ik geef het op. Het verdwijnen van woorden en het effect daarvan op de mensen kan me niet meer boeien. Een extreem saaie relatie tussen Uma en Mik (twee bordkartonnen personages), zich continu herhalende zetten in een bewust divers maar toch volkomen incompetent kabinet (dat zal toch juist niet de boodschap zijn?), die (want ‘dat’ is verdwenen) flauwe Rutte-maar-dan-John-die-eigenlijk-Jorik-heet-persiflage… Pff

Jammer, naarmate ik vorder begin ik me echt te ergeren aan rare zinnen en onnodig ingewikkelde formuleringen, grammaticale foutjes en anglicismen. Zonde, want dit is een origineel verhaal en in de kern best goed geschreven debuut, dat echt meer aandacht van uitgever/redacteur had verdiend.

Geraaskal en quasi-filosofisch gekabbel, afgewisseld met verhalen-binnen-het-verhaal die wél de moeite waard zijn. Wat een worsteling... Zowel die van de hoofdpersoon met zichzelf en zijn situatie als, helaas, die van deze lezer. Een worsteling om geïnteresseerd te blijven, om het boek tóch uit te lezen, om de neiging het voorgoed dicht te klappen te weerstaan.