Ghazaleh > Recent Status Updates

آن روزهای زیبا دیگر تمام شده است.متاسفانه از وقتی که به دین،میکروب سیاست آلوده شد،دین از وسیله ای برای دوستی خارج شده است.

ما انسان ها معتقدیم که استعدادمان در تفکر و یادگیری و توانایی‌مان در درک بی‌کرانگی اجرام آسمانی،ما را از آنچه هستیم بزرگتر میکند اما حقیقت این است که حس مقایسه شدن با دیگر پدیده‌هایی که در این جهان هستند فقط ما را میترساند.

کتاب کودکه آیا؟😐

درست مثل بابا که هربار راه را گم میکند،نمیخواهد کسی متوجه بشود که او مسیر را بلد نیست. مامان هیچوقت چنین مشکلی را ندارد چون اگر راه را گم کند همچنان به رفتن ادامه میدهد و آن شخصی که میخواهد با مامان ملاقات کند باید دنبال او برود.مادربزرگ مشکل را همیشه اینطور حل میکرد که به تابلوهای راهنمایی بد و بیراه میگفت.مردم به شکل واقعا متفاوتی با این مسئله برخورد میکنند.

داشتن یک ابر قهرمان حق تمام کودکان هفت ساله است.به همین راحتی.و هر کس نظر دیگری داشته باشد،عقلش درست کار نمیکند.
:))

او میکوبد و میکوبد و ناگهان صورتش را میگیرد:" تو نمیدونی چجوریه.انگار یه آدم کوچیک عصبانی تو درونمه. میتونم احساس کنم که میخواد بیاد بیرون. دیگه جا نمیشه، چون داره بزرگ و بزرگتر میشه. شروع کرده به بالا اومدن. توی شش هام،سینه ام،گلوم. من دوباره هولش میدم پایین. نمیخوام بیاد بیرون. نمیتونم بزارم بیاد بیرون."

"اون وایلت به نظرم سرگرم کننده و یه جورایی خفن به نظر میرسید.حتی اگه سلیقه اش تو موسیقی بد بود.حالا چیزی که میبینم آدمیه که از برگشتن به اون بیرون میترسه.آدمای اطرافت هرازگاهی یه هول کوچولو بهت میدن ولی هرگز به اندازه کافی محکم هولت نمیدن،چون نمیخوان وایلت طفلکی رو ناراحت کنن.تو احتیاج به پرتاب شدن داری نه هول دادن.باید دوباره بپری روی شتر.در غیر این صورت رو لبه ای که برای خودت ساختی میمونی"

طبق گفته نیویورک تایمز،حدودا بیست درصد خودکشی ها با خوردن سم انجام میشود،ولی در میان دکترهایی که خودکشی میکنند این آمار به پنجاه و هفت درصد میرسد.نظر من درباره این روش:
اگه از من بپرسید،شیوه بزدلانه ای برای مُردنه،فکر میکنم به شخصه ترجیح میدم یه چیزی حس کنم. با توجه با این،حالا اگه یه نفر سلاح روی شقیقه ام بزاره و منو مجبور کنه که از سم استفاده کنم،من سیانور رو انتخاب میکنم.

او به کلیسا آمده بود،در مقابل سرما شجاعت به خرج داده بود تا در این بکشنبه با موعظه پدر روحانی ارامش پیدا کند،از کلماتی مانند افتخار و وظیفه و وفاداری الهام بگیرد. اما امروز آن ایده آل ها دیگر بسیار دور به نظر میامدند. آدم وقتی مریض باشد،سردش باشد و گرسنه باشد چطور میتواند به ایده آل ها بچسبد؟آدم چطور میتواند توی صورت همسایه هایش نگاه کند وقتی از دشمن غذا میگیرد هرچقدر هم که کم باشد؟دیگران گرسنه تر بودند.

دوباره زمان تکرار میشد و به آغاز خود برمیگشت و اکنون او دوباره رو به خدا آورده و تقاضای کمک میکرد،قول میداد به او ایمان بیاورد.میخواست باور کند که نه تنهاست و ته مقصر است اما با وجود تمام اینها سرنوشت او بود که داشت با اراده خداوند شکل میگرفت،ولو اینکه ویان نمیتوانست آن را با چشم باطن خود ببیند. هرچند احساس میکرد این امید مثل یک تکه سیم قابل انعطاف و له شدن است.

"به این فکر نکن که اون ها چه کسی هستن. به این فکر کن که خودت کی هستی و برای ادامه زندگی چه چیزهایی رو باید فدا کنی. یعنی چه فداکاری هایی میتونی بکنی و چه چیزی میتونه تو رو شکست بده."

بک گفت: "خیر او عصبانی است و آدم های عصبانی در جنگ اشتباه میکنند و میمیرند."
ایزابل داد زد: "همینطور سربازان کشورگشا"

همیشه زیبایی عامل دیگری بود که او را به حساب نیاورند،او را نبینند. او طوری بزرگ شده بود که باید به زببایی‌اش تکیه نمیکرد و به طریقی دیگر نشان میداد که وجود دارد.