Hilde Vee > Recent Status Updates

Opgelet met het ebook! Het is niet leesbaar op zwart/wit ereaders! Dat was niet vermeld en ik kocht het ebook om te lezen op mijn kobo ereader... onleesbaar dus. Dus lees ik op mijn smartphone. Dat is ook niet ideaal omdat er vele woorden aan elkaar gekleefd zijn. Zijn dit fouten in het ebook zelf of in het programma dat ik gebruik om digitaal te lezen.
Het boek bevat veel illustraties, handgeschreven brieven, foto's

Gestopt met lezen. Niet mijn ding. Kom niet in het boek en kan me niet boeien

Vanaf de eerste bladzijden viel het boek me al tegen. Ik lees altijd minstens 50 pagina's vooraleer ik beslis of ik het boek al dan niet verder lees. In dit geval stopt het voor mij na bladzijde 53.
Het is nl geen vlot geschreven boek, maar enkel een uitgetypte versie van een dagboek waarbij zelfs geen moeite werd gedaan om de tekst in mooie zinnen te gieten. Onsamenhangend.

Een heel beklijvend boek, ik voel me heel verbonden met het gezin in dit waargebeurd verhaal.... het boek roept veel gevoelens bij me op,
vooral het (ver)zorgende in mij komt naar boven

Dit boek valt me enorm tegen. Ik weet niet of ik het helemaal uit lees. Alles loopt door elkaar, wat ik nog kan begrijpen omdat het een logboek is, maar toch ervaar ik het als té verwarrend. Haar woordkeuze en zinsconstructies bevorderen het lezen niet...
Ik raak echt gestresseerd tijdens het lezen. Ik hou nog een tijdje vol....

Het is vreselijk wat deze ouders overkomt, hun baby van amper twee maand oud krijgt leukemie. De moeder schrijft welke ellende dit kindje moet doormaken, en hoe zij en haar man zich hierbij voelen als ouders. Ze beschrijft dit zo indringend dat ikzelf het kindje zou willen uit haar bedje nemen om te troosten.
Het gezin is niet meer compleet, er moet ook gezorgd worden voor hun dochtertje thuis. Hartverscheurend

tot nu ben ik ontgoocheld. Ik vind het langdradig omdat ook minder belangrijke zaken tot in de kleinste details worden beschreven....
Ik voel me tot nu toe ook niet betrokken bij het boek, ik kom er niet echt in. Ik vind het vreselijk dat de schrijfster terminaal ziek is, laat dat geen twijfel zijn.... Maar ik heb het over het boek zelf, de manier waarop het geschreven is, dat ik me er niet kan inleven

tot nu ben ik ontgoocheld. Ik vind het langdradig omdat ook minder belangrijke zaken tot in de kleinste details worden beschreven....
Ik voel me tot nu toe ook niet betrokken bij het boek, ik kom er niet echt in. Ik vind het vreselijk dat de schrijfster terminaal ziek is, laat dat geen twijfel zijn.... Maar ik heb het over het boek zelf, de manier waarop het geschreven is, dat ik me er niet kan inleven

tot nu ben ik ontgoocheld. Ik vind het langdradig omdat ook minder belangrijke zaken tot in de kleinste details worden beschreven....
Ik voel me tot nu toe ook niet betrokken bij het boek, ik kom er niet echt in. Ik vind het vreselijk dat de schrijfster terminaal ziek is, laat dat geen twijfel zijn.... Maar ik heb het over het boek zelf, de manier waarop het geschreven is, dat ik me er niet kan inleven

Lisa Lynch is een jonge vrouw met borstkanker die hierdoor niet enkel haar borst verliest, ontzettend zware chemo ondergaat waarvan ze ontzettend ziek is, maar waardoor ze ook haar kinderwens moet opzij zetten, wat voor haar en haar man een heel zware dobber is. Zij krijgt van haar man en ouders heel veel steun, is zelf ook heel moedig en krachtig. Ze komt soms echt grappig uit de hoek ondanks het zware onderwerp.

Sinds een tiental bladzijden begint het boek me te boeien, kan ik me invoelen in de "beroepswereld" van de auteur als neurochirurg tijdens zijn assistentjaren. Ik vind het zelfs heel interessant, alsook de manier hoe hij van een puur "klinisch" arts overgaat naar een arts met empathie, hoe hij voeling krijgt met patiënten en zich aan hen kan aanpassen om bv slecht nieuws aan te kondigen. Dit is wat ik verwachtte...

Ondanks de positieve recensies valt het boek voor mij tot nu wat tegen. De auteur heeft ontzettend veel universitaire studies in verschillende domeinen gedaan. Tot nu toe gaat het hierover in het boek. Dat onderwerp had ik helemaal niet verwacht. Hij gebruikt moeilijk taalgebruik wat de vlotheid van lezen voor mij toch wel beperkt

dit is de tweede poging om dit boek te lezen.... het valt wat tegen. Met als resultaat dat ik het (even?) wegleg en een ander boek begin te lezen

aangrijpend. Geschreven door de vader en je merkt goed dat het niet door een professioneel auteur geschreven is, de schrijfstijl is niet goed, er staan zowel veel stijl- als typfouten in. Dat ergert me toch wat... Maar hij drukt zijn gevoelens van angst, boosheid, verdriet wel op een heel emotionele manier uit, zodat ik me van in het begin helemaal inleefde in de situatie van dit gezin... hartverscheurend...

aangrijpend. Geschreven door de vader en je merkt goed dat het niet door een professioneel auteur geschreven is, de schrijfstijl is niet goed, er staan zowel veel stijl- als typfouten in. Dat ergert me toch wat... Maar hij drukt zijn gevoelens van angst, boosheid, verdriet wel op een heel emotionele manier uit, zodat ik me van in het begin helemaal inleefde in de situatie van dit gezin... hartverscheurend...

tot nu toe valt dit waargebeurd verhaal boek heel goed mee om te lezen. Het betreft een heel zwaar thema, de auteur is amper zes jaar toen hij al te kampen kreeg met kanker. Prostaatkanker... wat heel zelden voorkomt bij kinderen.
Het is soms echt tanden bijten om niet te huilen bij wat hij allemaal moet doorstaan op een véél te jonge leeftijd.
Ik ben geneigd om elk vrij moment verder te lezen

moest ik tijd hebben, ik zou het boek in één ruk uitlezen

Hoewel de auteur geen professioneel schrijver is, maar schrijft over haar leven met borstkanker, lukt het haar om echt mee om aan de lezer het gevoel te geven dat hij/zij haar echt kent, en meeleeft met haar strijd. Net als haar familie, buren en vrienden. Dit geeft kracht aan het boek