Xavier Roelens > Recent Status Updates

Het wordt niet mooier dan dit. Mijn oudste zoon wil de laatste vertelling nacht per nacht aan mij voorlezen. Gisterenavond las hij nacht 990 aan me voor. Nog elf nachten te gaan.

'de rest van de nacht bracht hij samen met haar door in omarming en omhelzing. Hij vond de juiste voorzetsels en verbond bijzinnen met voegwoorden, terwijl haar echtgenoot afzijdig bleef als een tussenwerpsel.'

Interview 23/03/1985: "In 1979 ging ongeveer 50% van de totale Amerikaanse hulp aan het buitenland naar Israël. [...] En we zeggen hen: doe ermee wat je wil. Dat is een niet zo subtiele manier om te zeggen: gebruik het voor nederzettingen in de bezette gebieden, gebruik het voor militaire aanvallen op Libanon, enzovoort."

Interview 23/03/1985: "Wat de Verenigde Staten willen van Israël, is dat het een technologisch hoog ontwikkelde en in hoge mate gemilitariseerde samenleving wordt, zonder een eigen onafhankelijke pf levensvatbare economie, zodat het volledig afhankelijk is van de Verenigde Staten en daardoor betrouwbaar."

Khaliefa de visser is weer zo'n onvergetelijk personage. Nog 13 verhalen / 156 nachten!

801 nachten ver!

Nu met de grote vakantie hoop ik deze vakantielectuur tot een goed einde te brengen. Dat Sheherazade gered moge worden!

Vooral genoten van De listige Daliela. Ze lijkt de oma van Reynaert de vos, vol schelmenstreken, maar dan in een stadssetting.

Vakantielectuurtijd!

Boek 4: Volgend jaar in Berchem. Straf hoe hij een negental personages laat praten en je toch mee bent. En al van op de eerste pagina weet je dat je op een nieuwjaarsdag in Vlaanderen bent. En daar horen kaarten en herinneringen bij, natuurlijk.

Boek 3: De Gele Rivier is bevrozen. Pleysier haalt herinneringen aan tante Roza die missiezuster is geweest in China en India. Hij vertelt over de twee perioden dat ze in al die jaren nog in België geweest en hij citeert uit haar brieven, met commentaar van het thuisfront erop. Vooral de vele dialogen maken dit boekje levendig.

Boek 2: De kast. Een telefoongesprek tussen de in en zus Greet die al zoveel kan tateren als haar moeder. Opnieuw de kleinheid en alledaagsheid van de verhalen, maar dit tweede boek opent ook een sociologische bril door de verschillen in onderwerpen.

Boek 1: wit is altijd schoon. Ofwel: de schoonheid van de onbenulligheid. De overleden moeder babbelt nog wat na tegen haar zoon, alsof ze nog niet kan zwijgen. Over de jarige overbuur en de coiffeuse. Over behangen, de beste begrafenisondernemer en de beste kleren voor op de begrafenis. Dat allemaal vertelt de overleden moeder. Onverwacht grappig.

Ik vraag mij toch af wat een arabist van deze vertalingen vindt. Ik heb mijn twijfels.

Ik ben deze verzameling van vijf Arabische bloemlezingen achteraan begonnen, bij de wintergedichten. Ik vind het vooral bijzonder wat een soms complexe poëzie er meer dan duizend jaar geleden al geschreven werd. Nu op naar de liefde, de erotiek en de pornografie.

Deel 2 is uit. Nog één deel vertelplezier te gaan. En soms oefeningen in kritisch denken. Zo was het verhaal van Adjieb en Gharieb onthullend in hoe geloofsverblinding en machtswellust empathieloosheid, massamoord en kannibalisme vergoelijkt.

Vakantietijd is vertellingentijd.

Mijn vakantielectuur weer opgepikt, met zonet wellicht het bekendste verhaal uit dit werk gelezen, dat van Sindbad de Zeevaarder.

Aan de 500ste nacht!

De slavin Tawaddoed leert me veel over het toenmalige, tot op het autistische af gereglementeerde islamitische leven. Ik schrijf dit zonder oordeel, bedenk dat onze fluïde westerse wereld evenzeer een opgedrongen exces is.