Karlijn > Recent Status Updates

This books feels a bit like a detective. Let's find stuff out together! Oh, and then they start kissing.

I already deduced Simon and Daphne, Benedict and Sophie and in some degree Colin and Penelope have communication problems. I just really didn’t expect the cool headed Francesca to be mute about her emotions. Why can't you marry Michael even though he whisked your insides like cake batter 🍆? Tell him!

And Michael, my dude, maybe, just maybe, tell her you love her. There’s no shame.

I'm surprised the author waits until more than halfway the book to get some kissing in. Most of the time they kiss at one third of the book.

Only Bridgerton men can say things so bluntly.

Michael is a weird fella.

'You know,' said Arthur thoughtfully, 'all this explains a lot of things. All through my life I've had the strange unaccountable feeling that something was going on in the world, something big, even sinister, and no one would tell me what it was.'
'No,' said the old man, 'that's just perfectly normal paranoia. Everyone in the Universe has that.

Okay...

Who would've guessed the earth is something different entirely?

There you are, at the entrance of the vast tract of hyperspace your companion Slartibartfast warns you it might disturb you. And then adds entirely reassuringly it scares the willies out of him.

What do you do?
A. Freeze;
B. Look for the willies that scared your companion;
C. Hyperventilate;
D. Try and take a selfie of yourself in hyperspace;

Why are they so very mean to the spaceship? That spaceship didn't do anything wrong. The door is happy to open for you and the computer on the bridge just wants to be pals
It doesn't take much to be kind.

"En hij had een docent willen zijn, en hij was een geworden. Al wist hij, en had hij altijd geweten, dat hij het grootste deel van zijn leven een middelmatige docent was geweest. Hij had een soort ongedeelde puurheid. Hij had compromissen aangetroffen en bedreigense afleiding door onbeduidende zaken. Hij was wijs geworden, en was na verloop van de vele jaren op onwetendheid gestuit." - p309

De manier waarop hij verteld hoe zijn lichaam het opgeeft. Langzaam en gestaag. Hartverscheurend.

"Het was de kracht van een algemene tragedie die hij ervoer, een afschuw en treurnis zo alomtegenwoordig dat persoonlijke tragedies en persoonlijk leed op een ander plan belandden, al werden ze versterkt door de onmetelijkheid waarin ze plaatsvonden, zoals de aangrijpendheid van een eenzaam graf versterkt werd door een omringende uitgestrekte woestijn."

De zinnen zijn prachtig en diepgaand.

Je kan heel veel houdingen hebben in het leven om het door te komen. Maar de onverschilligheid van Stoner is toch wel een speciale. Doof en verdoofd door de sleur van het leven heen.
Ik vraag me af of op vakantie gaan het luchtiger voor Edith en Stoner had gemaakt.

Einde van hoofdstuk 13, cue James Blunt: Goodbye my lover, goodbye my friend.

Als je geleefde leven je tegen zit. Ga dan leven!

Voor een deurmat heeft hij veel assertiviteit geuit. Chapeau. En nu? Op de blaren zitten.

Assertiviteit staat niet in het woordenboek van William Stoner.

Edith, Edith, Edith. Wat gebeurd er nu? Wat wil je?

Ik heb medelijden met William.

"En na afloop had hij het gevoel dat ze van elkaar waren vervreemd in een mate die hij niet voor mogelijk had gehouden, en hij wist dat hij verliefd was." - p65

Uhm, vreemde basis voor een relatie. Ook omdat ze geen enkele glimlach aan hem schenkt. Maar ja, als je altijd in jezelf gekeerd bent en je ouders een kille en afstandelijke relatie hebben ken je natuurlijk niet anders.

En na afloop had hij het gevoel dat ze van elkaar waren vervreemd in een mate die hij niet voor mogelijk had gehouden, en hij wist dat hij verliefd was.

Uhm, vreemde basis voor een relatie. Ook omdat ze geen enkele glimlach aan hem schenkt. Maar ja, als je altijd in jezelf gekeerd bent en je ouders een kille en afstandelijke relatie hebben ken je natuurlijk niet anders.

3 dingen tot nu toe:
- Zou ieder gezin zo.. kil zijn als die van Stoner rond 1910, of is dit iets van alleen dit gezin?
- Vaak is er een bepaalde verhaalopbouw. Komt die nog of kabbelt het gewoon door?
- RIP David

Nogal herhalend met de beschrijving van de boekenwinkel.

Oh, het tweede verhaal hakt er echt enorm in. Wat mooi maar ook zo verdrietig.

Wtf is er aan de hand. Dit begint heel raar te worden.