idil > Recent Status Updates

Bir an durdum ve Instagram hikayemde paylaşmak için fotoğraf çektim çünkü her şey gülünç derecede kusursuzdu. Benim hayatımsa aylardır çok renksiz ve sıkıcıydı, sonunda paylaşacak ilgi çekici bir şey olması güzeldi.

"Bana bir şey getirdin mi?" diye sordu.
"Evet, sana da bir hamburger aldım."
"Teşekkürler, Johnny."
"Sonra da acıkıp yedim."
"Sen bir canavarsın."

Cormac öfkeyle bana baktı. "Benden daha iyi olduğunu sanıyorsun."
O ciddi miydi?
Ona yardım etme çabamdan anladığı tek şey bu muydu?
"Zaten senden daha iyiyim." diye çıkıştım.

Bella için kariyerimi bir kenara atacağımı düşünüyorsa, gerçekten çok kötü bir şekilde yanılıyordu.
Shannon için kesinlikle bunu yapardım ama Bella? Hiç şansı yoktu.

"Bu senin kavgan değil."
"Bok değil," diye hırladı Gibsie. O kadar hırslı bir şekilde ileri atılmıştı ki onu kontrol etmek için iki kat çaba sarf etmek zorunda kaldım. "Sen benim en iyi arkadaşımsın ve bu pislik aylardır sana saygısızlık yapıyor."

"Gibs!" diye kükreyerek arkadaşımı ona yumruk savuran çocuğun üzerinden aldım.
"Uzaklaş, dostum," diye emrettim alçak bir sesle. Elimi omzuna atıp onu kendime doğru çektim.

Bu kızı hayatının sonuna kadar sevebilirsin, diyen çılgınca bir düşünce beynimin içinde dönüp duruyordu. Eğer kendini bırakırsan.

Bu pislik herife her zaman sırtımı yaslayabilirdim.
Gibsie her yerde ve her koşulda arkamı kollardı.
Bu düşünce içimi rahatlatıyordu.

"Bu gece hoş görünüyorsun, Katie." dedim. Bu bir gerçekti ama kızın özgüven konusunda sorunları vardı.

"Adam hokey takımının kaptanı ve tuvalet kağıdı rulosunun bitmesinden daha hızlı kız değiştiriyor."

Tolbert tam o anda geldi ve Garrett dikkatini kürsüye verdiği an Nell bana bir başka şaşkın bakış attı. Dudaklarımı kulağına getirerek fısıldadım. "Kısmen arkadaş olduk."
"Ne dediğini duydum," diye araya girdi Garrett. "Bu işte kısmen bir şey yok. İyi arkadaşız, Nell. Wellsy'nin sana aksini söylemesine aldanma."
Nell hafifçe kıkırdadı.
Ben sadece iç geçirdim.

"Beni buna zorladı," diye kısık sesle itiraf ettim. "Okula başlamadan önce paten kayıyordum. Ama sporu sevdiğim için oynamaya devam ettim."
"Güzel," dedi yumuşak bir tonda. "Sevdiğin şeyi yapmanın daha önemli olduğunu düşünüyorum."

Omuzlarım artık daha gergindi. Daha önce babamı konu etmemesine şaşırmıştım. Briar'da Phil Graham'ın oğlu olduğumu bilmeyen olduğundan şüpheliydim. Ama aynı zamanda bu kadar anlayışlı oluşu beni şaşırtmıştı. Kimse bana hokey oynamaktan gerçekten hoşlanıp hoşlanmadığımı sormamıştı. Babam oynadığı için benim de sevmem gerektigini varsaymışlardı.

"Her zaman oynamak mı istemiştin? Yoksa babanın seni zorladığı bir şey miydi?"
Gerildim. "Bunu düşünmene ne neden oldu?"
Hannah omuz silkti. "Biri bana babanın hokey süperstarı gibi bir şey olduğunu söyledi. Birçok ebeveynin çocuklarını kendi yollarını takip etmeleri için zorladıklarını biliyorum."

Vay canına. Pekâlâ. Hayatım boyunca insanlar bana yetenekli olduğumu söylemişlerdi ama ailem dışında kimse bana onlara şarkı söylemem için yalvarmamıştı.
"Lütfen," dedi yumuşak bir tonda.

"Hmm. Ne dinlemek istiyorsun?"
"Herhangi bir şey. Umrumda değil." Sesindeki yoğunluk ve şimdi gri gözlerinde parlayan duygular beni şaşırtmıştı. "Sadece tekrar şarkı söylediğini duymaya ihtiyacım var."

"Sesin... kahretsin, Wellsy, çok güzel."
Yanaklarım kızardı. "Öyle mi düşünüyorsun?"
Heyecanlı sesi bana oldukça ciddi olduğunu söylüyordu. "Başka bir şey çal," diye emretti.

"Aman Tanrım. O bir kahkaha mıydı? Eğlendiğini gösterebileceğini düşünmüyordum. Tekrar yapıp video çekmeme izin verir misin?"
"Ben hep gülerim." Durakladım. "Çoğunlukla da sana gerçi."
Sanki onu vurmuşum gibi yalandan göğsünü tuttu. "Bir adamın egosu için hiç iyi değilsin biliyorsun, değil mi?"

Hannah Wells'in başka bir hayatta sporcu olup olmadığını merak ettim çünkü cidden inatçı bir kadındı.

"Sanırım beni yanlış anladın, Wellsy. Seninle bir sevgi bağı kurmaya çalışmıyorum. Benimle ilgilenmediğinin farkındayım. Eğer seni mutlu edecekse ben de seninle ilgilenmiyorum."
"Bu beni gerçekten iyi hissettirdi. Gerçekten senin tipin olabileceğimden korkmaya başlamıştım ki bunun düşüncesi bile korkunç."

"Randevuya ne dersin?" diye teklif ettim.
Bu ilgisini çekmişti. Sanki biri omurgasına metal çubuk sokmuş gibi doğrulup kafasını şaşkınlıkla çevirdi. "Ne?"
"Ah. Şimdi dikkatini çektim."
"Hayır, aslında tiksintimi kazandın. Gerçekten seninle çıkmayı istediğimi mi sandın?"
"Herkes benimle çıkmak istiyor."

Benden o kadar kolay kurtulamayacaktı.
Belli ki Hannah Wells pek fazla sporcuyla takılmamıştı. Fazlasıyla inatçı tiplerdik ve hepimizin ortak noktası asla ama asla vazgeçmememizdi.

Bakın, ben barışçıl bir insanım. Yumrukların sorunları çözeceğine inanmıyorum. Organize dövüşlerin barbarca olduğunu düşünüyorum ve savaşın düşüncesi bile midemi bulandırıyor.
Yine de Cassidy Donovan'ın suratına geçirmeme ramak kalmıştı.

Gözlerimi kıstım. "Sen kalmadın."
"Elimde değil. Tolbert belli ki benim saçmalıklarımdan etkileniyor. Yetenek bu."
"Eh, ben de senin yeteneğini istiyorum. Lütfen, usta, bana saçmalamayı öğret."

"Etmeyeceksin," diye homurdandım. "Şu anda benimle konuşmak bile istemiyormuş gibi görünüyorsun."
Beni yakaladın dercesine ufak omuz silkmesi oldukça can sıkıcıydı. "Provaya gitmem lazım. Dersten kaldığına üzüldüm ama eğer seni teselli edecekse, herkes kaldı."

"Ben müzik öğrencisiyim, tamam mı? Sanat Fakültesi her yıl iki büyük performans düzenliyor. Biri kışın, biri de baharda. Kazanan beş bin dolarlık burs alıyor. Kısmen büyük bir olay aslında. Sektördeki önemli insanlar ülkenin her yerinden izlemek için buraya uçuyorlar. Ajanslar, prodüktörler, yetenek avcıları... O yüzden, sana yardım etmeyi çok istesem de..."