Mick Van > Recent Status Updates

Hij is lett een kakkerlak

Aan het einde kan hij eindelijk emotie tonen, hij wordt kwaad omdat de aalmoezenier niet snapt in wat voor situatie hij zit. Dat het net zo goed iemand anders kon zijn, hij accepteert zijn lot, maar niet zoals eerst. Eerst had hij hoop, nu hoopt hij dat er veel publiek is en iedereen hem haat. Dit wil zeggen dat het hem helemaal niks meer kan schelen, zijn laatste beetje zin in het leven is met deze nijd verdwenen

Hoe dingen normaal zijn aan het begin zoals een kop koffie aannemen wordt hij voor afgrekend nu

Elke keer als er iets van belang gebeurt in het verhaal wordt hij verstikt door warmte

In de gevangenis wanneer hij bezoek krijgt van Marie; alles om hem heen gebeurt met veel geluid en luide bewegingen. Hij kan geen reden vinden van alle tumult. Hij probeert ook geen reden te vinden. Hij weet alleen zijn plaats in alle chaos. Hij accepteert zijn lot passief, alsof het allemaal al voorbestemd was.

De tegenstelling van de ouwe man die zijn vrouw verloor en een puppy nam, die uiteindelijk oud is geworden en dezelfde huid als hem had. Hij vond het een rotbeest, maar hij rouwt nu om hetzelfde beest.
Terwijl de hoofdpersoon geen rouw voelt om zijn moeder, hij kan er geen emotie aan binden, als het hem wordt gevraagd geeft hij geen antwoord

P.50 markering over leven veranderen

Hij beschrijft steeds de lucht, ik ben benieuwd wat het betekent. Ik denk dat hij naar de hemel kijkt om zijn plaats in het universum te weten, wat het allemaal betekent, terwijl hij zich bezig houdt met triviale zaken.

Hij noteert feiten alsof het los staat van hem. “Ik dronk koffie. Toen had ik zin om te roken.”