Merel > Recent Status Updates

"Zowel bij haar als Valentino let ik erop de woorden te bewaren voor niet-pijnlijke dingen: de kinderen, Bugliari, de nurse. Zodoende heb ik niemand voor de echte woorden: de echte woorden, van heel ons verhaal zoals het is gebeurd. Ik hou ze in en soms is het of ze me de adem benemen."

"Hoewel er veel dingen zijn die buiten onze macht liggen, heb ik altijd gevonden dat het heel wreed is dat wij stervelingen niet te horen krijgen wanneer onze laatste blik ook echt de laatste zal zijn."

"Niemand scheen te merken, dat hij doordat hij tijd spaarde, in werkelijkheid iets heel anders spaarde. Niemand wilde bekennen, dat zijn leven steeds armer, steeds gelijkvormiger en steeds kouder werd."

"Ze wandelde blinddoekt langs de rand van een afgrond en ze dacht nog steeds dat ze in de wei was om te picknicken."

"Elke artiest heeft zijn eigen blinde vlekken, maar er is één blinde vlek die ze allemaal hebben; het idee dat wat hen gemakkelijk afgaat minder waardevol is dan datgene waar ze op hebben gezwoegd. Het is juist andersom: de ziel schuilt in de losse pols."

"Dat er wetten bestonden, waar ik nu tegen in zou gaan, dat begreep ik meteen. Er zijn wetten van de moraal, van oorzaak en gevolg, er is de wet van hoe dingen nu eenmaal zijn, maar hier op dit eiland, is alles anders. Zelfs de natuurwetten zijn anders; de zwaartekracht is hier minder verticaal."

"Dat er wetten bestonden, waar ik nu tegen in zou gaan, dat begreep ik meteen. Er zijn wetten van de moraal, van oorzaak en gevolg, er is de wet van hoe dingen nu eenmaal zijn, maar hier op dit eiland, is alles anders. Zelfs de natuurwetten zijn anders; de zwaartekracht is hier minder verticaal."

"Dat er wetten bestonden, waar ik nu tegen in zou gaan, dat begreep ik meteen. Er zijn wetten van de moraal, van oorzaak en gevolg, er is de wet van hoe dingen nu eenmaal zijn, maar hier op dit eiland, is alles anders. Zelfs de natuurwetten zijn anders; de zwaartekracht is hier minder verticaal."

"Terwijl de vroegere rave-dj's juist onzichtbaar waren, omdat ze - al dan niet bewust - begrepen dat iedereen meer schittert als niemand de grote ster is."

"Nochtans begrijpen we aan het eind van het boek, omdat het een gewone dag is in het leven van een gewoon mens zoals door een genie beschreven, dat Mrs. Dalloway niet alleen tot de belangrijkste personages uit de wereldliteratuur behoort, maar dat, als gevolg daarvan, ieder van ons daartoe kan behoren, wanneer er maar een briljant schrijver met voldoende diepgang en inlevingsvermogen naar ons zou kijken."

"Hij zal dienen als de manifestatie van het belangrijkste geheim van deze middag, de vluchtige helderheid die uit de begrenzing van sommige dromen straalt; een helderheid die als we wakker worden al uit onze gedachten verdwijnt, en die we verheffen in de hoop misschien vandaag die nieuwe dag aan te treffen waarin alles zou kunnen gebeuren, alles."

"Het is nu afval; het heeft de schoonheid van de middag verloren, zoals Virginia haar verbazing bij de thee over kopjes en jassen heeft verloren, zoals de dag zijn warmte verliest."

"Het had op het begin van geluk geleken, en Clarissa is ruim dertig jaar later nog af en toe geschokt als ze bedenkt dát het geluk was, dat de hele ervaring school in een kus en een wandeling, het uitzien naar een etentje en een boek."

"De Hartenvrouw viel flauw.
De Klaverboer werd in de diepste kerker van het kaartenhuis geworpen.
De Hartenboer werd meteen tot koning uitgeroepen - en hij zei: 'Morgen zal ik het hart van die klaverschurk eten met peper en zout!' (De rest van het feestmaal werd bewaard voor de begrafenismaaltijd.)"

"De geur van chocolade dringt langzaam in de rokerige bistro door. Het ruikt naar winternachten bij een kampvuur, naar zonsondergangen in fantasiekleuren, naar sneeuwballengevechten. (...) En nu is het bijna alsof het licht is veranderd, de kleuren met elkaar zijn versmolten en de kaarten op hun plek vallen. Lichtvlekken stijgen op van de vloer als luchtbellen in een aquarium."

"De wereld eist evenwicht, Vianne. Tegenover elk geschenk staat een verlies."

"Ze zal een uurtje schrijven en dan iets eten. Niet eten is een slechte gewoonte, net een stimulerend middel - met een lege maag voelt ze zich opgewekt en schoon, helder denkend, strijdbaar. Dit is een van de meest bijzondere ervaringen: wakker worden op een dag die goed lijkt, zich voorbereiden op het werk, maar nog niet beginnen. Op dit moment zijn er oneindig veel mogelijkheden, hele uren in het vooruitzicht."

"Als dat ene probleem er niet was, zou ik volmaakt tevreden zijn. En nog komen de dagen rustig aanrollen als golven op een zandstrand. We bouwen onze zandkastelen en dromen van kerstchocolaatjes."

'Ik geloof niet in de hel,' zei ik.
"Dat komt nog wel, als je hier maar lang genoeg blijft." Hij grijnsde zijn gehavende gebit weer bloot. "Je bent zeker nog nieuw in Toulouse."
Ik knikte. 'Ik heet Vianne.'
"Toe, Vianne. Vertel me mijn toekomst."
Dat was een van de dingen die mijn moeder en ik deden om onderweg geld te verdienen. Iedereen wil weten wat het lot in petto heeft, zelfs mensen die nergens in geloven.

"Ik herken de kale hemel en het gevoel dat we verder moeten dan we beseften. Straks komen we bij de populierenaanplant. Dingen in rijen en reeksen zijn triest. Bomen geplant om pulp te worden. Soldaten of hun grafstenen. Veelheid en orde onthullen gelijkheid en variatie. De beperkingen van onze individualiteit. Dat we geveld kunnen worden."

"Misschien een keer vroeg in de ochtend, wanneer het licht wordt en de zon gloednieuw en stralend de koperen hemel in stijgt, of in een bos op een late zomerdag als er een schuine, gouden lichtval tussen de stammen valt, of 's nachts bij een hemel vol sterren, een jonge maan als zilveren komma ertussen. Dan kan het als een bliksemflits tot iemand doordringen: ik wil leven, altijd en altijd en eeuwig."

"Meta liet Cheryl even bekomen van haar bekentenis, die blijkbaar al achter de coulissen had klaargestaan en van de eerste de beste gelegenheid gebruik had gemaakt om zich te vertonen onverschillig voor de gevolgen. Als het verstand weigert omzeilt het hart uiteindelijk zelf de versperring en plaveit zijn eigen weg."

"Ja, ik was er bijna, nog maar zeven gedichten. Die schreef ik die avond, toen mijn huisgenoten van hun bed, hun wieg, en hun mand profiteerden: 'Als je wilt kakken, trek dan eerst je schoenen uit', 'Van een vrouw houden op dinsdag', Splinternieuw drijfzand', 'Stijgbeugel- & aambeeldkanker', 'In het tehuis voor onverschilligen', 'Verkeerde palindromen', en 'Ieder begin is een teloorgang'."

"Ik vermoed dat we in elkaar herkennen dat we kwetsbaar zijn en niet vanzelf leven."

"(...) op Jungske, op Egbert, op dat scharminkel van een jongen, die ons allemaal heeft gered, en die de dapperste was, juist omdat hij steeds heeft durven zeggen hoe bang hij was."

"(...) en daar stonden de veroveraars, als verlegen kleuters beschaamd te zwijgen. Maar niet Jacoba. Die zou bij de koningin nog in de koekjestrommel roeren om de lekkerste eruit te zoeken."

"Zelfs Wachter was onder de indruk geraakt. Hij liet de stormram los, de anderen ook; de ruwgehakte boomstam viel dobberend op de stenen vloer, en daar stonden de veroveraars, als verlegen kleuters beschaamd te zwijgen.
Maar niet Jacoba. Die zou bij de koningin nog in de koekjestrommel roeren om de lekkerste eruit te zoeken."

"In galop reden de negen vrouwen door de wildernis, zwaaiend met borstels en bezems, de ragebol recht vooruit gestoken, op weg naar het spinnenwebbenkasteel om het te vernietigen, de Zwarte Weduwe te doden en hun mannen te bevrijden."

"Hij had niet anders gedacht of er zou een vreselijk geween en geweeklaag en gejammer en gesnik zijn uitgebroken bij Jacoba en Machteld tot en met Patricia, maar nee. 'Pha!' riepen ze. 'Een spin? Die zullen we dan eens effentjes te grazen nemen! Waar ligt dat kasteel?'"

"Haar handen zijn net mijn moeders handen, alleen hebben ze ook nog wat anders, iets wat ik nog nooit eerder heb gevoeld en waar ik geen naam voor heb. Ik ben hopeloos op zoek naar woorden, want alles is helemaal nieuw hier, en ik heb nieuwe woorden nodig."