TsiraPurtseladze > Recent Status Updates

Génial !

გენიალურადაც დამტანჯა ამის ფრანგული თარგმანის კითხვამ

Le livre dans lequel j’ai trouvé une telle intimité avec Anaïs – c’est avec lui que ma confiance en moi est née

Merci pour tout ce savoir, Anaïs

Je ne peux plus endurer cette passion 🫦🪽💦

ვიტანჯე !
ვიტანჯე, ხშირად სასიამოვნოდ.
ჩემს მავთულხლართიან დღეებს ავუმბოხდი ამ წიგნის ბოლო გვერდამდე მისასვლელად.
და აი... "ლარი დაჭიმულია, მშვილდი ჭრიალებს. უმაღლესი დაძაბულობის მწვერვალზე სწორი და სასტიკი ისარი თავისუფალი გაფრენისთვის მზად არის."

"When I was a child, when I was an adolescent, books saved me from despair: that convinced me that culture was the highest of values, and it is impossible for me to examine this conviction with an objective eye."

ქალაქს ისე ეცემოდა ჭურვები, როგორც ტალღები ეხეთქება ხოლმე ქარიშხალში მოხვედრილ გემს. ყოველი ჭურვის დაცემაზე სარდაფს ზანზარი გაჰქონდა.

…როცა კონცერტი დაწყებულია და კონტროლიორი დარბაზში შესვლის უფლებას არ გვაძლევს.”

“ეს შეუპოვარი ბუნების ქალიც ზარბაზნების ხმას ისე უსმენდა, როგორც ორკესტრს ვუსმენთ ხოლმე კარსუკან განაბულნი,…

ყველა შეაძრწუნა თავისი უშუალობითა და პირდაპირობით. ეხებოდა იმას, რასაც საერთოდ არ ეხებიან, აღებდა იმას, რაც არ იღება და ლაპარაკობდა მაშინ, როცა ყველა დუმდა.

“ქალს კი უფრო საფრანგეთისა და მისი დედაქალაქის ნახვა ახარებდა. პარიზი თავისი დებიუტისათვის ერთადერთ ღირსეულ თეატრად მიაჩნდა.”

მერსო, ქვათა შორის ქვად ქცეული, სიხარულით გულაღვსილი, უძრავ სამყაროთა ჭეშმარიტებას ეზიარა.

“წვიმა მოდის და ქვებს აგრილებს. მეორე დღეს, მზე თავისას იზამს და ქვებს გაახურებს. ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ ბედნიერება სწორედ ეს არის.”

ვიხრები, რათა შევამოწმო დედაჩემის სავარძლის ჩამკეტი მექანიზმი, ის კი იხრება და თმაზე მკოცნის. ნეტავ გადავურჩებოდე ამ ჟესტს, ამ სიყვარულს, დედაჩემს, დედაჩემს…

“დედა განსხეულებულ დროდ მესახება. გარდა ამისა, სიკვდილისაკენ მიმაქროლებს”

ორესტე: - ხელი მომეცი და წავიდეთ
ელექტრა: -სად?
ორესტე: - ჩვენი თავისაკენ. მთების და მდინარეების გადაღმა ორესტე და ელექტრა გვიცდიან. მოთმინებით უნდა ვეძიოთ ისინი.

დაუფიქრებელნი დასაძინებლად დაწოლას აპირებენ, რათა საერთოდ აღარაფერზე იფიქრონ. გერტი მიჰაელს ებღაუჭება…
03:35

შეუძლებელია, ორი ადამიანი იყოს ერთი და მათ შორის მანძილს ზედმიწევნით პატივს სცემდეს, თუ თითოეულ მათგანში ღმერთი არ არის. პარალელური წრფეების გადაკვეთის წერტილი უსასრულობაშია.

როცა სიყვარულისა და საჭიროების კავშირები ზებუნებრივად არ გარდაიქმნება მეგობრობაში, სიყვარული არა მხოლოდ უწმინდური და მდაბალია, არამედ სიძულვილ და ზიზღნარევია... გვძულს ის, რაზეც დამოკიდებულნი ვართ. გვეზიზღება ის, რაც ჩვენზეა დამოკიდებული. ზოგჯერ სიყვარული მთლიანად სიძულვილად და ზიზღად გადაიქცევა. ხანდახან ტრანსფორმაცია ისეთი მყისიერია, სიყვარული ჩამოყალიბებასაც ვერ ასწრებს.

მეგობრობა სასწაულია, როდესაც ადამიანი თანახმაა, შორიდან უყუროს და არ მიუახლოვდეს არსებას, რომელიც საკვებივით სჭირდება. ეს არის სულის სიმტკიცე, რომელიც ევას არ გააჩნდა; არადა, ხის ნაყოფი სასიცოცხლოდ არ სჭირდებოდა. მოშიებულს რომ ეყურებინა ნაყოფისთვის და ამის მიუხედავად, მისკენ ნაბიჯიც არ გადაედგა, სრულყოფილი მეგობრობის ანალოგიურ სასწაულს მოახდენდა.

ორი მეგობარი თანახმაა, იყვნენ ორნი და არა ერთნი, ისინი პატივს არ სცემენ მანძილს, რომელსაც ორ განსხვავებულ არსებად ყოფნის ფაქტი ტოვებს მათ შორის.

… “რასობრივი სიწმინდე” არც ერთი ჯგუფის მახასიათებელი არ არის - წესიერი ადამიანები მცველთა შორისაც გვხვდებოდა !

…აღწევენ და მათი თვისებები იქიდან ჟონავს; არ არსებობს ჯგუფი, რომელიც მხოლოდ წესიერი ან უწესო ადამიანებისგან შედგებოდეს, ამ თვალსაზრისით…

დედამიწაზე ადამიანთა ორი, მხოლოდ ორი რასა არსებობს: წესიერი ადამიანევის და უწესო ადამიანების “რასა”. ეს ორივე რასა ყველგან გვხვდება. ისინი ყველა ჯგუფში…

…რადგან წარსულიც ხომ ყოფიერებაა და თანაც ყველაზე საიმედო.

..წაგვართმევს; და ეს მხოლოდ განცდილს და შექმნილს კი არ ეხება, არამედ ტანჯვასაც, რომელიც გამოვიარეთ… ეს ყველაფერი სამარადისოდ შემოვინახეთ, რადგან წარსულიც ხომ

..წაგვართმევს; და ეს მხოლოდ განცდილს და შექმნილს კი არ ეხება, არამედ ტანჯვასაც, რომელიც გამოვიარეთ… ეს ყველაფერი სამარადისოდ შემოვინახეთ, რადგან წარსულიც ხომ

მერე პოეტის სიტყვებიც გავიხსენე: “განცდილს ვერავინ წაგართმევს”. წინა ცხოვრებაში განცდილსა და შექმნილს, მთელს ჩვენს სულიერ სიმდიდრეს ვერაფერი და ვერავინ …

… სიზმარიც კი ვერ იქნება იმ რეალობაზე უარესი, რომელშიც ფხიზელი ცნობიერებით გვიწევდა არსებობა და რომელშიც ის უნდა დამებრუნებინა

მინდოდა, შემენჯღრია და გამეღვიძებინა, მაგრამ უცებ შემეშინდა და მისკენ გაშვერილი ხელი უკან წავიღე, რადგან მთელი სიცხადით ვიგრძენი, რომ ყველაზე საშინელი…

ისინი ყოველთვის იზარმაცებენ, კომპრომისებზე წავლენ და ყოველთვის შიში ექნებათ მშვენიერებისა. სწორედ ეს იწვევს რევოლუციებს: სიზარმაცე, შიში და გულისამაჩუყებელი სცენების სიყვარული.