Cynnamon > Recent Status Updates

'De reden dat ik een hekel heb aan deze vraag is niet omdat ik me schaam voor mijn achtergrond, maar omdat mensen uit de middenklasse en elite zich namens mij en voor mij schamen. Het stigma dat op armoede ligt en de schaamte die daaruit voortkomt, komt niet alleen door de manier waarop we naar onszelf kijken, maar vooral door de manier waarop mensen uit de hogere sociale klassen naar ons kijken.

'Ook bij de bakkers- en wijnwinkels had ik het idee dat er een toneelstukje werd gespeeld, van een leven uit de arbeidersklasse: poverty play. Dit fenomeen staat voor het romantiseren van de armoede van de arbeidersklasse, die - volgens het stereotype - een 'authentiek' en 'puur' leven zou leiden. Dat romantiseren gebeurt middels het kopiëren van de esthetiek van deze groep.'

At age eleven some girls have a moment of resistance, but at age sixteen they start saying 'I don't know' all the time. Selfishly I just wanted to relive my childhood and win this time. (Track 47)

"En toen dacht ik aan de dood, die ik me vroeger vaak had voorgesteld als een oneindige uitgestrektheid, een soort sneeuwlandschap waar je overheen vloog. Waar je het wit raakte, vulde het zich met herinneringen, gevoelens en beelden en kreeg het een gezicht. Vaak was datgene wat zo ontstond zo mooi, zo eigen, dat de ziel erin dook om daar even te blijven totdat ze uiteindelijk haar weg door het niets weer vervolgde.

"Het leven is geen nulsomspel. Er zijn mensen die alleen maar pech hebben, die alles verliezen waar ze van houden."

"Een moeilijke jeugd is een onzichtbare vijand, dacht ik. Je weet nooit wanneer hij toeslaat."

Ik wist dat het wel goed zou komen als ik maar genoeg sliep. Ik zou een ander mens worden, al mijn cellen zouden zo vaak worden vernieuwd dat de oude cellen alleen nog maar vage herinneringen aan iets van lang geleden zouden zijn. Mijn oude leven zou een wazige droom zijn en ik zou opnieuw beginnen, zonder spijt, gesteund door de gelukzalige sereniteit die ik zou hebben gevonden tijdens mijn jaar van rust en kalmte.

Ze stopte alles in een boodschappentas met de gehaaste efficiëntie van iemand die een zandkasteel bij zonsondergang bouwt en weet dat het zo meteen vloed wordt. Als een droom waarvan je beseft dat er een einde aan komt. Als ik maar snel genoeg handel, zullen de goden niet wakker worden.

"Ik zou Medusa zijn als het erop aankwam, besloot ik. Als de goden mij op een dag aansprakelijk zouden stellen voor de zonden van een ander, als ze achter mij aankwamen om me te straffen voor wat een man gedaan had, zou ik me niet verstoppen. Ik zou die krans van slangen dragen en de wereld zou voor mij ineenkrimpen."

"Odysseus, zoon van Laërtes, de grote reiziger, prins van listen en lagen en duizend manieren. Hij liet me zijn littekens zien en stond mij op mijn beurt toe net te doen of ik die niet had."

"Die gedachte was deze: mijn hele leven was duisternis en diepten geweest, maar ik was geen onderdeel van dat donkere water. Ik was een schepsel in dat water."

"Ik bedacht dat ik ook voorstander ben van de doodstraf, maar dan alleen voor degenen die het kind in zichzelf hebben gedood door dermate afgedreven van elke onbevangenheid te zijn."

Boosheid is een emotie die we moeten transformeren tot iets wat leven geeft, zoals moed, liefde, verandering, compassie, gerechtigheid. Soms kan boosheid een veel lastiger emotie als verdriet, spijt of schaamte maskeren en moeten we onze boosheid gebruiken om dieper te graven in wat we echt voelen. Hoe dan ook: boosheid is een krachtige katalysator en tegelijkertijd iets wat het leven uit ons wegzuigt.

Verbinding met de mensheid als geheel geeft mensen meer vrijheid om hun individualiteit te uiten zonder dat ze bang hoeven te zijn dat ze het erbij horen in gevaar brengen. Die durf, die nu lijkt te ontbreken, dat we zeggen: 'Inderdaad, we verschillen op veel manieren, maar diep vanbinnen zijn we allemaal verbonden.'

"Irrasshaimasé! Good morning!"
I just love this moment. It feels like "morning" itself is being loaded into me. The tinkle of the door chime as a customer comes in sounds like church bells to my ears. When I open the door, the brightly lit box awaits me - a dependable, normal world that keeps turning. I have faith in the world inside the light-filled box.

I am a museum full of art
but your had your eyes shut

Stijl is de muziek die je maakt bij je kutleven. De verf waarmee je je verdriet aanlegt. Het nat dat je over je saaiheid spat. Ons leven is vrij kort en waarschijnlijk betekenisloos. Het minste wat we kunnen doen is iets van onszelf achterlaten. Iets bewegen, bepalen, beroeren. Onze persoonlijkheid toevoegen aan wat we doen. Stijl is dat beetje extra, de schwung. Bukowski zou zeggen: het sap.

Ontleende het leven niet juist enige zin aan de eindigheid ervan? Was het leven niet juist zo intens mooi en beangstigend en vreemd doordat we hier maar zo kort zijn en er elk moment een eind aan kan komen? (Aan de andere kant, was het hele idee dat het leven zin moest hebben niet een illusie, een verhaal waar we als mens behoefte aan hebben?)

Maar een werkelijk essentiële vaardigheid waarover de mens beschikt om te kunnen functioneren in de echte wereld - in tegenstelling tot de wereld van een computerspel of een schaakprogramma - is het vermogen op een hoger niveau over handelingen na te denken.

Maar misschien is het punt niet eens zozeer dat het transhumanisme een quasireligieuze beweging is, maar eerder dat het zich bezighoudt met de fundamenteel menselijke tegenstrijdigheden en frustraties die van oudsher het domein zijn van het geloof. Het gevoel de gevangene te zijn van het lichaam, met al zijn zwakheden en zijn onherroepelijke eindigheid ... is een wezenlijk onderdeel van het menselijk bestaan.

trying to convince myself
I am allowed
to take up space
is like writing with
my left hand
when i was born
to use my right
- the idea of shrinking is hereditary