Monique Van hest > Recent Status Updates

Wat een geweldig begin alleen al: over alle dingen die tegen je spreken. En dan een boek dat de conversatie aangaat met de hoofdpersoon. En op meta niveau aan de jongen uitlegt hoe het eigenlijk gaat met verhalen in een boek. Wat een heerlijk uitgangspunt ❤️

Het hoofdstuk ‘Hoop’ begint niet hoopgevend met het citaat van Kant over de internationale situatie (1793) ‘waar beschaafde naties tegenover elkaar staan in een verhouding die in de Barbaarse natuurstaat voorkomt (in voortdurende oorlogsparaatheid) - een toestand, bovendien, die ze niet van plan zijn ooit te verlaten.’ Kant weersprak toen de vooruitgang al (en ook toen wilden deel mensen anders)

‘Om de tijd te doden dwingen mensen hun mond tot bewegen en dan lachen ze om dingen die niet grappig zijn of scheppen ze plezier in zaken die niet interessant zijn. Een andere gave hebben ze volgens mij niet.’ 😂
Heerlijk boek dit, en al meer dan 100 jaar geleden geschreven.

Ook als je al een eye geopend heeft, gaan door dit boek je ogen nog meer open.

Ook een tweede keer. Eerlijk gezegd omdat ik niet zeker wist of ik het al eerder las. Maar ook nu grijpt dit boek me weer

En weer vliegen we een verhaal in en word ik meegenomen in een harde wereld van proberen in te passen en geen deining te veroorzaken.

Wat een prachtig vethaal. Hoe alles in elkaar grijpt. Moest er eventjes inkomen, maar al snel greep het me.

Moest er even inkomen, maar na een 50tal pagina’s pakten de hoofdpersonages me

Herlezen … het boek kwam me vaag bekend voor. Blijk ik dus 10 jaar geleden al te hebben gelezen. Nu pakt het me wel wat meer.

Boeken komen op het moment dat je ze nodig hebt. Bijvoorbeeld op pagina 85: ‘(…) beslissingen zijn niet meer dan het begin. Wanneer je er een neemt, duik je in feite in een machtige stroom, die je meevoert naar een plek waar je niet eens van gedroomd hebt op het moment van de beslissing’

In mooie volzinnen schrijft Mira over territoria, emigratie, wennen in een vreemd land, eenzaamheid en dit alles gelinkt aan ‘taal’. Leest als een tierelier. Over een beweging naar de liefde, taal als veiligheid van de groep, maar ook vervreemding van de moedertaal. Heel persoonlijk. Voelbaar.

Mooi. Verzachtend.

Wat een prachtig boek. Waar ik normaliter afhaak bij eindeloze beschrijvingen zorgt de geweldige schrijfstijl van David Grossman dat ik bij Esti en Shaoul in de auto zit en meedrijf op de waanbeelden.

Tweede keer. Eerste keer in het Engels waardoor ik toch bepaalde nuances gemist heb. Nu pakt het meer.