özge mö > Recent Status Updates

…Ne var ki, geceler beklenen, onca istenen değişikliği getirmezdi bir türlü. Belki neşeli biri gelmişse bolca gülünürdü, o kadar. Konuklar gidince, bardakları yıkarken yardım ederdim yengeme. Sımsıkı arkaya çektiği saçları alnına dökülmüş olur, hiç konuşmazdı. Uykusuz ve bitkin görünürdü.

Konuk odasının son bir kez tozunu alır, yastıkları düzeltir, keten kılıfları kaldırırdı. Sonra orta masasının üzerine şekerliği koyar, mutfaktaki çay tepsisine çay bardaklarını dizer, mavi bir porselen tabağı kendi yaptığı tatlı çöreklerle tepeleme doldururdu. O zaman elleri buz gibi olurdu. Kim bilir neler beklerdi bu olağanüstü akşamlardan…

İyi ama benim de çocuklarım var… Torunlarım. Sanki benim değiller. Ben her şeyden ne zaman vazgeçtim? Bir yerlerden döndüm sanki ve kimseleri bulamadım. Gidip gidip geri dönüyorum, kimse olmuyor. Yılmadan yürüyorum, trenlere, uçaklara, gemilere biniyorum; sonra, artık zaman doldu, diyorum, dönebilirim. Geri dönüyorum: Kimseler yok..

Mezarının başına gitsem bir yararı olur mu acaba? Hiç sanmam. Hatırladığım kadarıyla annem beni hep babama havale ederdi. Mezarına gitsem, orayı çiçeklerle donatsam, gene bana, ben karışmam babanla konuş, diyecektir.

İnsanın karmaşık ve tehlikeli dış dünyadan evine dönebilmesi bu kadar büyük bir olay mı? Evet, ona göre öyle.

… Üstelik güvenlik tedbirleri korkuyu gereksiz yere büyütüyor, çoğaltıyor, kendini koruma içgüdüsüyle hiç ilgisi bulunmayan çeşitli korkular yaratıyor. Şimdilerde, karanlık ormanlarda, ıssız ovalarda at sürmeye kalkışan yok. Tek başına çıkılan bu tür yolculuklara “serüven” deniyor ve insanın serüven’den ödü patlıyor

Hiçbir şeyi gereksenmiyorum. Güvenlik duygumu yitirdim. Kendi güvenliğimi korumak için bundan böyle birtakım çabalara başvurmaya kalkışmayacağıma da ayrıca seviniyorum. İnsanın en çekilmez yükünün şu yapay güvenlik tedbirleri olduğunu anlıyorum. Güvenlik tedbirleri uygar kent yaşamının getirdiği bir yenilik...

…Evlerde en son yatanlar hep kadınlar olurlar. Bütün odaları dolanırlar; iyice sıkışmadığı için damlayan bir musluğu kapatırlar, sigara tablalarını dökerler, süt içilmiş bir bardağı yıkayıp kaldırırlar, çocukların üstlerini örterler. Ertesi güne iş bırakmamalı. Bir ev, geceye düzgün, her şeyi yerli yerinde teslim edilmeli ki, bir sonraki gün kurtarılmış olsun.

Sahibinin ölümünü en son köpeği kabullenir. Homeros’un Odysseia’sından bildiğimiz gibi, onu en son unutan da odur…zayıflayıp güçten düşmüş ama sonuna kadar beklemiş ve sadece kuyruğunu sallayacak gücü kalmıştır — seni bekledim, buradan hiç ayrılmadım, şimdi artık ölebilirim.

Bir zamanlar buralarda evin sahibi öldüğünde, bu haberin evdeki tüm hayvanlarla paylaşılması gerekiyormuş. Efendiniz öldü, siz sağ olun derlermiş koyunlara ve atlara. Bazı yerlerde sadece öküzlerin kulaklarına üflerlermiş, hepsi bu. Ölüm haberini onlara böyle, öküz dilinde verirlermiş. Kulağa bir üfleme ve her şey tamam.

Hastalık, gerçekleşmemiş konuşmaları ve ertelenmiş yakınlığı ortaya çıkarmıştı. Birdenbire yanınızdaki, her zaman var olacağına inandığınız kişi, ölümlülüğüyle ışıldamaya başlıyor, saydam ve kırılgan hale geliyor.

Şimdiye kadar Latincenin ölü bir dil olduğunu bilirdim.
Şimdi onun ölümün dili olduğunu biliyorum.
Ölüm Latince konuşur.

İnsan önemli soruları sonunda daima hayatıyla cevaplar. O esnada ne söylediğinin, hangi sözler ve prensiplerle kendini savunduğunun bir önemi var mı? Sonunda en sonunda insan dünyanın ona öylesine inatla sorduğu soruları hayatının gerçekleriyle cevaplar.

Hayır. Babasının aklına getirmemek gerek ne büyüdüğünü ne de hala okumakta olduğunu. Bir bardak su istedi mi hemen fırlayıp vermeli. Ders çalışıyorum falan dememeli.

“Mecburiyetlerden yorulmuş olmalı”, diye tekrarladı annem.

Daha iyi bir mahalleye taşındığımızdan beri Sosyal Demokrat gazetesini masa örtüsü olarak kullanmıyoruz, ben de Anton Hansen’in iç karartıcı Nazi Almanyası karikatürlerine bakmaktan kurtuldum.

"Çok romantiğimdir," diyor Bayan Longren. Dünyanın en çok konuşulan çiftinin resimleriyle dolu bir derginin sayfalarını çeviriyor. "O yüzden böyle şeyler beni ağlatır. Sizi ağlatmaz mı? Hiç romantik değil misiniz?" Bu tür sorular hep saklı bir eleştiri içerdiğinden hemen, çok romantik olduğuma onu temin ediyorum.

Sanki çocukluğumun büyük bir kısmı onun karakterini incelemekle geçiyor ama her zaman ki gibi gizemli ve ürkütücü biri olmaya devam ediyor. Belki en kötüsü, bir şeye alındığında günlerce seninle konuşmayı, seni dinlemeyi reddediyor, niçin darıldığını da asla söylemiyor. Aynı şeyi babama karşı da kullanıyor.

Ninem sandık üyesi ve benim, bir keresinde bunun bir tabut olduğunu zannetmemi hiç unutamaz. Aklına geldikçe hâlâ güler.

Sanatı tüketme biçiminiz sizi kötü ya da iyi bir insan yapmıyor. İyi ya da kötü olmanın başka yollarını bulmalısınız.

“Kadın doğulmaz: Kadın olunur” diyor Simone de Beauvoir. Bu oldurulan kadın da yumuşak başlı, taviz veren, şiddetten uzak duran bir canlıdır.

Önce, yaz göğünü patlatıp çatlatan saf güzellik, kalbi ele geçiren saygılı kaygı, yüceliğin bile ortasındayken kendini
pek gülünç hissetmek, nesnelerin haşmeti karşısında pek kırılgan ve şişkin hissetmek, dünyanın cömertliği karşısında
şaşkın, kendini kaptırmış, aşırı hoşnut hissetmek.

Madame Michel’de kirpinin zarafeti var:
Dışarıdan dikenlerle zırhlı, tam bir kale, ama bence içinde kirpiler kadar doğrudan bir rafinelik var.

Onlar haksız yere duyarsız, uyuşuk görülen, şiddetli oranda yalnız ve korkunç bir şekilde zarif hayvanlar.

Bizim evrenimizde insan yaşamı böyle yaşanıyor: Yetişkinlik kimliğini sürekli yeniden oluşturmak gerekir; insana umutsuzluk veren ve aynanın karşısına geçip inanmak zorunda kaldığı yalanlar anlatan, gayet kırılgan, bu eğri büğrü ve geçici toparlanmayı sürekli yeniden yaşamak gerekir.

Gidebileceğin başka toprak, başka deniz yok senin. Nereye gitsen bu şehir gelecek arkandan. Daima aynı sokakları katedecek,
aynı banliyöde yaşlanacaksın.
Aynı evde kır düşecek saçlarına.
Bu şehri asla terk edemeyeceksin
Artık başka bir yer yok senin için
Başka mahalleler,başka sokaklar seni bu şehirden kurtaramaz.Yalnızca burada değil, yeryüzünün her köşesinde tükettin çünkü hayatı

Pek çok arkadaşı ölmüştü. Ama ölümden daha güçlü bir şey, onun ölmesine izin vermiyordu. Aşk mı? Öfke mi? Hayır. Bir insan bir ağaçla, bir taşla ya da bir köpekle aynı nedenlerden dolayı yaşar. İşte Andreyev burada, bu transit şehirde, bu tifüs karantinasında bunu anladı ve anlamakla da kalmayıp tüm benliğiyle hissetti.

Mahkum orada pohpohlama, yalan söyleme, az ya da çok alçaklık yapma konularında eğitilir, bir egoiste dönüşür.
Özgür hayata geçtiğinde kamp yaşamı boyunca bir ilerleme kaydedemediği gibi, ilgi alanlarının da daraldığını, güçsüzleştiğini ve kabalaştığını görür.
Ahlak sınırları bir kenara atılmıştır.
Alçaklık yapsa da yaşamaya devam edebildiği ortaya çıkmıştır

Kamp hayatının her dakikası nefretle doludur.
Orada bir insanın bilmemesi, görmemesi gereken çok şey vardır. Bunları gören varsa, ölse daha iyidir onun için.
Bir mahkûm kampta sadece çalışmaktan nefret etmeyi öğrenir, başka da hiçbir şey öğrenemez.

“Mutludur bu dünyadan geçenler
Onun ölümcül anlarında”

- Fyodr İvanoviç Tyutçev, Cicero

Ailemizin acılarla dolu muhallif geçmişinden çok şey öğrendim; değişim, kitlesel ayaklanmalarda değil, ihtiyaçlarını birbirleriyle paylaşan insanların arasında, toprakta yeşerir. Bu ihtiyaçlar ne tür bir politik programa hayat verir, bilemiyorum. Ama, insanları birbirleri için kaygılanmaz hale getiren bir rejimin, meşruiyetini uzun süre koruyamayacağından eminim.