Przejul > Recent Status Updates

Ja co 3 rozdziały: Ale to głupie. Też ja: słucham dalej. Thrillery o białych amerykankach to mój guilty pleasure. Ale czemu one wszystkie są takie głupie (książki i bohaterki też).

Powieść, gdzie detektyw badający zbrodnie umiera na samym początku książki? Yes, please.

Jest coś w książkach Mitchella, co mnie kupuje. Autentyczność jego postaci, pomieszana z niesamowitym stylem. Nawet jeśli przez 40 procent książki nic się nie dzieje, to dalej bawię się świetnie.

30 procent a ja dalej czytam jak Kaladin chodzi po wieży.

W końcu to skończyłam. Jak na thriller jest to niesamowicie nudne, nieciekawe i w ogóle dlaczego tak długie.

Możliwe że słucham tego, mimo że czytałam to już 2 razy.

Moje całe personality w tym roku to czytanie Sandersona.

Czytam tę książkę, by sobie ponownie rozerwać serce.

Nie wierzę, że Sanderson mi to robi (niszczy mi świat i sprawia, że muszę odkładać książkę, żeby choć na chwilę nic złego nikomu się nir działo)

To ile rzeczy potrafi się tutaj zadziać w trakcie dwóch rozdziałów, sprawia, że zaczynam się obawiać o losy niektórych bohaterów.

Ja bym tylko chciała, by oni wszyscy byli szczęśliwi.

Ta cześć jest niesamowicie drobiazgowa w opisach i niestety momentami już się mocno dłuży. Rozumiem że opisy planów, wojsk itd. są znaczące dla fabuły, jednak momentami mam wrażenie, że autor bardzo nie chciał nic wycinać z tego tomu.

Cudownie jest czytać Archiwum Światła Burzowego i słuchać Ostatniego Imperium w podobnym czasie.
Ostatnie Imperium to o wiele więcej politycznych intryg, dysput i rozmów o moralności i religii, co dla niektórych może być nurzące - dla mnie jest to ciekawy sposób na pogłębienie relacji między bohaterami. Generalnie cieszę się, że to ostatni tom i potem będzie długi przeskok czasowy, bo mimo wszystko czasem się dłuży.

Nie wiem właściwie, jakim sposobem Sanderson buduje tak skomplikowane i zawiłe światy, w których człowiek odnajduje się jak we własnym domu.
Każdy kolejny rozdział sprawia, że chcę rzucić wszystko i tylko czytać dalej.

Jak się bardzo uprę, to do końca roku będę na bieżąco z książkami Sandersona.

Ten rok pod względem czytelniczym będzie dla mnie rokiem pod wezwaniem Sandersona. Uwielbiam.

Czy czytam czwartą książkę Sandersona w tym roku, bo na razie na żadnej się nie zawiodłam? Owszem.

Liryczne science fiction zawsze ma specjalne miejsce w moim sercu.

Kolejna prośba do autora do niekrzywdzenie bardziej Kaladina.

Chciałabym, żeby świat przestał nienawidzić Kaladina.

O ile pierwszy tom trzymał ciągle w napięciu, bo bałam się, że ktoś zginie, to drugi tom sprawia, że czekam aż coś koncertowo się popsuje, bo musi.

Cudowny reread czas zacząć.

Jeśli miałabym czytać jedną książkę do końca życia, to może nie wybrałabym tej, ale z pewnością bym ją rozważała.

Jak ja uwielbiam tę książkę.

Zostało mi tylko 25%. nie wiem, czy potrzebuję to przeczytać teraz już, bo muszę wiedzieć, jak się skończy czy rozkoszować się lekturą i czytać ją najwolniej jak się da.

Dawno lektura książki nie była tak ekscytująca.