zeynerden > Recent Status Updates

Bu kadar keyif almam normal mi bu kitaptan?

“She flung out a hand. The winged male, beautiful beyond reason, snapped his head toward her as she arced across his starry sky.
He lifted a hand, as if in greeting.
A blast of dark power, like a gentle summer night, slammed into her.
Not to attack—but to slow her down.
A wall, a shield, that she tore and plunged through.”
I wish Rhysand knew abi, who he helped.

"We had absolutely nothing in common. But he wanted to be my first proper boyfriend, and when I was nineteen that was a good enough reason to go out with someone."
Merak ediyorum acaba şu anki ilişkilerim için hiç böyle düşünecek miyim? Şu an beni bu kadar içten etkileyen ve fiziksel olarak bile değiştiren ilişkiler acaba büyüdüğümde 19 yaşımın verdiği 'fevri bir karar' olarak mı kalacaklar?

Bizim soyumuz için mutluluğa ermenin çaresi, sevgiyi sonucuna iletmek, bizi bütünleyen sevgiliyi bularak ilk yaradılışımıza dönmektir. En güzel şey buysa, bizi ona en çok yaklaştıran şey hayatımızdaki gerçeklerin en güzelidir: Bu da yaradılıştan gönlü gönlümüze uyan bir sevgilidir.

Bizim soyumuz için mutluluğa ermenin çaresi, sevgiyi sonucuna iletmek, bizi bütünleyen sevgiliyi bularak ilk yaradılışımıza dönmektir. En güzel şey buysa, bizi ona en çok yaklaştıran şey hayatımızdaki gerçeklerin en güzelidir: Bu da yaradılıştan gönlü gönlümüze uyan bir sevgilidir.

Zeus kestiği adamların yüzünü boyunlarıyla birlikte tersine çevirtmiş ki, kesilen yerlerini görsünler ve akılları başlarına gelsin.

Demek ki insanın kendi benzerine duyduğu sevgi, çok eski bir zamandan kalmadır. Her birimiz bir insanın symbolon'u, tamamlayıcı parçasıyız, pisi balıkları gibi bir bütünün yarısına benzeriz, onun için de hep tamamlayıcı parçamızı arar dururuz.

Bu kitaba başlarken asla üzerine bu aralar düşündüğüm konular hakkında bir yorumlama ve denemeler biçimi bulacağımı düşünmemiştim, tam tersine kafamın içinden kaçmaya çalışıyordum. Ama sanırım bazı cevapların hiç beklemediğimiz noktalarda karşımıza çıkması daha netlik katıyor onlara.

At this, I laugh again. “Because I,” I say, pointing at myself, “am a monster.”
Kenji looks confused. “And how is that news to anyone?”
I smile. He’s funny, I think. Funny guy.

"She seems, at times, entirely defenseless. Naive. Even innocent. But you cannot allow yourself to forget the fist of anger that still lives in her heart.”