Karlijn > Recent Status Updates

"En hij had een docent willen zijn, en hij was een geworden. Al wist hij, en had hij altijd geweten, dat hij het grootste deel van zijn leven een middelmatige docent was geweest. Hij had een soort ongedeelde puurheid. Hij had compromissen aangetroffen en bedreigense afleiding door onbeduidende zaken. Hij was wijs geworden, en was na verloop van de vele jaren op onwetendheid gestuit." - p309

De manier waarop hij verteld hoe zijn lichaam het opgeeft. Langzaam en gestaag. Hartverscheurend.

"Het was de kracht van een algemene tragedie die hij ervoer, een afschuw en treurnis zo alomtegenwoordig dat persoonlijke tragedies en persoonlijk leed op een ander plan belandden, al werden ze versterkt door de onmetelijkheid waarin ze plaatsvonden, zoals de aangrijpendheid van een eenzaam graf versterkt werd door een omringende uitgestrekte woestijn."

De zinnen zijn prachtig en diepgaand.

Je kan heel veel houdingen hebben in het leven om het door te komen. Maar de onverschilligheid van Stoner is toch wel een speciale. Doof en verdoofd door de sleur van het leven heen.
Ik vraag me af of op vakantie gaan het luchtiger voor Edith en Stoner had gemaakt.

Einde van hoofdstuk 13, cue James Blunt: Goodbye my lover, goodbye my friend.

Als je geleefde leven je tegen zit. Ga dan leven!

Voor een deurmat heeft hij veel assertiviteit geuit. Chapeau. En nu? Op de blaren zitten.

Assertiviteit staat niet in het woordenboek van William Stoner.

Edith, Edith, Edith. Wat gebeurd er nu? Wat wil je?

Ik heb medelijden met William.

"En na afloop had hij het gevoel dat ze van elkaar waren vervreemd in een mate die hij niet voor mogelijk had gehouden, en hij wist dat hij verliefd was." - p65

Uhm, vreemde basis voor een relatie. Ook omdat ze geen enkele glimlach aan hem schenkt. Maar ja, als je altijd in jezelf gekeerd bent en je ouders een kille en afstandelijke relatie hebben ken je natuurlijk niet anders.

En na afloop had hij het gevoel dat ze van elkaar waren vervreemd in een mate die hij niet voor mogelijk had gehouden, en hij wist dat hij verliefd was.

Uhm, vreemde basis voor een relatie. Ook omdat ze geen enkele glimlach aan hem schenkt. Maar ja, als je altijd in jezelf gekeerd bent en je ouders een kille en afstandelijke relatie hebben ken je natuurlijk niet anders.

3 dingen tot nu toe:
- Zou ieder gezin zo.. kil zijn als die van Stoner rond 1910, of is dit iets van alleen dit gezin?
- Vaak is er een bepaalde verhaalopbouw. Komt die nog of kabbelt het gewoon door?
- RIP David

Nogal herhalend met de beschrijving van de boekenwinkel.

Oh, het tweede verhaal hakt er echt enorm in. Wat mooi maar ook zo verdrietig.

Wtf is er aan de hand. Dit begint heel raar te worden.

Klara deelt telkens alles in vakken in en ik heb geen idee hoe ik dit moet interpreteren.

Want to understand what the alien race of 200 lightyears away say? Put a small yellow fish in your ear.

Zooooo langzaam.

The one braincell saga continues.

The annotations in this book are hilarious (and remind me of Good omens, or was this book first?). "The other kids at school nicknamed him lx, which in the language of Betelgeuse Five translates as 'boy who is not able satisfactorily to explain what a Hrung is, nor why it should choose to collapse on Betelgeuse Seven.""
Must be a heavy burden to get at school.