De bomen waren kaal, graatmager en prachtig, met hun witte vingers van kristal. Alles kraakte door de vorst, de akkers en de velden en de grindpaden. Isabel probeerde er een uit met haar voet, voelde dat het ijs dik genoeg was en ging er vervolgens vol verwondering op staan. Ongelooflijk, dacht ze, dat je zo stevig kon staan op iets waar je ook in kon verdrinken.
— Jun 08, 2026 11:32AM
Add a comment
