Marlou > Recent Status Updates

Het is bijna ongemakkelijk om zo hard te kunnen lachen om een boek over een stervende beste vriendin, maar ik lach en geniet zó - en heb continue zin in de taart van de cover.

Ik lees door omdat ik ‘Ik die nooit een man heb gekend’ zo fantastisch vond dat ik hoop op een fantastisch weetikwat waardoor ik dit boek niet had willen missen, maar dat is er nog niet. Ofwel: jezus wat is dit ploeteren

Hand in de lucht als je vindt dat er ook meer boeken zouden moeten zijn die zich in Brussel afspelen 🙋‍♀️ Van het Zuidstation en de Marollen tot aan de eendjes bij de Elsense vijvers, niks zo heerlijk als de plekken tijdens het lezen ook gewoon echt voor je zien <3

hahahha hva?!

ik denk dat ik er goed aan doe om hier iets luchtig(er)s naast te lezen maar wowowowow echt wow

“Therapie heeft haar grenzen. Een deel van me wilde dat mijn therapeut nog een hele tijd naast mijn fiets bleef rennen om te voorkomen dat ik viel. Maar belangrijker was dat ik op den duur zonder zijwieltjes toch op mijn bek zou gaan en erachter zou komen dat ik zelf weer op kom staan, soort van, leunend op dierbaren (mens/dier/berg/anders).”

Sinds twee Oostenrijkse vriendinnen me dit boek afgelopen zomer tipten wacht ik op de vertaling - nu mag ik hem, dankzij De Club van Echte Lezers, al een maand eerder lezen 🥹 (en het begint goed). Dank(e), Atlas Contact!

“Wanneer het bergzelf op de col roept dat het ontslag wil, en wel nú, denkt het zelf op zeeniveau aan familie, vrienden, een partner of gezin, de bankrekening, aan de huur of hypotheek, en ook aan eenzaamheid, onzekerheid en alle stress die komen zal. Voor het bergzelf is verandering zuurstof, voor het zelf op zeeniveau is het benauwdheid. Beide zijn even hard nodig.”

Ik struggle met ongeveer elk boek wat ik de laatste weken heb gelezen en merk dat m’n leesplezier wat zoek is - hoog tijd dus voor een Emily Henry!

Ik kan nooit zo veel met boeken waarin corona (vaak vluchtig) voorbij komt - hoe is dat voor jullie?

In dit boek komt corona niet alleen voorbij maar is het gewoon echt overal, inclusief thuiswerken (met twee) en overenthousiaste collega’s op Teams en impulsaankopen(?) en hoe klein je huis opeens is, en ik vind dat schijnbaar echt LEUK om te lezen? 🥲 blij dat ik toch erin begonnen ben!

Hahaha ik vraag me praktisch elke bladzijde af wat het is wat ik lees en waarom ik naar dit boek blijf grijpen - behalve dan omdat de cover wel echt heel leuk is. Zo gek.

My library card might somehow not work anymore, but that won’t stop me from finally taking my chance to read this little book, filled with haikus about ski jumping. Hei fra Deichman Bjørvika! Jeg gleder meg.

Ik word zo meegezogen door dit boek! Elk deel, elk hoofdstuk - de verschillende verhaallijnen verschillen best wel, maar in tegenstelling tot wat er dan vaak gebeurt heb ik bij dit boek geen overduidelijke favoriet. Het is allemaal fijn, lief en/of ontroerend en dan zijn er ook telkens nog linkjes en overlappingen waardoor ik word verrast. Wat een feest! En het beste: ik mag nog even. 😌

“Soon you’re shaking their hand at the net. They’re soaked and you’re not. You could play for two more hours.
You could beat Roger Federer.”

Mijn eerste ARC, thanks to Netgalley! Het wordt vergeleken met Headshot en Kick the Latch, maar dan over tennis, dus geloof maar dat ik hier zin in heb. 👀

Ik onderstreep praktisch elke blz wel een zin, wat een genot 🥹, maar dit is niet alleen mooi, maar ook gewoon echt slim?! Wat een lifehack:

“Thuis snijdt Marius twee dikke plakken van het brood en belegt ze met avocado alsof ze in een lunchtentje zijn. Hij doet er zout, peper en komijn op, pulkt wat van de zaden op het brood en strooit ze over de avocado.”

#nooitmeerlossezadenkopen