Sofie > Recent Status Updates

Op sommige dagen heb ik de indruk dat onrecht niets anders is dan een verschil in toegang tot fouten, dan heb ik de indruk dat onrecht niets anders is dan toegang tot het uitproberen van dingen, of ze nu slagen of mislukken, en dat maakt me zo verdrietig, zo verdrietig.

Mijn zoon kan niet onthouden dat de vos Reinaard heet, en spreekt consequent over Aaron de Vos. We bespreken of de vos de wolvin nu echt verkracht heeft, of dat zij haar wolf gewoon bedriegt en vrijwillig ‘woewiewoewie’ doet met de vos. De dwarsdoorsnede van mensen die kunnen meespreken over de relationele perikelen van Reinaard en de mensen die weten waar 'woewiewoewie' vandaan komt, is eerder beperkt, denk ik.

Aan het voorlezen voor de kinderen. Ze willen stemmetjes. Ik kan dat niet goed. Maar hoe goed zou dit zijn als hoorspel… Bij wie moet ik zijn om dit boek te pitchen bij het Geluidshuis?

Voorgelezen door ITA’s favoriete bad guy Hans Kesting komt dit verhaal extra hard binnen. ‘Ieeeeeuw, vetzak’ heb ik al meerdere malen hardop gedacht. Gruwelijk goed geschreven.

Maar ze was al meer dan elf jaar moeder, ze dacht dat ze langzamerhand op weg was naar de uitgang, over twee jaar zou Karolin naar het gymnasium gaan. En nu dwong dit kind haar weer terug op de knieën, alles weer van vooraf aan, ze was een intellectueel, God nog aan toe, niet de moeder der natie.

Ik weet niet of u ooit zeventien bent geweest. Zo ja, dan zult u weten dat het de leeftijd is waarop de helft van de man en de helft van het kind een wonderlijk geheel vormen.

er is niets lelijker dan zeer lange benen geven aan zeer korte ideeën

Elle a gagné.

parce que la liberté est aussi une affaire de détails.

Ontzettend boeiende en meeslepende roman over een tragische periode in de geschiedenis en tragische personages, met wie ik desondanks ook al heb moeten lachen door de liefdevolle spot waarmee de auteur ze neerzet.

I’m as hooked on this book as the narrator is on Davey

Wat zich die nacht verder aan wilde tonelen in Moskou afspeelde weten we niet en we gaan dat natuurlijk ook niet uitzoeken, temeer omdat het tijd wordt om over te gaan tot het tweede deel van dit waarheidsgetrouwe relaas. Volg mij, lezer!

Gemis slaat een gat zeggen ze, maar dat is het geloof ik niet helemaal. Eerder opent gemis je de ogen voor gaten die er al waren; pas als je iemand kwijt bent wil je haar plots heel hebben: vertel me meer, tante, over oma’s tijd bij de telefooncentrale, haar avonturen in Genève of hoe ze altijd voor iedereen klaarstond!

Hij geloofde nog altijd in de liefde maar je had veel geluk nodig, alsof je een sleutel vond op straat en daar de deur bij moest zoeken.

Wat een falsificatie was de ouderdom! Zoals baby’s rond en aaibaar ter wereld kwamen om ze een grotere overlevingskans te geven, hulden bejaarden zich in de onschuldige vermomming van de ouderdom die ze beschermde tegen de wraak van hun nabestaanden.

Hij denkt te weten waarom zijn grootvader de leeftijd der allersterksten heeft bereikt: hij heeft zich nooit met een ander verbonden, nooit andermans leed ingeademd en empathie uitgeademd, zoals dat heet in een Tibetaanse meditatiepraktijk. Je slijt van gevoelens, je verkruimelt van liefde of gebrek daaraan, van angst voor verlies en van verlies zelf. Mensen kunnen sterven aan een gebroken hart.

Op zoek naar een luisterboek om mijn huishoudelijke beslommeringen te verzachten, viel ik voor de stem van Wieringa die me meteen in dit verhaal dat ik eigenlijk niet van plan was te lezen binnentrok.

“Per uitzondering kan ik er vandaag een gratis vogel bij aanbieden.”

En goudvissen die Sylvia en Ted heten.

Zo hard lachen, dit boek.

“Af en toe lees ik een heel boek op een dag. Dat gaat, al moet je er wel je best voor doen. Je kan dan niet ook nog stofzuigen of strijken. Andermaal een voorbeeld van hoe kiezen niet altijd verliezen hoeft te zijn.”

Ik moet heel erg mijn best doen om dit boek níet op één dag uit te lezen.
Eén seizoen per avond om meerdere avonden met de glimlach te kunnen lezen.

GA OOK WEER UIT THERAPIE

Huppekee!
Het is geen hobby, hij/zij is niet je vader of je moeder, je kunt het zelf. (Tenzij je het nog niet zelf kunt, en dan heb ik niks gezegd. Maar het idee is dus dat je het op een dag weer zelf kunt. Huppekee.)

“Degene die weggaat, is vaak allang verlaten.”

And when you are weird, when your surroundings become quiet, you think maybe you aren’t quite so fucked up. You think, Why was it so hard before?

(Corona flashback)

If you were rich, and you were a dude, it really felt like if you just followed a certain number of steps, you could do pretty much whatever you wanted.

Het einde nadert en ik wil dat niet. Ik wil in de wereld van dit boek blijven. Opgeslorpt worden door telkens weer een nieuw boeiend verhaal, van telkens weer een boeiend maar niet per se sympathiek personage. Mijn mond laten openvallen van verbazing over bramen en kinderschoenen en vijf grote keien en een klein boekje met aantekeningen. En toch ga ik verder bingen, want ik kan niet stoppen met lezen.

Niet het boek voor mij op dit moment. Ik geraak er maar niet. Nochtans al mooie beschouwingen onderlijnd. Hoewel ik alle reviews geloof en spijt heb dat ik duidelijk iets aan het missen ben, leg ik het even aan de kant om mijn leesdrive terug te vinden. See you later, Lessons.